Als je me een beetje kent weet je dat ik een serieuze vent ben. Dus een film over a serious man wil ik niet missen. Het is een werkje van de gebroeders Coen. Echt slecht kan het dus niet zijn. We worden meegenomen naar de jaren vijftig. Naar een mistroostige nieuwbouwwijk waarin de grootste problemen bestaan uit het niet kunnen ontvangen van een TV-zender en de buurman die het gras tot over zijn erfgrens maait. In deze wijk woont Larry Gopnik met vrouw en twee kinderen. Larry is Joods en leeft volgens Joodse tradities. Dat betekent dat er voortdurend dingen langskomen die mij niets zeggen.
Alles in het leven van Larry lijkt goed te gaan. En dan ineens…. Gaat het allemaal niet meer goed. Larry wordt afgeperst, dreigt zijn baan te verliezen, zijn kinderen gebruiken drugs, zijn vrouw verlaat hem voor een ander, Larry heeft iets onder de leden…. En dan zijn we nog maar halverwege de film. Larry gaat te rade bij een stel Rabijnen en hoort dat het leven kut is, dat je er niks van zult en wilt snappen en dat dat het wel zo’n beetje is. Einde van de film….
Ik snap er geen jota van! De zaal zit vol schaterende 55-plussers en ik verrek geen spier. Waar gaat dit over? Wat is hier grappig aan? Wat moet ik met al die Joodse rituelen en gebruiken? We fietsen na de film snel naar huis. Ajax speelt thuis tegen Twente. Een Joods ritueel dat ik wel begrijp.
Het schoonheidsideaal is voortdurend aan verandering onderhevig. Dan is het weer dik, dan weer dun, dan weer behaard, dan weer glad geschoren, kort, lang, groot, klein, bruin, wit…. Het is bijna niet bij te houden.
Volgens NU.nl zijn mannenborsten momenteel helemaal in. Jarenlang werd je uitgelachen als je als man borsten had, ben je blij dat je ze er eindelijk afgetraind hebt, en nu kan het dus weer. Een vrouw is vandaag de dag al tevreden met een sexy glimlach.
Binnenkort zul je dus wel van dit soort advertenties te zien krijgen. Nou ik begin er niet aan hoor. Dan maar ouderwets plat van boven.
Ons huis staat te koop. Toen we het zelf 11 jaar geleden kochten was de verkoper een grote onbekende voor ons. We wisten wie zijn makelaar was, hoe die man eruit zag en wat de praatjes waren die hij ophing. Dat was alles. Nu 11 jaar later is alles anders. Als je even een beetje je best doet vind je op internet de complete doopceel van de verkoper van een huis: wie zijn vrienden zijn, in welke kringen hij verkeert, op welke school hij zat, hoe hij eruit ziet, hoe hij eruit zag, wat hem dwars zit, wat hij van dat hotel vond en waarom hij nooit meer met KLM vliegt.
De kans dat een potentiële koper van mijn huis dit stukje bij toeval leest is dan ook enorm groot. Daarom nu even een woordje van de verkoper voor die koper. Het is echt een fijn huis hoor. En de buurt is geweldig. En als ik hier op de blog soms misschien iets lelijks schreef over buren dan zijn dat buren die inmiddels helemaal veranderd zijn of verhuisd. Of nee, de kinderen van die buren zijn nu veel ouder en stiller, dat is het! Ik zou er niet te lang over nadenken en het gewoon doen. En dat zeg ik als iemand die het kan weten.
Laten we zeggen dat het minmaal verrassend was, dat het kleine Spyker het grote Saab overnam. Ik mag misschien zelfs wel zeggen dat velen onthutst waren en dit nieuws niet zo goed konden plaatsen.
De beurskoers van Spyker leek dan ook in een achtbaan te zitten met stijgings- en dalingspercentages die we zelden zien. Zelfs de beurskoers-applicatie op mijn iPhone was de draad kwijt en tekende de meeste vreemde grafiek die ik ooit gezien heb.
