BlaBlaBlog.nl

Ik weet niet hoe het komt. Of eigenlijk ook wel. Maar ik wil het niet weten. Soms kan ik me zo enorm opwinden. Dan komt het stoom echt uit mijn oren. Godsamme!!! Wil ik dan uitschreeuwen. Maar dan houd ik me in. Dan doe ik net of ik me er alleen maar over verwonder, over al die dommigheid die ik zie.

Dan wonder ik mezelf op, noem ik dat dan.

Heb je vast ook weleens, dat je iets heel erg grappigs verteld, denk je zelf tenminste, en dat niemand lacht.

Onbegrappen noem ik dat.

Dan zeggen ze dat het de hele dag droog blijft. Dat de zon zich zal laten zien en dat de temperatuur aangenaam wordt.

In het echt regent het de hele dag en heb ik het steenkoud in mijn zomerjasje. Heeft het KNMI me dan iets op de mouw voorspeld of niet?

Jullie weten me ook echt te inspireren hoor. Godsamme. Het moest al uit mijn grote teen komen en zelfs die is nu leeg. Bedankt. Knap werk.

Ik doe daarom noodgedwongen mee aan die goede blog-gewoonte om een kutdag uit te roepen tot dag dat je een kut-foto kunt plaatsen zonder bijschrift. Nou ja zonder, hooguit iets als ‘oh zo mooi, deze vlinder-foto gemaakt met die en die kut-lens en dat klotefilter‘. Godsamme wat heb ik er zin in vandaag. Nee echt niet vanwege mijn eerste werkdag na de vakantie. Klotezooi.

Foto hierboven is trouwens gemaakt met mijn iPhone. Is het geen plaatje? Beter dan met deze foto kan ik mijn gemoedstoestand volgens mij niet beschrijven. Volgende week maandag weer zo’n nu al traditionele Fucking Photo Monday. Kijk je er ook al zo naar uit?

Ik heb ‘s een dagje overgeslagen. Kon ook wel vond ik, want er was al genoeg geschreven op deze blog. Niet door mij, maar door een 16-jarige Belg. Ik heb krom gelegen, zo leuk was het wat hij schreef. Lees zelf maar.

Zo grappig! Daar kwam ik gisteren echt niet meer overheen. Laat staan vandaag.

LowLands onderscheidt zich van andere festivals door het aantal podia en de programmering. Drie dagen lang kun je genieten van muziek, dans, theater, literatuur en film.

En voor wie de in de LowLands bioscoop vertoonde films te braaf vond was er dit jaar zelfs een alternatief: privé-cabines waarin licht-erotische, Franse, 16mm filmpjes werden vertoond. De kijkers zitten op een fiets met hun hoofd verborgen onder een rok. De film voortbewegen doen ze door te trappen. Of het de moeite waard was weet ik niet, daarvoor was de rij te lang.

Veel gekken ook op LowLands, en die moet je bezig zien te houden, dus daar verzint de organisatie elk jaar weer andere, gekkere dingen voor. Dit jaar hadden we de menselijke grijper. Je kent het wel van de kermis, zo’n kast waar je een grijp-arm moet besturen boven een kast vol knuffels, horloges of ander Chinees nep-spul.

Op LowLands was de grijper een mens met bokshandschoenen. Met lampen werd hij links, rechts, vooruit en achteruit gedirigeerd. En als je geluk had greep je grijper een fantastische prijs voor je…. Net zo fantastisch als op de kermis. Een… euh… zo’n ding van… je weet wel!

Ik had om half één vanmiddag al enorm zin in een biertje. Komt door LowLands. Daar is half één best een laat tijdstip om je eerste biertje te nemen. En da’s best apart omdat LowLands-dagen in de regel tot ver na middernacht doorgaan.

Maar op LowLands is niets normaal, daar kun je dingen die je normaal niet kunt. Liters bier drinken zonder dronken te worden bijvoorbeeld. Al vermoed ik dat dat toch een beetje aan het bier ligt. Want zoals ik al zei, op LowLands is niets normaal, zelfs het bier niet.
Uitzondering is de beugelbar waar je beugels Grolsch kunt kopen in plaats van tapbier in plastic glas. Na twee van die beugels weet je zeker, wat uit die tap komt is zo malt als wat. Wat de organisatoren ook beweren.

