Ik vind het er allemaal niet leuker op worden, op de weg. Met al die goedbedoelde, milieusparende, hybride auto’s. Ze doen in de eerste plaats al pijn aan mijn ogen, zo lelijk zijn ze, en ze rijden voor geen meter door. Staat er eentje voor me bij een stoplicht dan kan ik er vergif op innemen dat ik blij mag zijn dat ik het groene licht nog mee pik. Want rustig optrekken is natuurlijk lekker superzuinig. En te hard doorrijden schiet toch niet op want 5 kilometer verderop staat weer een stoplicht. Je kijkt dan ook altijd tegen de nek van de bestuurder aan. Want die zit alleen maar in z’n dashboard te kijken naar alle lampjes en metertjes die hem met rode signalen waarschuwen als hij dreigt een ietsepietsie energie te verspillen. Want niks zo fijn als om elektrisch te rijden natuurlijk.
En dan heb ik het nog niet eens over de snelweg gehad. Kunnen we de minimumsnelheid niet verhogen? Met een Canta mag je de snelweg toch ook niet op of wel? Ik word er echt schijtziek van en dat reken ik Toyota allemaal aan. Want zijn hebben deze oversized invalidewagens populair gemaakt…
Dus ik snap best dat Toyota nu iets ingebouwd heeft om te zorgen dat die tering-trage-bakken van ze af en toe ’s een keertje gas geven. Da’s beter voor iedereen. En dat de top dan begrensd is op een waanzinnige 145 km/uur (de tijden van de Fiat Panda waarin je iedereen uitlacht komen terug in mijn herinnering) vind ik dan nog niet eens zo erg. Daar kan ik wel mee leven.
Woensdag begint de nationale boekenweek. Dan krijg je een gratis boekje bij aankoop van een boekje, en het thema is kinderen. Twee dingen waar ik niet van houd, gratis en kinderen. Dus ik was afgelopen weekend alvast bij een boekhandel om nieuw leesvoer te scoren. Ik zie een boekje met een titel waarbij gelijk tal van namen door mijn hoofd vliegen van mensen die dit boek van mij cadeau gaan krijgen: ‘Het leven van een loser‘. Huppakee, die gaat mee.
De kassajuf vraagt of er cadeaus tussen zitten. Het lijkt me echt iets voor een loser om dan ‘ja’ te zeggen dus ik zeg heel stoer ‘nee hoor, allemaal voor mezelf’ (even voor jullie beeld, de stapel boeken die ik voor haar heb neer gezet is echt indrukwekkend hoog). Ze zal verdorie niet het idee krijgen dat ik een loser ben. Zal ik haar vertellen over mijn weblog? Die ik dwangmatig elke dag bijwerk?
Ik was gisteren uit logeren. Helemaal alleen. Maar zo voelde dat niet hoor. Ik had eerst een feestje en daar waren namelijk ook allemaal andere mensen. Al keken die wel zo van ‘wat is die Theo toch alleen’. Maar dat voelde dus niet zo. En toen het feest was afgelopen en ik in mijn eentje in bed kroop voelde ik me nog steeds niet alleen. Daar had mijn nichtje wel voor gezorgd. Want zij vond mij denk ik toch ook wel alleen…
En daarom mocht ik ze voor één nacht allemaal van haar lenen!
Afgelopen woensdag speelde Oranje tegen de Verenigde Staten. Gewoon om niks. Beetje oefenen. En van wat ik begrepen heb van mensen die het kunnen weten, was het geen bijster interessante wedstrijd; de hoogtepunten pasten makkelijk in een samenvatting van een paar minuten. En daarom mocht ik er dus niet eerder iets over zeggen…
Want ook de besloten training die Oranje afgelopen dinsdag in de Amsterdam Arena afwerkte was in een paar minuten samen te vatten. Tactische voorkennis heet dat.
(YouTube had wat problemen met de muziek die ik onder het filmpje had geplakt… En dus moest er een ander melodietje onder. De film zoals ik die bedoeld had staat nog in mijn Gallery. Persoonlijk vind ik die versie net ff lekkerder)
Het hoeft natuurlijk ook helemaal niet. Het zijn buren, geen vrienden. Ze hebben ons tenslotte niet uitgekozen en wij hen niet. En we verhuizen binnenkort toch dus waarom daar nog energie in stoppen. Maar pijn doet het toch wel een beetje.
Want dat ze een flink feest geven is me wel duidelijk.