In het Gooi praten de mensen met een door kinderen-voor-kinderen beroemd geworden Gooise R. In Den Haag hebben de mensen een aardappel in de keel. In Haarlem praat men abn, in Amsterdam met een Amsterdams accent en in Utrecht met een Utregs dialect. En de rest van Nederland wordt op één hoop gegooid want die praat plat. Zo ziet de gemiddelde randstedeling dat tenminste.
Terwijl er buiten de randstad ook echt wel met verschillende accenten wordt gesproken. Zo is het Grunnings compleet anders dan het Frysk. En de Twenten die slikken alles in terwijl de achterhoekers alleen maar knauwen. In Limburg praten ze in het noorden zelfs nog weer anders dan in het zuiden. En in Brabant kunde au nie verstoanbar moaken a ge ginne zachte g hej. Maar een harde L, dat is echt plat. Daar kunnen we het wel over eens zijn denk ik.
Het is wel weer apart hoor. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt eigenlijk altijd dat zalfjes en crèmepjes niet helpen tegen rimpels, wallen of kaalheid; pillen niet zorgen voor een beter geheugen en speciale drankjes je geest niet scherper maken. Ik kan er mee leven. Maar nu maakt diezelfde wetenschap vandaag ineens bekend dat ze een wondermiddel hebben gevonden dat wel werkt!
Van merkkleding schijnen vrouwen namelijk slimmer te worden. Een tasje van G-star, een bril van Gucci, een setje van Marlies en hup daar schiet de intelligentie de hoogte in. Dus ophouden nu met die onzinnige bewering dat looks en brains niet gecombineerd zouden kunnen worden. Dat kan best!
Jammer alleen dat merkkleding zo verrotte duur is. Om je die uitgaven te kunnen veroorloven heb je toch echt wel een goedbetaalde baan nodig. En die krijg je meestal niet als je dom bent.
Hier bij mij in de buurt heb je een industrieterrein dat niet al te best bekend staat. Het bestaat uit loodsen waarvan je verbaasd bent dat er sneeuw op blijft liggen! En tussen die loodsen knutselen een stel vrijwilligers aan oude trams die ze persé voor het nageslacht willen bewaren. Als je het mij vraagt is het allemaal oude, vervallen troep. Neem nou zo’n karkas van een oude tram dat daar buiten staat. Wat moet je daar nou mee, vraag ik me af?
Als ik dan iets dichterbij ga staan lees ik ineens dat dit juist een authentiek, open, Oostenrijks museumstuk is dat ik zelfs gratis mag bezoeken. Het zal wel. Ik heb er in Oostenrijk in ieder geval nog nooit zo eentje zien rijden.
Het moet haast wel lijken alsof ik grote schoonmaak houd. Vanavond alweer een filmpje! Najaar 2008 waren we in Eben. De beelden die we schoten met de action cam heb je al lang gezien, de andere beelden bewaarde ik voor vandaag….
In actie zie je Jan, Gerrit, Wieneke, Erik, Noa, Peggy, Chris en mijzelf. En als je nu denkt dat je Marie Katrien mist dan klopt dat want zij was de cameravrouw!
Gisteren gezien in de Rabozaal van de Melkweg: Joan as Police Woman. Singer songwriter Joan Wasser wordt deze tour bijgestaan door Tyler Wood op toetsen en Parker Kindred op drums.
Joan’s veelal ingetogen en sfeervolle liedjes werken enigszins bevreemdend in deze popzaal. Het publiek deint wat mee en wisselt ’s van been terwijl slechts een enkeling zwierig met de heupen beweegt. Ik word helaas niet gepakt door de muziek. Er zijn te veel zaken die me afleiden: de enorm hoeveelheid telefoontoestellen met fel oplichtende schermpjes, knipperende lampjes onder het keyboard, een gitaar die na ieder nummer tergend langzaam gestemd wordt, een kop thee die tot twee keer toe omvalt, Joan’s duidelijk zichtbare okselhaar, mensen met enorme hoeveelheden gel in hun haren, een nieuwe lederen damestas die stinkt naar dagenlang niet gewassen sokken… Daar kan Joan’s schitterende stem en mooie muziek helaas niets aan veranderen. Een theateroptreden past denk ik beter bij deze luistermuziek.