LowLands moet over muziek gaan. Er was ook genoeg te horen. Op de verschillende podia traden zo’n 200 bandjes op. Veel te veel om allemaal te gaan zien. Toch hoop je een pareltje te ontdekken… Tim Knol was erg leuk. Na een schuchter begin waarin het ventje duidelijk zijn zenuwen moest overwinnen ging de zaal uit haar dak. Schitterend om mee te maken. Triggerfinger was heerlijk, zeker toen Selah Sue een nummertje mee kwam blèren en Ruben zich uitdagend op zijn versterker posteerde.

Snow Patrol was waanzinnig goed! De Alpha werd bijna afgebroken. Massive Attack lukte het in de Grolsch. Blaudzun was een heerlijk melancholische ontdekking en ook Moss mocht er meer dan wezen! Maar pareltjes? Die heb ik helaas gemist.

Ik ben wedergekeerd uit de waanzinnig mooie wereld die LowLands heet. De wereld vol gekken en dwazen waarin je zo lekker kunt wentelen. De wereld vol muziek, drank en mooie mensen die me deden vergeten dat ik jullie op de hoogte zou moeten houden. Excuses.

Het einde van LowLands stemt me altijd weer droef. Ik wil niet terug naar de wereld waarin taxitarieven, belastingen en door de PVV gedoogsteunde kabinetten belangrijke gespreksonderwerpen zijn. Ik wil blijven zweven en dromen, wil nooit meer met die voeten op de grond komen…

Om af te kicken heb ik me afgesloten van de buitenwereld. Ergens in Nederland. Ik hoor wind door bomen ruizen. Zie een koe. Verder niks. Komende dagen ga ik mijmeren over hoe mooi het was. Hopelijk helpt dat me echt terug te komen op aarde.

Ik ben zeilend. Ik ben zeilend….

Sail 2010 was mooi. LowLands 2010 wordt vast nog veel mooier.

Of je nou in Nederland, België of Frankrijk op de snelweg rijdt, het is altijd hetzelfde liedje. Echt altijd.

Het lijkt wel of Volvo-rijders niet harder durven dan 80.

Ik had bedacht dat ik me vandaag niet druk zou maken. Gewoon alles over me heen laten komen en maar zien waar het uitkomt. Dus zo ging dat vandaag in Disneyland Parijs. Ik maakte me geen seconde druk.

Verwonderen deed ik me echter wel heel veel. Over de achteloosheid waarmee tafels vol borden, dienbladen en etensresten worden achter gelaten. Over de zuinigheid van een gezin dat bij het ontbijt in het hotel een enorme lunch voorbereidt en verpakt in servetten meeneemt het park in. Over aso’s die voorkruipen in de rij voor de achtbaan. Over ouders die vinden dat hun kind van amper 1 meter lang best in een attractie mag waarbij de minimumlengte 132cm is. Over rokers die vinden dat een rookverbod ongeldig wordt als je langer dan 15 minuten moet wachten. Over vaders die met duidelijke tegenzin papa-dag doorbrengen (‘straks wel tegen mama vertellen hoe leuk het was’). Over lelijke Belgen met matjes in hun nek. Over dikke meisjes zonder BH. Over vrienden die elkaar in alles kopiëren, dezelfde oorbel, dezelfde trui, dezelfde overbodige handschoenen, dezelfde koptelefoon achteloos in het oor en zelfs hun vriendin kussen als de ander dat ook doet. Over de mensen die het park inrennen zodra de poorten opengaan. Rennen waarheen? En waarom? Ik heb me dus duidelijk niet druk gemaakt vandaag. Ben echt alleen maar een beetje verwonderd geweest.

Kustplaatsen kunnen vaak zo heerlijk droefgeestig zijn. Zo vervallen met barstend hout, bladderende verf en posters van circussen die het vele jaren geleden nog wel de moeite vonden om er langs te gaan. Meestal hebben die plaatsen ook nog een hotel met veel te bombastische naam en heel soms zelfs een camping.

Wij stonden in Maisy op de camping. Maisy is zo’n heerlijk droefgeestig kustplaatsje. Om de boel wat op te fleuren is er kermis op de ‘boulevard’. De geur van rottend zeewier doet je alle trek in popcorn vergeten.

Als kleine jongen speelde ik graag oorlogje; net echt met een tweedehands camouflagejas, camouflagepet en houten geweer. Kinderwagenveren waren mijn handgranaten en als mijn broer niet dood was als ik toch echt rakketak had geroepen kon ik razend worden.

Ik was vandaag op Omaha beach. Hier ging de Amerikaanse 1st division aan land. Gedenknaalden, kapot geschoten bunkers en oorlogskerkhoven herdenken hier nog aan. Oorlog is geen spelletje. Ik wil nooit meer oorlog.