Het is best wel vaak ergens een week of een dag van. Afgelopen maandag was de dag van het compliment. Ik dacht er dinsdag pas aan. Jammer maar helaas. En deze hele week is het restaurantweek. Daar dacht ik gelukkig ook dinsdag aan dus ik heb er inmiddels twee restaurantdagen op zitten. Mijn restaurantweek begon bij Chinees restaurant Oriental128.
Gniffel gniffel Theo bij de Chinees. Zakken vol. Sambal bij en rode luifels. Nee, dan heb je het mis. Oriental128 is het neusje van de zalm op Chinees restaurant-gebied. Dit is Chinese Nouvelle Cuisine. Dit is verfijnd met een oosterse tint. Dit is eten in stijl. Oosterse stijl.
Het restaurant is uitgevoerd in voornamelijk donkere tinten. De tafels zijn met mooi linnen bedekt en er staan 6 glazen klaar. Je mag hier best een biertje nemen hoor, maar het lekkere eten verdient eigenlijk een begeleidend wijntje. We nemen een mooie Colombard.
Na een paar heerlijke amuses starten we het diner met een garnaal in Oriental zoetzure saus. Prachtig om te zien en verrukkelijk van smaak. Daarna gebakken lamskoteletten met uien en paprika. Niks herinnert me nu al niet meer aan de Chinees van vroeger… Als hoofdgerecht worden we getrakteerd op een combinatie van ossenhaas met groenten in gepeperde selderijsaus en knapperig geroosterde Peking-eend met hoi sin saus. Echt geweldig! Als dessert nemen we een lekkere frisse lychee cocktail.
Ik ben overtuigd. Dit is het nieuwe Chinezen. Weg met de kilozakken vol rode saus en onherkenbaar vlees (voor weinig). Voortaan wil ik alleen nog maar eten op Chinees topniveau!
Het mag niet. Maar het is zo lekker. Ik voel me net de NOS die de rechten niet heeft. En dan vanaf een heuvel stiekem meekijkt en er dan toch iets over zegt. Alleen dat laatste doe ik niet. De NOS lult er dan vaak ook nog gewoon heel erg veel omheen. Maar ik ben geen Mart Smeets dus dat lukt me niet. Maar een beetjes sfeerbeelden laten zien mag volgens mij wel.
Of zal het een geheim zijn dat Sneijder problemen heeft met het strikken van zijn schoenen? Nee toch, is toch algemeen bekend? Doet Yolanthe denk ik altijd voor hem. De schat.
Ik was vandaag ergens bij. Niet zomaar ergens maar echt ergens. Dat je echt zegt van ‘nou die was erbij’. Maar ik mag er helaas niks over schrijven. Mag zelfs geen foto laten zien. Nou ja, onbewerkt dan. Want deze moet toch wel kunnen? Of kun je hier al iets uit opmaken?
Ik was er dus bij en heb bewegende beelden geschoten. Beelden die jou op dit moment vast enorm zouden interesseren. Ze maken haarfijn duidelijk wie waarschijnlijk waar staat en wie niet. En wie fit is en wie niet. En wie een lapzwans is en wie niet. En wie zijn veters zelf kan strikken en wie niet…. Maar ik heb een embargo… Tot 5 maart… En de wedstrijd is morgen al dus wie zit er 5 maart nou nog op die beelden te wachten? Wie wil dan nog weten wie waar staat en wie niet. En wie fit is en wie niet. En wie een lapzwans is en wie niet. En wie zijn veters zelf kan strikken en wie niet. Dan weten we al lang wie gewonnen heeft en wie niet. Maar ik ga nu nog niet lekken.
Ja Joran, natuurlijk, ze is van het balkon gevallen. Tuurlijk joh. En wat vertel je volgende week of volgende maand? Ik vind het echt onvoorstelbaar dat deze leugenaar gisteravond 1,5 uur TV-tijd op mocht slokken.
Ik vind dat er op tv sowieso veel te veel aandacht is voor criminaliteit: Op de Bon, Opsporing verzocht, Bureau Criminaliteit, Peter R. de Vries, Opgelicht, Blik op de Weg, Wegmisbruikers, Plaats Delict, Ter Plaatse en dan vergeet ik vast nog een paar programma’s. Zo’n beetje iedere crimineel wordt gevolgd door een camerateam. Kan dat niet wat minder?
Ik ga aanstaande woensdag dus ook zeker niet op het CDA stemmen.