Joan as Police Woman staat vanavond nog in de Oosterpoort in Groningen.
De afgelopen week gelanceerde iPad houdt de gemoederen behoorlijk bezig. Bij mij op het werk heb ik nog niemand iets horen zeggen over Haïti terwijl iedereen het wel over de iPad heeft. Het net wemelt inmiddels van grappen en grollen met dit nieuwe hebbeding van Apple in de hoofdrol.
Wat me in de serieuzere commentaren opvalt is dat iedereen inmiddels wel een mening heeft over deze tablet computer (zonder er ooit een in de hand gehad te hebben). Zo zijn er mensen die beweren dat hij langzaam is want de totaal onbekende en nieuwe chip loopt op 1 Ghz. Anderen beweren juist dat hij snel is want de totaal onbekende en nieuwe chip loopt op 1 Ghz. Sommigen beweren dat je er heel moeilijk boeken op kunt lezen terwijl anderen beweren dat hij perfect is voor het lezen van boeken. Sommigen beweren dat de batterij vast geen 10 uur mee gaat. Anderen beweren dat die 10 uur vast niet gehaald wordt als je video kijkt en weer anderen weten eigenlijk wel zeker dat je blij mag zijn als hij het na 8 uur nog doet (en dat weten ze allemaal op basis van een foto).
Persoonlijk was ik enigszins verbaasd dat de iPad op het iPhone OS draait. Ik had eigenlijk een touch-versie van Mac OS verwacht. Dan was de iPad een volwaardige computer geweest waarop je alle Mac software kunt draaien die je wilt. Maar toen ik aan het idee van dat iPhone OS gewend was vond ik het eigenlijk toch niet zo’n stomme zet van Apple. De iPhone werkt supersimpel; mensen met computerangst hoeven niet bang te zijn voor de iPhone. Op de iPhone heb je geen gedoe met virussen, firewalls of andere computerdingetjes. Software is er in overvloed en via de appstore zo te installeren. Mijn iPhone doet eigenlijk gewoon alles wat ik van een tablet-computer zou verwachten; ik surf, speel, mail, luister en kijk met kinderlijke eenvoud. En dat allemaal op dat kleine apparaatje. Als ik thuis op de bank zit neem ik vaak niet eens de moeite om naar m’n iMac te lopen en mail en surf lekker op mijn iPhone. Alleen dat schermpje, dat is wel wat klein. En dat is nou exact het probleem dat de iPad voor mij op gaat lossen.
En natuurlijk kan het ding nog beter. Ik zou er best een camera in willen hebben om te kunnen chatten, en flash-ondersteuning zodat je sites die nog gebruik maken van deze techniek ook kunt bekijken. En de batterij mag 100 jaar meegaan, het geheugen een paar terrabytes groot zijn en ik wil hem dan ook nog voor niks krijgen bij een pakje boter. Maar zo blijft er natuurlijk altijd wel wat te wensen over.
Op 14 maart gaat in Bahrein het nieuwe Formule 1 seizoen van start. Vanaf dan kunnen we weer genieten van fraaie auto’s die zo snel mogelijk rondjes rijden; op sommige circuits zelfs 80% van de tijd vol gas!
Autofabrikanten doen mee aan de Formule 1 om technieken te ontwikkelen voor hun normale straatauto’s. En ondanks dat Toyota inmiddels uit de Formule 1 is gestapt hebben ze daar nu nog steeds veel profijt van.
Zingen en gitaar spelen is hartstikke leuk. Maar ook wel eng. En als je dan zingt en speelt en er worden opnames gemaakt is dat helemaal eng. En als die opnames dan ook nog op YouTube belanden ga je bijna door de grond. En als je dan op je blog die opnames ook nog laat zien… Dan is er geen weg meer terug.
Theo zingt That look you give that guy van Eels.
En alsof dat nog niet genoeg is zingt hij ook nog Amie van Damien Rice.
Ik kan niet meer normaal denken. Mijn fysiek is uit balans. Er plakt schuim rond mijn mond. In mijn hoofd speelt een orkest een helse symfonie. Ik denk alleen nog maar plat: ‘wil ik wil ik wil ik wil ik wil ik wil ik wil ik wil ik wil ik WIL IK! WIL IK!!!’.