Ik moet echt ff bijkomen van gisteren. Heb het helemaal gehad met k-dagen.

In Normandië praten ze alleen maar over d-dag. Dat zal me goed doen. Dus busje gehuurd en kamperen maar!

Vrijdag de dertiende. Ik geloof er echt niet in. Al was vandaag toch best wel kut. Begon vanochtend al. En daarna werd het niet beter.

Mijn moeder was met vier (schoon)zussen in Amsterdam. We zouden bootje varen, theetje drinken enzo. De boot had ik lekker luxe aan het eind van de straat klaar gelegd. Open want de zon scheen. En toen barste de hemel open. Alles nat. Doordrenkt. Als ik de kap eindelijk dicht heb breekt de zon door. Wat een kutdag.

Plassen op De Parade doe je als man in een lange aluminium-bak; gewoon gezellig met de schouders tegen elkaar, want het is druk op De Parade! En dan merk je altijd dat er mannen zijn die daar moeite mee hebben. Die staan dan naast je te zuchten en te steunen, maar pissen ho maar. Speciaal voor die mannen heeft De Parade een losse toiletbak opgehangen.

Als het ze daar nog niet in lukt weet ik het ook niet meer.

Ik was op de Parade. Ik geef het maar toe. En ja, ik was bij een show van Bil van Dijk. Ik ben volwassen genoeg om dat ook toe te geven.

Jij en ik enzo. En Bil maakte er iets leuks van. Jij en ik hebben elkaar weer gevonden… Enzo….

Ik ben echt niet altijd van de laatste modes, maar echt… dit is zo erg, zo enorm 2008.

Al moet ik eerlijk zeggen dat ik toch ook wel respect heb hoor. Zelf ff geprobeerd, maar je moet toch van goede huize komen om zo’n stel goed te raken.

Ik was er. Maar dat was vlak voordat ze zouden stoppen. Dus wat heeft een recensie dan nog voor zin dacht ik. Maar ze zijn terug! Van 11 augustus tot 19 september staat theatergroep Vis à Vis met Silo8 weer op Almere strand!

Silo8 gaat over een mistroostige toekomst waarin een doorgedraaid genie heeft bedacht dat de beste manier om oud te worden die is waarbij je je geheugen wist. Nu kun je dat natuurlijk zelf bewerkstelligen door elke dag flink in te nemen, maar deze genie bedacht (hoe saai) een machine die dat klusje klaart.

Verder wil ik er eigenlijk niet te veel over vertellen; je moet het echt zelf gaan zien. En dat zeg ik niet zo maar hoor want het is echt de moeite waard. Ik zou nooit iemand zonder goede reden aanraden om naar Almere te gaan. Ga dus! En geniet van een prachtig decor, goed acteerwerk, een fijn verhaal, een mooie boodschap en geweldige effecten. Je zult lachen, rillen, schrikken en misschien zelfs een traan wegpinken. Vis à Vis speelt Silo8 van 11 augustus tot en met 19 september.

‘En hoe doe je dat dan met plassen?‘, vragen ze me weleens. Alsof dat het belangrijkste is dat je op een boot doet. Maar goed, zo gaat dat dus.

Die woeling in het water wordt overigens grotendeels door de schroef veroorzaakt. Dat je geen rare dingen gaat denken.

Ik liep afgelopen week met twee collega’s door Zuid Oost. ‘Tele 2 biedt nu ook tv aan‘ zegt de ene. ‘Oh echt?‘ zegt de ander. Paar minuten daarvoor waren we minstens 6 reclamezuilen voorbij gelopen waarop groot reclame werd gemaakt voor de nieuwe Tele 2 dienst. Hadden ze allebei niet gezien.

Die posters moeten dus opvallender! Maar altijd maar seks dat kan natuurlijk niet en spreekt toch vooral ook maar een bepaald gedeelte van het publiek aan.

Mc Donalds en Oad appelleren in Zuid Oost daarom aan onderbuikgevoelens; aan de trots van bewoners op hun prachtwijk. Of het werkt weet ik niet, mijn collega’s wonen elders.

Nog ff over dat grootkapitaal, de brillenboer hier klaagt ook steen en been. Hans Anders en Specsavers zijn in zijn ogen de boosdoener.

Ik zeg maar niks.