Zolang als ik hier woon wordt het Vondelpark al opgeknapt. Maar vandaag was het dan eindelijk zover, de feestelijke heropening! Vooral de waterhuishouding in het park is aangepast. Het zou er nu een stuk droger zijn.
Ik merk er helemaal niets van. Zelfs verscholen onder mijn plu regen ik behoorlijk nat.
Er staan wel heel veel mensen onder het viaduct van de Eerste Constantijn Huygenstraat. Maar dat viaduct dat was er al.
Dus daar stond je voor de renovatie ook al droog. Ik geloof niet dat 10 jaar renovatie echt iets wezenlijks heeft opgeleverd.
En zo ben je 42 en vrijgezel. En dan? Tja… Ik kom niet meer zo vaak in de bibliotheek. In de kroeg ontmoet ik alleen afgelebberde types en alle andere vrouwen die ik ken zijn eigenlijk al bezet. Dus toch maar ’s op een datingsite gekeken. Maar ik vind het moeilijk hoor.
Krijg je altijd zo weinig informatie? Ik weet niet eens hoe ze heet, hoe oud ze is, wat ze gestudeerd heeft, waar haar interesses liggen, of ze van kamperen of hotels houdt, waar ze op gaat stemmen, of ze van kleine snelle auto’s, van grote lompe auto’s of helemaal niet van auto’s houdt, of ze het leuk vindt om naar de film te gaan, of ze fatsoenlijk met mes en vork kan eten, wie haar favoriete schrijver is… Ik weet niks van haar! En toch moet ik nu al zeggen of ik met haar wil daten ‘ja’ of ‘nee’.
Ik vind het maar moeilijk. Het lijkt me verder geen onaardige meid hoor, helemaal niet. Maar ja, da’s de eerste indruk hè… En een knopje ‘misschien’ ontbreekt. Dan toch maar ‘Nee’.
Aaf is nu mama en vindt daarom zelf dat ze niet meer voor een hippe krant als NRC.Next kan schrijven. Ik kan haar daar geen ongelijk in geven. Vanaf 1 mei verschijnen haar columns in de Volkskrant. Lezers van die krant mogen zich alvast verheugen op spitsvondig geschreven stukjes. Dat wordt vast weer heel erg leuk.
Aaf hoopt door in de Volkskrant te schrijven een groter publiek te bereiken. Ik weet wel zeker dat dat zo is. Naar aanleiding van mijn eendaagse rolals surrogaat-Aaf heb ik maar een handvol reacties gehad. Vooral van mensen die ik zelf van tevoren had ingefluisterd dat ze in die krant moesten kijken. En dan reageerden de meesten nog in de trant van: ‘waar kun je die krant kopen dan?’. Alleen via Twitter kreeg ik een echt spontane reactie binnen.
Goed hè, hoe deze twitteraar mijn schrijfsel van dik 300 woorden op kernachtige wijze weet samen te vatten in: #tieten. Daar kun je wel uit aflezen dat we hier te maken hebben met een Twitter-crack. Ik kom wat dat betreft net kijken. Vergeet eigenlijk de hele tijd te twitteren en als ik het al doe staan er nooit zoveel hekjes in. Maar daar ga ik aan werken hoor. Ik denk dat ik vanaf 1 mei elke dag over Aaf ga twitteren. Elke dag dezelfde tweet: ‘@aaf leuk stukje in de #volkskrant #kinderen‘
Ik vind het zelf altijd erg vervelend als ik niet gelijk kan vinden wat ik zoek; op internet komt dat steeds vaker voor. Soms vraag je je af waar Google de resultaten vandaan haalt. Dan wil ik bijvoorbeeld iets weten over de recordtijden op de 10km en dan krijg ik allemaal info over atletiek. Wie vindt dat nou interessant?
Ik houd daarom altijd in de gaten waar Google-aars naar op zoek zijn als ze hier op deze blog afgeleverd worden. En als ze iets zoeken waar ik nog geen antwoord op geef dan ga ik snel op zoek naar het antwoord en pas ik de blog aan. Zo hoort dat vind ik.
En dus kan ik nu al melden dat het geen enkel probleem is. Je moet wel een beetje zorgvuldig zijn bij het kiezen van je woorden en vooral ook blijven nadenken, maar dan is praten met een harde L gewoon echt wel goed te doen.