Als ik m’n ogen sluit zie ik mezelf al met haar op de bank zitten. Zij bij mij op schoot. Mijn handen die haar beroeren… WIL IK!!!
Ze is zo heerlijk, zo dun, zo snel, zo gelikt, zo anders, zo mooi, zo plat…
Ze houdt mijn agenda bij, mijn adresboek, mijn administratie… Ik speel spelletjes met haar, we luisteren muziek, kijken films en we lezen samen boeken. De toekomst is prachtig. De toekomst is vandaag!
Morgen zullen we het weten. Is het de iPad, de iSlate, de iWiliksowiesohebben of is het een ai… teleurstelling die Steve Jobs morgenochtend in San Francisco gaat voorstellen aan de wereld (19 uur onze tijd).
Is deze dikke tablet-pc vanaf morgen iets van vroeger? Iets van de vorige generatie? Het voorbeeld van een falende computerindustrie daar waar Apple er wel in slaagt aansprekende producten te ontwikkelen? Of moeten we morgen blij zijn met een kleiner model iPod en een nieuwe versie van iLife?
Het gaat niet om de bestemming, maar om de reis er naartoe. Die onzin hoor je mensen nog wel ’s uitkramen. Soms is die onzin echter maar al te waar. We waren in oktober 2008 bijvoorbeeld in Spanje en maakten een boottochtje naar het culinaire eiland Tabarca.
Op het eiland aangekomen bleken zo’n beetje alle restaurants gesloten. Na-seizoen heet zoiets. Het uitstapje leverde wel een leuk filmpje op!
Vanmiddag naar Ajax-AZ geweest. Nu moet je weten dat voetbal mij niet heel erg lang kan boeien dus dan kijk ik meestal maar naar andere dingetjes: naar de reclameborden, de dakconstructie, de kwaliteit van het veld of zoals vandaag, naar de trainers. We hadden schitterende plekken vlak achter de bank van AZ. Vanaf de eerste minuut genoot ik van het geschreeuw van Dick Advocaat. Wat een driftkikkertje is dat zeg: Naar voren! Naar achteren! Volgen! Aanhaken! Oetlul! En toen moest Dick naar de tribune. ‘Oetlul’ had hij niet mogen zeggen.
Pas na de wedstrijd zagen we Dick terug. Hij lachte gelukkig alweer, met kiespijn.
Grappig hè, dat interviewhoekje dat in de gracht is neergezet. Ik heb net bij Studio Sport nog even gekeken en daar lijkt het echt alsof de geïnterviewden ergens binnen staan. Niet dus. Die staan net zo te blauwbekken als wij.
Om op te warmen duiken we de Ajax fanshop in en daar komen we iets akeligs tegen: een levensgrote foto van Luis Suarez naast een voetballer zonder hoofd. Dat verzin je toch niet? En dat in een winkel waar ontzettend veel kinderen komen, ik vind het echt niet kunnen.
Het leek me wel grappig om mezelf naast Suarez te laten fotograferen. Dan lijkt het net of ik echt met hem op de foto sta. Lachen toch.
Dat restaurant waar we gisteren waren is echt zo’n concept, zo bedacht. Trattoria Italiana Bella Storia is daarmee vergeleken een hemel van authenticiteit; een klein, gezellig tentje in een Amsterdamse volkswijk met enthousiaste eigenaars die de boel zelf bestieren. Alsof je bij ze op visite komt, zo voelt het.
En zoals het een goede gastheer betaamt krijgen de gasten het heerlijkste eten voorgeschoteld. Dit is echt een wereld van verschil met gisteren. De liefde voor het eten druipt hier welhaast van je bord af. Heerlijk! Smullen! Genieten!
Eerst werd de Chinees een wokrestaurant en daarna verdween ie voorgoed. Dat is wat er in Amsterdam gebeurt. Er voor in de plaats kwam dacht ik niks. Die hier in de buurt werd een kroeg en even verderop verhuisde de tapasbar naar het grotere pand van een Chinees. Weg rode luifels. Weg gratis kitschkalender, weg grote zakken eten voor bijna niets. Even Chinezen is iets uit het verleden.
