BlaBlaBlog.nl

Ze is weer thuis! Het was nog wel ff spannend hoor. De verpleegsters wilden niets zeggen, de arts moest het beslissen. Toen ze op mijn verzoek bij de arts gingen informeren wilden ze alleen kwijt dat de arts straks langs zou komen. Ik dacht dat als het goed nieuws zou zijn dan hadden ze het wel onmiddellijk gezegd. Maar ze houden er blijkbaar van om de spanning op te bouwen. Dat doen ze in die doktersromannetjes ook altijd.

Het is een soort van proefverlof want zondagavond moet ze zich weer melden. Precies genoeg tijd om alles in te halen wat ze heeft gemist. Alweer net als in die doktersromannetjes. Dacht ik. Want Astrid leest die romannetjes blijkbaar niet en heeft vooral zin in een sigaret en hangen op de bank. Is natuurlijk ook heerlijk als dat gewoon kan!

Alles komt tegelijk: Astrid in het ziekenhuis, mijn vader in het ziekenhuis, mijn tante overleden. En ook op het werk gaat het niet van een leien dakje. De komende vier dagen moet ik vanaf middernacht tot ‘s ochtends 7 uur stand-by staan om binnen een uur op kantoor te zijn. Dat lukt me op een normale dag om een uur of 9 al niet eens. Maar goed, dat is wel het minste probleem.

Gisteren ging Astrid dus door een CT-scan en daaruit bleek dat er een ader in haar darm verstopt zit. Niet dat ze hem niet konden vinden ofzo en dat het met ‘tikkie’ zou zijn opgelost, maar echt dicht geslibd. Ook in haar voet vonden ze zo’n verstopte ader en die zorgede dan weer voor de spierpijn die ze al sinds Madrid in haar been heeft. Over de lucht in haar buik horen we niets meer. Blijkbaar was dat niet zo interessant. Balen dus want zo’n verstopping is geen kattenpis.

Aan het eind van de dag dacht Astrid even dat ze vandaag naar huis mocht. Maandag worden haar aderen namelijk pas verder onderzocht en ze voelt zich goed dus ziet geen reden om in quarantaine in het ziekenhuis te blijven liggen. Maar daar dachten de artsen toch even anders over en dat was een behoorlijke tegenvaller. Morgenochtend wordt opnieuw bepaald of ze voor dit lange weekend naar huis mag. Hopen jullie met me mee?

Ik vind het echt vervelend om te moeten vertellen daarom heb ik er ook een dag mee gewacht. Astrid is weer opgenomen in het ziekenhuis. Echt zo enorm balen! Ik zou liegen als ik zou schrijven dat het juist net weer zo goed met haar ging, dat ging het namelijk niet. Vond ik. Zelf stak ze vooral haar kop in het zand en hoopte dat de vooruitgang daardoor vanzelf wel zou komen. Maar die kwam dus niet.

Toen ik maandag uit mijn werk naar huis fietste had ik zo’n enorme honger. Ik kwijlde bij de gedachte aan een heerlijk sappige en vette rib-eye met gevulde pasta en iets van sla. Fietsen Theo en dan eten, dacht ik bij mezelf. Maar eenmaal thuis vond ik Astrid als een zielig vogeltje met enorme pijn in haar buik op de bank. Het enige dat ik nog kon bedenken was haar naar de Spoed Eisende Hulp brengen. Die rib-eye moest maar wachten.

We worden ontvangen en moeten wachten. Een vrouw naast ons in de wachtkamer heeft ook pijn in haar buik. Haar zoon schreeuwt het uit, waarom moet mama zo lang wachten? Zien ze niet dat ze bijna dood gaat? Andere wachtenden proberen hem te sussen. Agressie heeft geen enkele zin. De zoon kan zich er maar moeilijk bij neer leggen. Astrid drukt haar hoofd op mijn borst en lijkt meer dood dan levend. Jouw moeder kraait tenminste nog, had ik moeten zeggen. Maar ik weet dat ook dat geen enkele zin heeft dus ik houd me in.