En dan denk je alles gehad te hebben, trekt de viermansbob zich terug. Stuurman Edwin Calker durfde het ineens niet meer aan. Jarenlang traint hij zich suf voor deze spelen en dan is het moment daar en… dan durft ie niet…
Ik heb het met skiën ook weleens hoor, dat ik een afdaling iets te stijl vind. Maar dan gooi ik gewoon een borrel naar binnen en suis naar beneden. Geen enkel probleem. Maar nee, onze Edwin blijft zo nodig Bob. Ik vind dit dus echt geen verhaal waar je mee thuis kunt komen.
Ik ben ziek. Griep. Is balen! De hele vorige week zo lekker in de frisse buitenlucht op de latten gestaan en nu dit. Snot. Koorts. Rillen. Kou. Bah. En ik snap echt niet hoe ik eraan ben gekomen. Kan me niet herinneren dat ik in de buurt van een opzichtig kuchend iemand heb gestaan. Of geholpen ben door een snotterende bardame. Ik snap er echt helemaal niks van.
Oostenrijk doet het goed op de olympische winterspelen. Is ook niet voor niets, ze trainen er hard voor. Elk dorp met een berg heeft wel een ski-vereniging en als jongeling is het niet meer dan logisch dat je je daar bij aansluit. Ik denk dat je het een beetje kunt vergelijken met de fanfare in Limburg.
Bij de ski-vereniging leer je de fijne kneepjes van het skiën. Hoe je de ski’s plaatst, hoe je bochten maakt, daalt, snelheid maakt, remt…Maar ook op simpele zaken zoals het nemen van een ski-lift wordt getraind.
Wij willen ook heel goed kunnen skiën, mijn broer voorop. In Wagrain traint hij het zitten in een stoeltjeslift en in Eben het hangen in een pannenkoekenlift. Ik vind dat hij het heel goed doet. Misschien over 4 jaar?
Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik dit nou uit moet leggen, het is een beetje een lullig verhaal. Vergelijk het maar met het effect van een koud bad op de edele delen van een man; van de voorheen wellicht indrukwekkende plasser blijft dan nog maar een lullig klein flubbertje over. Nou, datzelfde gebeurt dus ook als het erg koud is op de skipiste. Is op zich helemaal niet erg en trekt allemaal wel weer bij, maar als je tijdens het skiën stopt om te plassen moet je er wel even rekening mee houden.
Dat niet iedere man dat ook doet blijkt wel uit de penetrante pislucht die je uit menig toiletruimte tegemoet komt; er is gewoonweg niet tegen op te poetsen. Bij ski-hut Reiteralm in Eben hangt daarom al jarenlang de volgende boodschap op de muur van het herentoilet: ‘Tritt näher heran. Er ist kürzer als du denkst‘.
En het moet gezegd, de vloer was hier altijd schoner dan elders, dus het werkt wel. Maar de eigenaar van de ski-hut was blijkbaar nog niet tevreden en verzon een nieuwe maatregel. Er hangen nu foto’s van bevallige, half ontklede dames op het herentoilet, waarbij zelfs rekening is gehouden met de specifieke voorkeur van borsten- en billenmannen.
‘Als ik de man niet dichter bij de muur krijg, dan toch zeker wel zijn plasser‘, zal hij gedacht hebben.
Mijn wintersportliefde begon toen mijn broer me in 2005 bijna dwong mee te gaan naar het Oostenrijkse dorpje Eben. Nooit had ik verwacht dat het me zou pakken, maar dat deed het me dus toch wel. In 4 dagen was ik knetter-ski-verslaafd. Een weblog met historie is op dit soort momenten erg leuk, lees mijn eerste ervaringen maar ’s mee dag 1, dag 2, dag 3 en dag 4.
In dat dorpje Eben woont de zeker niet onverdienstelijke skiër Andrea Fischbacher. Het dorp is supertrots op haar! Overal langs de piste hangt haar foto, de zeitmeiss strecke is naar haar vernoemd en in het restaurant hangt een door haar gesigneerd shirt. En die Andrea won vandaag goud in Vancouver op de dames Super-G!
Om dit te vieren heb ik een pagina met foto’s van onze wintersport van dit jaar online geplaatst. Klik hier voor deze foto’s.
Naar aanleiding van mijn column in NRC.Next mailde iemand me dat ik een drama queen ben. Want over mij was geschreven: ‘Zijn leven is een lange zoektocht naar bronmateriaal voor het boek dat hij ooit gaat schrijven’. Drama, drama drama, ben ik het helemaal mee eens.