We waren vandaag bij Momo aan de Hobbemastraat. Dit nieuwe restaurant schreeuwt je al vanaf het Leidseplein toe dat het er heel erg hip is: ‘Komt hier en verzamelt u, hip volk van Amsterdam!’ We voelden ons eigenlijk nooit geroepen, maar soms moet je gek doen. We worden door een potige portier binnen gelaten en scharen ons tussen hip, witte wijn drinkend volk aan de bar: opgespoten lippen, bijgepompte borsten, strakgetrokken gezichten, dure jurken, haarstukjes, bekende voetballers met dito vrouwen… Geinig..
Het eten is een Oosterse mix van Japans, Chinees en nog wat landen (gok ik). We nemen een menu voor 4 dat bestaat uit zo’n tien verschillende gerechten die achter elkaar gepresenteerd worden. Bij de ouderwetse Chinees stond dat dan allemaal tegelijk op tafel en heette het een rijsttafel. Maar hier niet. Hier noemen ze het shared dining, lopen de serveersters af en aan en presenteren ze elke gang in het Engels (Chinees is te moeilijk denk ik). Het smaakt allemaal wel, maar het loopt niet over van liefde voor het eten. De grootste prestatie van de keuken lijkt het volume. Wat dat betreft is het eigenlijk net een ouderwetse Chinees. Alleen is het veel duurder en heb je niets over voor de dag erna. Nou ja, stoere verhalen over bekende Nederlanders die je hebt gezien, dat dan weer wel.
Misschien dat ik het verkeerd zie hoor, heb me de laatste tijd niet zo verdiept in het nieuws, maar ik kreeg mee dat er vandaag een nationale hulpactie op TV en op de radio was en dat leek me toch wel wat overdreven.
Alsof die Belgen niet ook ’s gewoon een Nederlands biertje zouden kunnen drinken. Kom op zeg.
Ik ben niet zo iemand die op hulp van boven zit te wachten, integendeel eigenlijk. Maar er zijn momenten dat ik twijfel… Maandag ging ik bijvoorbeeld met mijn fiets onderuit en vloekte er uit woede lustig op los. Mijn collega’s vroegen zich af of ik daar wel verstandig aan deed, je weet maar nooit namelijk, vonden ze. Ik reed nog twee keer dezelfde route en lachte ze stiekem uit. Bijgelovigen.
Vanmiddag fiets ik naar huis en passeer het punt waar ik maandag op m’n plaat ging. Het fietspad loopt iets omhoog en ik zet wat extra kracht op de pedalen. En dan ineens KRAK! RITS! trap ik in het luchtledige en ligt de gebroken ketting achter me op het fietspad. Voor de tweede keer deze week loop ik verplicht met mijn fiets in de hand naar huis.
Het filmpje van vandaag is gemaakt bij het bedevaartsoord Bom Jesus. We waren er afgelopen zomer en verbaasden ons over al die bijgelovigen. Inmiddels begin ik ze een beetje te begrijpen.
Hallo daar ben ik weer! Ben gewoon verdwaald tussen alle videobeelden die ik op m’n harde schijf aantref. Soms kom ik er even bovenuit om er vervolgens weer diep in weg te duiken. Voel me Dagobert Duck in zijn geldpakhuis, zulke mooie beelden zitten er tussen. Vond er zelfs nog van een eerdere ski-vakantie. Snel maar weer een filmpje in elkaar geprutst dus.
Dit was Eben in het voorjaar van 2009. Wat een berg sneeuw hadden we toen! Ik kijk nu al uit naar onze volgende trip naar Eben… Over vier weken….
Tip: als de beelden niet vloeiend zijn is je verbinding waarschijnlijk te traag voor HD-kwaliteit. Klik dan HD gewoon even uit.