We worden gevraagd een kamertje in te komen. Daar vertellen we over het avontuur in Madrid en bijna onmiddellijk worden we weer terug gestuurd naar de wachtruimte. We zijn een geval apart. We hebben mogelijk een MRSA bacterie bij ons. Vanaf dat moment praat de verpleging alleen nog maar in een blauwe jurk met een blauwe muts en een wit kapje voor de mond met ons. Zelf hebben ze daar de grootste lol en schaamte om. Ik zie de grap eigenlijk niet echt.

Rond middernacht wordt besloten Astrid op te nemen. De diagnose is weliswaar niet helemaal duidelijk. In haar buik is lucht zichtbaar op een plek waar het niet hoort. Het zou een lekkage in een darm of in de maag kunnen zijn, maar ook iets anders. Met morfine en pijnstiller gaat ze gelukkig redelijk pijnvrij de nacht in. En ik hongerig naar huis. Eindelijk mijn…. Twee boterhammen met Hausmacher. Is ook niet verkeerd hoor.

Astrid voelde zich vandaag heel erg goed. Ze had geen pijn meer en heeft normaal gegeten. Aan het eind van de middag is een CT-scan gemaakt waaraan hopelijk te zien is wat gisteren die pijn veroorzaakte. Maar dat horen we morgen.

Ik vrees dat het waar is, dat van die midlife crisis. Je schijnt er als kinderloze gelukkig wel minder last van te hebben, maar toch. Ik merk gewoon dat ik de laatste tijd meer met vroeger bezig ben dan met de toekomst terwijl ik ‘vroeger’ (daar heb je het weer) juist niks wilde weten van ‘vroeger’ en ervan overtuigd was dat het enige dat telde de toekomst was.

Ik ben duidelijk niet de enige die hier last van heeft. Op internet ontmoet ik gelijkgestemden: Vrienden en vriendinnen van vroeger die ook hun reis naar het verleden aan het maken zijn. We delen foto’s van vroeger en halen herinneringen op. Wat waren we mooi en wat hadden we veel haar; Wat waren we jong en onhandig; Wat waren we naïef en dachten de wereld te zullen veroveren; Ergens in de toekomst; Nu dus eigenlijk.

Ik word er niet echt vrolijk van. Als ik me dit in mijn jeugd al had gerealiseerd had ik het allemaal anders gedaan. Dan had ik me voorgenomen om ‘later als ik groot ben’ een betekenisloze boekhouder te worden met twee lelijke kinderen en een degelijke vrouw. Tip voor de jeugd van nu.

Het gaat langzaamaan beter met Astrid. De pijn lijkt minder te worden. Wel is ze nog erg moe. Dus ik ontzie haar nog maar een beetje: ‘Wil je wat te drinken schat? Zal ik dat voor je doen? Ga lekker zitten joh, niks hoeft. Nee ik doe de was wel.‘ Dat soort dingen. Ook snijd ik geen pijnlijke onderwerpen aan en begin ik niet over haar werk of over voetbal.

Vanmiddag sneed ze het pijnlijke onderwerp toevallig zelf wel aan. Die etter van een van Bommel schijnt terug te komen naar PSV. Ik mag hem niet, die akelige krullenbol. Maar om Astrid te ontzien zeg ik dat nu dus niet. Het is op eieren lopen in mijn van Bommel’s.

Ik heb me ondanks alles ook wel proberen te vermaken in Madrid. Soms ging dat beter dan anders. Die ene keer dat ik op een terras ging zitten, een eeuwigheid moest wachten op de bediening en toen een vreselijk slecht getapt Heineken biertje voorgezet kreeg was een triest dieptepunt.

Ik dus gelijk naar een ander terras en daar zag een biertje er ineens een heel stuk lekkerder uit.

En het tweede biertje was zelfs helemaal top. 

Brabante is een op Vlaamse wijze gebrouwen Spaans biertje. Volgens een in Spanje heersende vanzelfsprekendheid krijg je er lekkers te knabbelen bij want een biertje is ook maar een biertje. Die worst had ik trouwens zelf besteld, zo gek zijn ze daar nou ook weer niet.