Want wat ik de krant mailde was: ‘Mijn leven is een zoektocht naar bronmateriaal voor het boek dat ik ooit ga schrijven, maar warvan ik de afloop nog niet ken’. Kijk, en dat is wel leuk en grappig en luchtig en typisch Theo. Maar die journalist die mijn column bewerkte vond het dus nodig om er een eigen drama-draai aan te geven. En zo doen die journalisten dat waarschijnlijk met al het nieuws. Je bent dus gewaarschuwd.
Op onze laatste vakantiedag in Oostenrijk gaan we naar het ski-gebied Fageralm in Forstau. Dit hooggelegen gebied op de noordhelling van een berg heeft prachtige, lange en brede pistes waar je heerlijk overheen kunt suizen. Ook als het wat warmer is, zoals vandaag, blijft de kwaliteit van de sneeuw door de ligging redelijk goed. Het enige nadeel is dat de liftinstallaties behoorlijk verouderd zijn waardoor je pas na dik een half uur, en vier liften verder, op de top van de berg staat. Maar vanaf dan is het ook genieten!
Een journalist zou dit vertalen naar: ‘Na een lange tocht via sterk verouderde liften kwam Theo gebroken aan op de top van de verlaten Fageralm’.
Aaf is mama. En daarom was ik in de NRC.Next van vandaag voor 1 dag Aaf. Heb het zelf nog niet gezien want NRC.Next valt in Oostenrijk niet echt in de smaak. Een echte Oostenrijkse krant bevat op minstens elke tweede pagina een foto van een bevallige deerne met ontblote volle boezem. En aan dat format voldoet NRC.Next bij lange na niet.
Ik was vandaag ook voor 1 dag papa. Dus eigenlijk echt 1 dag Aaf. De ouders van die twee rouwdouwers op de foto vonden het wel verantwoord om ze met mij mee de bergen op te sturen; ‘Netjes Theo volgen’.
Dat heb ik geweten. Ze volgen me in alles. Ga ik links, gaan zij links. Maak ik twee bochtjes, maken zij er ook twee. Versnel ik, versnellen zij. Ga ik naar het toilet, gaan zij ook. Wat een verantwoordelijkheid!! De opdracht die me eerst zo eenvoudig leek begint zwaar op mijn schouder te drukken. Hoe hard kunnen ze? Welke pistes kunnen ze aan? Wat als er een boom in de weg staat of een ravijn ons pad kruist? Hoe leg ik de ouders uit waarom ik alleen naar beneden kom?
Toch nog maar een paar extra bochtjes draaien dus. En nog een paar. En nog een paar. Meer bochtjes dan ik alle afgelopen dagen bij elkaar heb gemaakt. Papa zijn is keihard zweten! Gelukkig was ik maar voor 1 dag papa. En helaas ook maar voor 1 dag Aaf.
Ik moet het toch een keer aan jullie kwijt. En een goed moment is het nooit dus daarom nu maar: MK en ik hebben besloten uit elkaar te gaan. Na 11 jaar is het over. Op de schaal van inspiratie tot irritatie dreigde de wijzer door te slaan richting die laatste, en dat is niet wat we willen. Binnenkort gaan we daarom ieder onze eigen weg.
Je kunt daar over treuren, logisch, maar je kunt er ook de voordelen van in zien. En dat is nou net meer mijn ding.
Op de pistes hier in Oostenrijk is er voor de liften bijvoorbeeld een speciale rij voor singles. Handig toch? Je staat toch maar te wachten dus waarom niet gelijk op zoek naar een leuke date. Ik tref het alleen niet zo want het single spur staat eigenlijk altijd vol met mannen. Is dat op datingsites nou ook zo?
En met dit nieuws ga ik de krant eindelijk halen!. Om precies te zijn donderdag 18 februari, NRC.Next, pagina 2, bovenaan. Die krant moet jij ook maar halen. Op naar de sigarenboer!
Wintersport en bloggen blijft een moeilijke combinatie. De woorden komen wel hoor, maar echt zinnig zijn ze niet. De krant zal ik er niet mee halen zal ik maar zeggen.
Misschien wel met deze foto van MK. Tegenlicht kan best fraai zijn.
Het is hier best fris. Heel anders dan op een tropisch eiland bijvoorbeeld. Voordeel daarvan is dat verse spulletjes makkelijker vers blijven. En dan niet alleen ijs.
Maar ondanks dat zijn er hier restaurants waar je maar beter niet kunt gaan eten; Als je geen zin hebt in een paar dagen diarree.