Psycholoog Cliff Arnall voorspelde me dat vandaag de meest deprimerende dag van het jaar zou worden. Kom maar op, dacht ik, ik kan het hebben. En dus kwam ik extra vroeg m’n bed uit, kleedde me tip-top aan, dronk een lekkere bak cappuccino, trok m’n lama-lederen schoenen aan, haalde m’n mooiste en duurste winterjas uit de mottenballen en sprong op de fiets. En toen was het stiekem glad en bam daar lag ik… Jas zwart, broek nat, schoenen geschuurd…Kut! Na heel veel godverdommes spring ik weer op de fiets om te ontdekken dat die niet meer wil fietsen. Godverdomme!
Ik dus lopend terug naar huis, zeker een wandeling van een uur. En van die lama-lederen bordeelsluipers heb ik na een dag naar het koffieapparaat lopen al zere voeten dus dit deed godverdomme pijn. Sodeju! Daarna moed verzameld en met de auto naar het werk gegaan. Overleggen die uitlopen. Mailboxen die vollopen. Schoenen die pijnlijk lopen. Nondeju! Eigenlijk een uur te vroeg ontvlucht ik het kantoor en sluit aan in het verkeersinfarct rond Amsterdam. Maar liefst 38 kilometer file. Godnondeju!
Gelukkig weet het kruidvat wat we op dit soort dagen nodig hebben.
Mijn harde schijf zit vol, dat was de smoes die ik al die tijd gebruikte. Want waarom had ik anders nog uren ongemonteerde filmopnames liggen, zelfs nog uit 2005! En nu is daar dan die nieuwe iMac met zijn 2 Tb harde schijf en kan ik er niet meer onderuit. Monteren zal ik!
De eerste film die ik met jullie wil delen schoten we in Egypte. We waren er in december 2008 en keken onze ogen uit.
Voor mijn dagelijkse boodschappen ga ik meestal naar de Dirk. Die is lekker goedkoop en heeft bijna alles. In de Dirk zit een vestiging van ‘de lekkere dingen bakker‘. Daar koop ik eigenlijk nooit iets. Ik ga liever naar een bakker die lekker brood bakt.
En dat ‘de lekkere dingen bakker’ van die aantrekkelijke aanbiedingen heeft verandert daar niets aan.
Waar doe je het allemaal voor? Vraag ik me best vaak af. Zet me elke avond weer zuchtend achter dat toetsenbord op zoek naar inspiratie. En waarvoor? Voor die handvol reacties? Voor die paar honderd bezoekers? Ik word er soms best weleens moedeloos van. Mag je best weten.
Neem nou dat volgens mij ontzettend leuke filmpje dat ik gemaakt heb van het skiën in Obertauern. Ik dacht dat alles er goed aan was: goede kwaliteit, niet te lang, goede muziek. En toch zijn er na 2 dagen nog maar 182 lezers die de moeite hebben genomen om het filmpje te starten. Da’s nog geen 8% van de bezoekers! Ik had het filmpje deze keer nog wel ge-embed, zodat je YouTube niet helemaal op hoeft te zoeken. Want dat schijnt ook een probleem te zijn.
Jullie verwijten mij nogal eens wat. Zo zou ik één-kennig, vooringenomen of zelfs een Apple-kakker zijn. Ik ga me daar echt niet de hele tijd tegen verdedigen hoor, jullie denken maar wat jullie willen denken en jullie roepen maar wat jullie willen roepen, ik weet wel beter. Ja, het is waar, ik heb een voorkeur voor Apple en het Mac OS, maar ik ontken het bestaansrecht van Windows echt niet. Kijk maar ’s in mijn Dock.
Zie je dat Windows-icoon tussen Photoshop en iPhoto? Da’s mijn Parallels-omgeving. Daarmee start ik een virtuele computer op mijn Mac en daarin draait (en nu opletten) OS/2, Windows 98, Windows XP, Windows Vista en sinds dit weekend ook Windows 7!
De integratie met het Mac OS is fantastisch! Je kunt ervoor kiezen om de virtuele Windows-PC in een venster te draaien, maar leuker is om Windows op te laten gaan in het Mac Bureaublad. Klik je op het Parallels-icoon dan krijg je het Windows startmenu te zien.
Start je nu een Windowsprogramma dan verschijnt dat gewoon op je bureaublad alsof het een Mac-programma betrof. Je kunt er zelfs voor kiezen om het Windowsprogramma een Mac-uiterlijk te geven.