We zijn zojuist Parijs gepasseerd. Nog 40 minuten te gaan tot Amsterdam. De tax free kar komt langs en niemand koopt. Ondanks dat het assortiment weer drank en tabak bevat. Het lange weekend Madrid is eindelijk ten einde gekomen. Jeetje wat klinkt dat zwaar. Het weekend Madrid zit erop. Dat klinkt beter. We zijn moe van alles wat we meegemaakt hebben. De stress en het onderdrukte verdriet. De daling wordt ingezet. Mijn iPad heeft nog 10% batterijlading. Ik zelf iets minder.

Naast me, verborgen onder haar jas, probeert Astrid wat te rusten. Ze is blij weer naar huis te gaan. Blij dat ze nog leeft. Als ze weer helemaal is opgeknapt laten we ons nergens meer door stoppen. Dit leven is veel te kostbaar om ongeremd te leven. We zijn 100 meter gedaald. Ik haat dalen.
Op Schiphol wachten Astrid haar ouders en een goede vriendin ons op. Joris Linssen is in geen velden of wegen te bekennen. Ze hebben enorm in de zorgen gezeten en zijn enorm opgelucht. Al schrokken ze wel ze toen Astrid in een rolstoel uit de bagagehal zagen komen. Gelukkig was dat alleen maar noodzakelijke luxe. Met een beetje oefening loopt ze binnenkort weer de Marathon, of hoe heet dat verkoopevenement van de Bijenkorf ook alweer?
Het is na middernacht. Astrid is jarig en thuis. Wat een mooi cadeau! Hartelijk gefeliciteerd lieverd!! Xxx

Ik ben al wakker, maar wil niet wakker zijn. De zon schijnt door een spleet in de gordijnen de kamer in. Het belooft een betere dag te worden dan de dagen hiervoor. Bij de buren draaien de airco’s voor het eerst sinds ik in dit hotel ben ingecheckt. Ze maken een kakofonie van geluid. De een giert hoog, de ander dreunt laag. Zo van gwieeeeeehieeeeehieeeee met bwooomwoomwoom gecombineerd. Ik lig, luister en doe of ik slaap. Soms werkt dat. Dan voegt een derde geluid zich bij het mechanisch orkest. Het is een zoem die met stoten te horen is: mwoe mwoe mwoe mwoe. Ik doe net of ik het niet merk. Ik slaap, heel erg hard zelfs en hoor die derde, extra toon niet. Waarom komt die trouwens van een andere kant dan die andere twee geluiden? Maakt het uit? Ik dacht het niet want ik slaap. Als het geluid ophoudt weet ik ineens zeker dat ik een gemiste oproep op mijn telefoon heb en dat klopt. Lekker handig Theo.
Astrid belde met goed nieuws: Ze wordt vandaag ontslagen uit het ziekenhuis! Wat haar (en mij) betreft geen dag te laat. Het ziekenhuis-eten kreeg ze echt niet meer weg. Ze eet normaal alles, maar bij wat haar hier voorgezet werd sprongen de tranen in haar ogen. Dat was zo zielig. Maar dat is nu dus gelukkig voorbij.

Als ik met een tas met kleren in het ziekenhuis aankom is Astrid al ontkoppelt van de resterende slangen en op een douche na klaar voor vertrek. Oh ja, en op wat make-up na. En oh ja, op afscheid nemen na. Daarna gaan we de vrijheid tegemoet. We lopen korte stukjes, eten volgens doktersrecept 5 keer een klein hapje (bij een biertje krijg je hier automatisch een klein hapje dus ik vind het een heerlijk recept) en we kopen ook nog wat kleding want daar kun je volgens Astrid nooit genoeg van hebben. Ze geniet van de zon en de frisse buitenlucht. Weg uit de warme kamer met een kamergenote die 10 keer per dag haar luier vol schijt en familie heeft die geen seconde onbenut laat om te praten. Want dat kunnen ze wel die Spanjaarden. Zet er 2 bij elkaar en ze houden elkaar makkelijk uren bezig. Vooral de vrouwen dan hè. Spaanse mannen zijn wel normaal stil. Ik geloof ook niet dat die thuis heel veel te zeggen hebben dus waarom in het openbaar wel.
Ik had nog beloofd iets over Bernabeu te vertellen, het stadion van Real Madrid.