Vandaag was weer een heerlijke ski-dag met een hemels blauwe lucht en stralende zon. We zijn de bergen van Flachau Winkel, Kleinarl en Zauchensee op onze ski’s overgevlogen. Beter dan ooit tevoren. Maar nog net niet goed genoeg om de krant te halen.
Een vliegend hert zou de krant normaal wel halen. Maar hier niet.
Heerlijk geskied vandaag hoor! Godsamme wat lekker! Zon! Sneeuw! Glijden! Gaan!!!! (beetje te dronken voor een echt leuk stukje. Sorry. Wie weet morgen. Vast niet
Op weg naar Oostenrijk. Veel verkeer. Op de vlucht voor carnaval. Dat gezuip en gehos… Moet je van houden hoor.
Dan drink ik liever na het skiën een biertje. En nog één. En nog één. En dan lopen we de bar een keer rond met de handen op elkaars schouder. Pissen we de sneeuw geel en lallen we de Schlagers mee tot we schor zijn.
Ik fiets er elke dag langs, en blij word ik er niet van. In de buurt van de Arena maakt de weg een flauwe bocht. Een auto vloog eruit, schoot over het fietspad, door het gras in de sloot. Je ziet nog duidelijk de sporen die de stuiterende auto achterliet. Ik weet niet wat er gebeurd is. Maar heb wel beelden, in mijn hoofd. Ik zie een auto, een bestuurder, slaapdronken… Dan een knal, schrik, de stoeprand… Remmen… Glijden, ijs… Water… Kou… Sissen… Stilte…
Als stille getuige is een hoofdsteun in het gras blijven steken. Er staan bloemen naast. Dood? Ik maak een foto. Bekijk de plek wat beter. Er ligt een mondkapje met een zakje eraan. Verpakkingen van injectienaalden. Bekers, plastic, linten….
Morgen gaan we naar Oostenrijk. Ik zal heel voorzichtig rijden. Ik heb geen zin om de krant te halen. Niet deze week tenminste.
Weer ’s met de trein op pad geweest. Het was heel erg. Niet door die vertraging bij Breda hoor. Waar de loc aan de verkeerde kant bleek te staan. En ook niet vanwege die seinen die vast zaten waardoor we heel langzaam reden. En ook niet vanwege die omleiding via Den Bosch en Utrecht die me drie kwartier kostte.
Nee het ergste was die vent achter me die voortdurend scheten liet. En die stonken! Goddomme nou! Ik dacht dat ik over mijn nek ging! Gadverdamme! En dan zeg je natuurlijk ‘Ren dan ook op tijd weg Theo’ en dat had ik ook wel willen doen, maar het waren van die stiekeme scheetjes die je niet hoort. Dat hoort zo in deze coupé.
Mijn huis is vandaag verkocht. Wat ging dat snel zeg. Anderhalve week geleden in de verkoop gegaan. En nu… nu dus al weg. Beetje weemoedig ben ik vandaag. Ook wel blij hoor, dat ie weg is, maar dus ook weemoedig.
Weemoedig, mooi woord is dat eigenlijk. Maar wat betekent het? Volgens Van Dale is het vervuld van weemoed. En weemoed is een zacht treurige stemming van het gemoed. En gemoed dat is het binnenste van de mens als zetel van alle hogere, tedere aandoeningen, het hart. Ja, klopt wel eigenlijk. Ik ben hartstikke weemoedig vandaag. Terwijl ik toch eigenlijk blij zou moeten zijn.
Het is ook gewoon niet leuk om ergens afscheid van te moeten nemen. Ook al doe je dat bewust. Ook al denk je dat het beter is. Toch blijft het klote. Wie weet heb ik het over tien jaar nog wel over dit huis. Dit huis waar ik al die tijd zo fijn heb gewoond. Wie weet kan ik er dan nog smakelijk over vertellen en krijg ik een brok in mijn keel als ik toevallig weer hier door de buurt loop. Net zo als ik het nu nog steeds vol weemoed kan hebben over de tijd dat de Heineken kratjes geel waren.
Binnenkort weer gemeenteraadsverkiezingen. En ik heb geen idee waar ik op moet stemmen. In de krant staan portretten van lijsttrekkers, maar waarom ik op een portret zou stemmen begrijp ik niet.
Dus ik twijfel. En denk de ene dag dat het PVDA wordt. En de andere dat het toch Groen Links moet zijn. Of misschien wel SP, CU op CDA. En anders… Ja… D66. Voor als je het gewoon niet meer weet. Wel een eerlijke campagne van die gasten hoor.