Het is hier dus een dolle boel in De Jordaan, zoveel mag duidelijk zijn. Hier hebben de grote ketens nog niet echt toegeslagen, hier heb je nog echt heel veel van die leuke, ouderwetse, kleine, kneuterige winkeltjes…

…met van die ondernemers die klagen dat het grootkapitaal alles kapot maakt. Aan hen ligt het natuurlijk nooit, ze doen wat ze kunnen, zetten de mooiste meubels in de zaak, gooien de tent elke dag maar liefst twee uur open en snappen bij god niet waarom iedereen dan toch nog naar de Ikea gaat en er steeds minder van die kleine, onafhankelijke zaakjes overblijven; ‘Allemaal de schuld van het  grootkapitaal, die maken alles kapot.’

Ik wil best geloven dat alles een bestaansrecht heeft. Dat van de vis die gegeten wordt door een zeehond en de zeehond die bont levert… Eten en gegeten worden. Maar hoe ik de mug in dat plaatje moet passen is me een raadsel. Ik ken geen enkel ander schepsel dat zo onzinnig en dom is. Het vliegt, prikt en wordt doodgeslagen tegen de muur.

Het domste vind ik nog wel dat zoemen. WAAROM?? Waarom zoemt een mug als ze op weg is naar haar prooi? Een kat miauwt toch ook niet als ie naar een muis toe sluipt? En een reiger staat toch ook niet te klapwieken in de vijver? Dat zou de muis en de vis alleen maar schrik aanjagen en zo zit de natuur gelukkig  niet elkaar. Behalve als het muggen betreft. Wat een stomme kutbeesten zijn dat.

Nou, ik ga weer proberen te slapen hoor. Trusten.

Hier bij ons in De Jordaan gaat het vaak van hela hola hopseladiejee. Ik weet niet wat dat is want ik ben niet van hier. Er zijn hier sowieso veel zaken die anders zijn dan ik gewend ben. De laatste dag van de week heet hier bijvoorbeeld opendag.

Voor import zoals ik wordt er tegenwoordig gelukkig ook wel in het klein ondergezet dat opendag in de rest van het land bekend staat als vrijdag. Het doet me een beetje denken aan die tweetalige plaatsnaamborden in Friesland: Snits (Sneek).

Vijf jaar lang was hij niet meer uit de zak geweest; 5 juni 2005 lag ik er voor het laatst in, aan het meer van Genève stonden we toen. Daarna kwam een grotere Eureka-tent en nog weer later een VW kampeerbus. Maar retro is enorm in hè…

Dus afgelopen weekend stond deze stoere, kleine prachttent weer in volle glorie overeind op onze stam-camping in renesse! En omdat niet alleen retro, maar ook reünies enorm in zijn, waren mijn broer met de Eureka-tent en MK met de VW kampeerbus ook weer van de partij. Kei-gezellig!

Ik ben dol op Facebook. Voor mij is het echt een tweede wereld naast de werkelijke wereld waar ik me dagelijks in verplaats. Elke dag lees ik wat al mijn vrienden uitspoken, wat ze bezighoudt, met wie ze bevriend zijn, naar welke feestjes ze gaan en in wiens fotoalbum ze staan. Zo dook Facebook-vriendin Mariska op in het fotoalbum van de mij onbekende Marina. Mariska is die blonde dame rechts, Marina die blonde dame links en daar tussenin staan David en Gabi.

Ziet er uit als een hip feestje met mooie mensen. Weet ik dat ook weer, Mariska gaat naar hippe feestjes met mooie mensen. Maar de foto zegt nog meer. Marina mag Gabi namelijk niet zo. Hoe ik dat weet?

Marina heeft de personen op de foto getagt (dan trek je een kader om iemands hoofd en geef je aan wie het is). En dit zijn haar kaders.

‘Die Gabi is niets meer dan een stel hersenloze tieten’, wil ze eigenlijk zeggen. En dat heeft ze in dat album met elke foto van Gabi gedaan. Vrouwen zijn toch zo lief voor elkaar…

Volgens de stichting tegen vliegangst durven sinds de vliegramp in Tripoli en de crash van Turkish Airlines steeds minder mensen in een vliegtuig te stappen. De hoeveelheid doden en gewonden boezemt ons blijkbaar angst in, zeker als het om Nederlanders gaat. Komt natuurlijk allemaal door de manier waarop die crashes in het nieuws gebracht worden. Allemaal gruwel, lijken, bloed en in de modder liggende koffers.

Het Parool pakt het wat dat betreft een stuk beter aan.

Dit geeft hoop! Maar liefst 8 overlevenden en 4 stoere mannen die hun uiterste best doen te redden wat er te redden valt. Eigenlijk zou elke ramp zo in beeld gebracht moeten worden: zeker 1,3 miljoen overlevenden in Duisburg!