Er kunnen geloof ik wel 100.000 toeschouwers in. Toch doet het niet heel groots aan. Het deed me eigenlijk een beetje denken aan het Gelredome met een paar extra ringen. Ik vermoed dat het komt omdat de tribunes zo stijl zijn en recht boven elkaar staan. Het grondoppervlak van De Kuip is volgens mij zelfs groter dan dat van Bernabeu. Maar da’s volgens mij hè. Dus wie weet klopt er helemaal niks van. De rondleiding was geinig al worden de eigen successen wel heel erg bewierookt. Wie is er nou geïnteresseerd in meters bekers en bokalen? Ik niet. Tenzij ze van Ajax zijn natuurlijk.

ENORM PRIVACY-LEK IN MESSENGERDIENST WHATSAPP!
Van onze verslaggever in Madrid
WhatsApp blijkt het niet zo nauw te nemen met de privacy van haar gebruikers. We spraken de heer T.V. te Madrid die een ontgoochelende ontdekking deed: ‘Ja mijn iPhone was dus gepikt en dus kocht ik een nieuwe met een prepaid simkaartje van Vodafone. Nou en toen begon het hè. Ik installeerde WhatsApp en in ene had ik, zomaar vanuit het niets, 209 berichtjes!’

‘Het eerste wat ik dacht was natuurlijk, goh wat ben ik populair, maar toen ik goed keek zag ik dat het berichten waren van voordat ik de simkaart had gekocht. Het laatste berichtje van exact 2 dagen ervoor.’
Uit onderzoek van deze blog blijkt dat de berichten zijn gericht aan ene Teresa die haarzelf ook wel Stas laat noemen. Ze spreekt vloeiend Spaans en heeft in 2011 haar vakantie doorgebracht in Mexico. Haar vrienden missen haar, wensen haar vrolijke kerstdagen en een gelukkig nieuw jaar en begrijpen niet waarom Teresa nooit meer antwoordt. Als wij hier op de redactie de Spaanse taal beter meester waren dan zouden we vast nog meer sappige details ontdekken…

Wees dus gewaarschuwd als je WhatsApp gebruikt en je telefoonnummer verloopt. Degene die jouw oude telefoonnummer krijgt uitgereikt als nieuw, krijgt ook alle WhatsApp-berichten die je vrienden je na het verlopen van je nummer nog sturen.
Tot zover deze netelige kwestie die aan het licht is gebracht door onze speciale verslaggever in Madrid.
En dan nu over naar het medisch journaal. Astrid maakt goede vooruitgang. Vandaag heeft ze een paar keer een korte wandeling door het ziekenhuis gemaakt. Het vermoeide haar. Maar ook was ze blij die huls die het ziekenhuis om haar heen vormt langzaam maar zeker te ontdekken. De vriend van mevrouw Astrid ontdekte tegelijkertijd het stadion van Real Madrid dat net als Ajax afgelopen woensdag landskampioen werd. Hij liet ons weten van zins te zijn hier morgen op zijn weblog aandacht aan te besteden. De link vindt u op onze homepage.

Ik ga aangifte doen van de vermissing van mijn iPhone. In de deuropening van het politiebureau word ik opgewacht door een agent. Hij geeft me een briefje met een nummertje, zo eentje als je bij een drukke slager weleens krijgt, en vraagt me te wachten op de tolk. Daarna loop ik langs de werkloze detectiepoortjes naar de wachtruimte. In een soort van telefooncel in de hoek staat een hippe gosert te bellen. In gebrekkig Engels hoor ik hem zeggen dat hij wakker werd in enkel zijn spijkerbroek en geen idee heeft waar zijn hotel is. Dan valt mijn verhaal nogal mee.
Als die gosert na een half uur klaar is met het gesprek komt de agent die me ontving zeggen dat ik via die telefoon aangifte moet doen. De tolk is blijkbaar toch niet gekomen, maar de telefoon spreekt ook Engels, Duits en Frans.