Het enige programma dat ik regelmatig op Windows draai is Solitaire. Er zijn wel Mac-versies, maar dit origineel is de beste (van de makers van de X-Box!).
De systeem-iconen die je normaal rechtsonder op je Windows-scherm ziet zijn netjes samengevoegd met de Mac-systeem-iconen rechtsboven op het scherm.
En de onvermijdelijke meldingen komen daar dan ook te staan.
Windows 7 valt me tot dusverre niet tegen. Solitaire draait stabiel en vergeleken met Vista word ik niet helemaal dood gegooid met beveiligings- en update-waarschuwingen. Ik kan soms wel 10 minuten werken zonder akkoord te hebben moeten geven ergens voor (meestal voor iets dat ik toch niet begreep of niet las dus wat was het doel van die melding?).
Oh, blijkbaar heeft Windows 7 in de achtergrond weer iets gedaan want hij wil herstarten. Het leuke van Parallels is dat ik dan gewoon door kan werken terwijl Windows herstart. Gaat allemaal op de achtergrond en heb je geen last van. Alleen de stand in Solitaire ben ik kwijt, maar daar valt best nog mee te leven.
Het is gelukt hoor! Uit de vele uren schokkerige beelden heb ik een filmpje van nog geen 3 minuten weten te knippen. Ik kan het ook anders zeggen, uit vele uren film bleef 3 minuten aan beelden over die enigszins de moeite waard zijn
YouTube rockt echt heel hard tegenwoordig. Filmpjes kunnen nu zelfs in HD-formaat getoond worden. Ik vind het vet hoor!
Er zijn twee soorten winkels: mannelijke en vrouwelijke. In vrouwelijke winkels zie je heel veel verrukte vrouwen en een handvol verveeld rondhangende mannen. In Mannelijke winkels zie je heel veel opgewonden mannen en een enkele verdwaasd rondkijkende vrouw. Kledingwinkels zijn typisch vrouwelijk en electronicazaken typisch mannelijk. Ik geloof niet dat ik tot nu toe veel nieuws vertel.
Kledingzaken hebben er last van als wij mannen met vrouwlief mee komen winkelen. We nemen onnodig ruimte in, bederven de sfeer en voegen verder niets toe want zelfs afrekenen doet de moderne vrouw tegenwoordig zelf. En dus doen ze er alles aan om ons te weren. Je krijgt als man lelijke blikken toegeworpen door het personeel, bent tevergeefs op zoek naar iets om om te zitten en wordt in elke hoek in enorme spiegels geconfronteerd met jezelf, zodat je na het bezoek zeker weet ‘hier zet ik nooit een stap meer binnen‘.
Bij electronicazaken is dat andere koek. Een CD’tje durft de man van nu zonder toestemming van het thuisfront nog wel te kopen, maar elke uitgave boven de 25 Euro behoeft goedkeuring. Electronicazaken is er daarom juist veel aan gelegen om vrouwen mee naar binnen te lokken.
Mediamarkt, de grootste electronciagigant van Nederland, doet dat door middel van hun magazine Mediazine. Leek dit magazine in het begin nog op een pornografisch electronicablad voor puistige pubers, inmiddels is het uitgegroeid tot een combinatie van Libelle, Flair, Cosmopolitain, BLVD en vooruit… een Philips catalogus.
Het staat vol met modieuze hoesjes voor om mevrouw’s iPhone, Speakers zonder kabels, stereo’s zonder ballen, onthaarders op lichtenergie, babyfoons met camera, tips voor romantische weekendjes en deze maand een special over de liefde met daarin alles dat vrouwen moeten weten over mannen.
Wist je bijvoorbeeld dat een man niet kan zeggen hoe hij zich voelt? Dat praten voor hem geen doel op zich is? Dat hij geen details onthoudt? Dat hij schromelijk overdrijft? Dat hij naar porno kijkt en dat hij nooit zal veranderen?
Als man kan ik daar maar één ding op zeggen: ik hoop dat Mediamarkt van electronica meer verstand heeft.
