BlaBlaBlog.nl

Ik ben zo moe. Druk op het werk. Slapeloze nachten. Kutweer. 2-3. Ik wil eruit!

Dus heb ik mij auto reply aan gezet en vlieg ik eruit. We gaan weer naar de sneeuw en traditiegetrouw kan ik niet beloven dat ik van daaruit blijf schrijven. Op de een of andere manier gaat dat gewoon niet goed samen. Op de BlaBlaBlog Facebook pagina probeer ik af en toe wel een leuk plaatje voor jullie achter te laten. Maar ik kan me voorstellen dat je daar helemaal geen behoefte aan hebt. Ook moe. Ook slecht slapen. Ook fan van een club die maar blijft verliezen.

Ik krijg vaak bloemen als er vrienden op visite komen. Maar ik houd helemaal niet van bloemen. Ik zie het beoogde zonnige en het kleurrijke er niet in. Integendeel. Bloemen herinneren me aan de vergankelijkheid.

Dat bosje dat vorige week nog zo fier overeind stond laat vandaag het koppie alweer hangen. De volgende halte is de prullenbak. Weg bloemen. Weg leven.

Het enige positieve dat ik uit deze treurige bos kan halen is dat het met een beetje water wellicht wat langer geleefd had. Dus met wat goede zorg is er hoop!

Ik heb mijn ziektekostenverzekering er zojuist op nageslagen en het zit erin hoor, de behandeling van homofobie.

Ik ken gelukkig niemand die eraan lijdt. Moet er niet aan denken. Zo zielig!

Captain Iglo is eind vorig jaar van ons heen gegaan. De echte bedoel ik dan. Want die nieuwe daar heb ik het niet zo op.

Je kon van Gerd Deutschmann zeggen wat je wilde, maar hij probeerde je in ieder geval niet wijs te maken dat kip op zee gevangen wordt.

Eerst zat er een schot tussen onze werkplekken. Dat was wel lekker privé, maar toen praatten we niet meer met elkaar dus de schotten verdwenen. Dat was best eng. Als je opkeek keek je soms zo recht in de ogen van de collega tegenover je. Alsof alles wat je deed gezien werd. Dus vroegen we twee beeldschermen aan en die hebben we vandaag gekregen.

Kan ik eindelijk weer lekker werken. Eens kijken, ik heb een N, O, P, F, I, Z en A….

Ik weet het vandaag even niet zo goed. Eigenlijk had ik iets over de SP willen schrijven. Dat ik het wel apart vind dat zo’n partij in tijden van crisis zo groot kan worden. Eigenlijk is het een soort graadmeter van het ongenoegen in onze maatschappij. Daar waar we vroeger Janmaat met z’n CD voor hadden.

Maar het is nu allemaal anders want aan de andere kant van het spectrum hebben we de PVV van Geert Wilders en die zijn bijna net zo groot als de SP. Gemiddeld zijn we dus eigenlijk tevreden met z’n allen. Toch?

Ondanks dat Engeland zich redelijk afzijdig houdt in Europa lijkt Engels zo’n beetje onze voertaal te worden. Als je geen Engels kent gaat volgens mij zo’n beetje de helft van de reclameboodschappen aan je voorbij; ik noem maar een BCC met z’n low prices en high service. Nu is dat misschien nog wel te begrijpen omdat prices wel erg veel lijkt op prijzen en service , ja op service.  Maar wat moet je dan van Cosmo denken?

Is het daar echt zo cut?

Ik wil eigenlijk helemaal niks meer schrijven over Ajax. Het loopt gewoon niet, het botert niet en de bal rolt niet. Volgend seizoen gaat er voor de zoveelste keer veel veranderen bij de club en zal iedereen die ertoe doet beweren dat het een opbouwjaar is. Frank de Boer is helaas niet de ideale opbouwtrainer. Daar heb je toch echt een van Marwijk voor nodig

En het toeval wil nou dat die van Marwijk vandaag bij de Arena is gesignaleerd….

Je loopt door de Bijlmer. Een gekleurde man loopt op je af, slaat je hartelijk op je schouder, beweert dat je zijn vriend bent en biedt je een gunst aan die te mooi is om waar te wezen. Dat soort mannetjes kwam je tot een paar jaar geleden regelmatig tegen. Nu niet meer. Ze zijn nu echt in zaken gegaan.

Dat ‘vriend’ werkte blijkbaar goed.

Het gras bij de buren…. Het logo van het tv-programma ‘Ik vertrek’ doet niet voor niets aan een grasveld denken. Ik vind het geweldig om te zien, al die Nederlanders die op de vlucht voor zichzelf denken ergens in een ver buitenland wel gelukkig te worden.

In de uitzending van gisteren maken we kennis met een bloemistenstel uit Zevenaar. Ik zou ook willen vertrekken als ik in Zevenaar zou wonen dus ik begrijp ze wel. Ze zoeken hun heil in Frankrijk. Daar is alles beter dan hier. Daar hoef je niet of nauwelijks te werken, komt het pensioen je aanwaaien en is iedereen vriendelijk. Dat denken ze tenminste.

Omdat ze hun familie gaan missen hebben ze een jonge hond gekocht. En omdat die hond natuurlijk straks ook naar de buren moet luisteren praten ze Frans tegen het beestje. Echt waar. Geen woord gelogen.

Kort samengevat komt  het er verder op neer dat het de twee absoluut niet goed bevalt in Frankrijk. Ze vervelen zich een ongeluk en verlangen naar de Nederlandse stress. Op het eind van de uitzending zien we ze daarom terug als trotse eigenaren van een bloemisterij in Tiel. Helemaal in hun nopjes met al die drukte en stress hier. De enige die moet wennen is de hond. Het beest verstaat hier natuurlijk niemand en moet daarom op cursus. Echt waar. Geen woord gelogen.

De werkelijkheid is veel leuker dan alle eindejaarsconferences bij elkaar.