Ik druk op de voorkeuzetoets voor Engels. Een mannenstem heet me welkom bij de nationale aangiftelijn. Daarna zegt een vrouwenstem dat het druk is en ik het later nog een keer moet proberen. De wachtkamer loopt inmiddels vol. Een verwarde, naar zweet en drank stinkende, onverzorgde man met wratten begint tegen iedereen te praten. Ik ben aan poging twee bezig en kan de begroeting al bijna niet meer verstaan. Na de groet komt de vrouw weer. Nu zegt ze dat ik moet wachten tot ik geholpen zal worden. Dat was me inmiddels zelf ook wel duidelijk.
Ik wacht en wacht en wacht. Na een minuut of 10 krijg ik iemand aan de lijn. De verwarde man vindt dit een goed moment om nog ‘s zijn stem te verheffen en met veel omhaal te gaan verzitten. Ik versta absoluut niet wat me gevraagd wordt en de verbinding wordt verbroken. Goddomme! Kut-zwerver!

(Astrid vorige week voor het koninklijk paleis in Madrid)
De agent van de deur informeert of het lukt. Nee dus. Ik heb net weer te horen gekregen dat ik het later nog eens moet proberen. Hij adviseert me een andere taal te proberen. Of ik Duits spreek? Ik druk op de knop voor Duits. Net als ik een Duitssprekend iemand aan de lijn krijgt begint die vieze klootzak weer herrie te schoppen. Als ik twee keer heb moeten vragen of de telefoniste haar vraag wil herhalen vraagt ze wat mijn geboorteland is. Als ik zeg Holland, zet ze me in de Engelse wachtrij.
Na een uur is het me eindelijk gelukt om telefonisch aangifte te doen. De wachtruimte zit inmiddels helemaal vol. Ik heb aan de telefoon een code gekregen en moet weer wachten tot ik geroepen word. Als er een agent in de deuropening verschijnt en iets onverstaanbaars zegt steek ik mijn nummertje in de lucht. Maar hij komt niet voor mij. De tweede, derde, vierde ook niet. De verwarde man schreeuwt en kijkt me vragend aan. Ik negeer alsof het me aangeboren is. Ook de vijfde en zesde agent komen niet voor mij. Ik baal dat al die mensen die na mij binnenkwamen eerder geholpen worden.
Na 3 kwartier ben ik aan de beurt. Zo’n beetje. In de wachtruimte vraagt een man die net binnenkwam iets aan de agent. Daarna praten ze 10 minuten alsof ik er niet ben. Als de agent zich eindelijk naar me om wil draaien vragen 2 vrouwen om zijn aandacht dus een kwartier later loop ik eindelijk zijn kantoor binnen.
Ik verwacht dat hier nog heel wat gaat gebeuren. Waar wacht ik anders al een uur op. De agent tikt de code in zijn computer, loopt naar de printer, legt een voor mij totaal onbegrijpelijke Spaanstalige aangifte voor me neer, vraagt me een handtekening te zetten, zet zelf een handtekening en een stempel en dat was het dan. Aangifte doen in Spanje anno 2012. Echt waar.
Uiteraard spoed ik me daarna onmiddellijk naar Astrid (ik was er vanochtend ook al geweest hoor, geen zorgen). Ze krijgt tegen alle verwachtingen in toch vandaag al vast voedsel! Iets van warme behangplaksel, een soort oranje Olvarit en opgewarmde urine, denken we. Maar hé, het is wel een stap vooruit!

Ook de katheter, de zuurstof en het infuus met voedsel zijn verwijderd waardoor ze nu in ieder geval weer een stuk makkelijker beweegt (ik heb een foto gemaakt van hoe ze met drie zakken hangend aan haar lijf en een zak die ze meezeult aan een paal richting toilet schuifelt, maar die mag ik niet plaatsen. Anders had je de opluchting misschien nog wel beter begrepen).
En die scoop! Jeetje… Ik zit echt wel aan m’n tax met tekst. Dat wordt dus morgen. Kan de Telegraaf er mooi maandag mee openen.