Dagboek dag 32

Ajax speelde gisteren tegen RKC en ik was er bij. Een collega nam me mee naar Vak410, het sfeervak in de Arena. Toen ik zelf nog een seizoenskaart had en ergens rond de middenlijn tussen de papa’s met zonen zat keek ik met gemengde gevoelens naar dit vak. Ik vond het eerlijk gezegd maar eng, die enorme groep mensen die op aangeven van een ontblote trommelaar allemaal exact hetzelfde deed en zong. Best spannend dus. Maar het viel mee. Het was leuk!

Het begint al op de fiets. Als ik PSV-fan Astrid heb afgezet op de Dam laat ik mijn Ajax-shawl vrij wapperen. Ik ben op weg naar de wedstrijd en zo voelt het ook. Toeristen stoten elkaar aan. Hoofden draaien. Verbeeld ik het me? Een schreeuw vanaf een terras. Een collega die me succes wenst. Bij de Arena is het feest. De zon schijnt. Het vertrouwen is aanwezig. Ik word begroet door mede-vakgenoten. ‘Yo Theo’ met een high five. Da’s het voordeel van Facebook, een onbekende ben ik niet meer.

In het vak valt op dat de eenheid die je van buiten ziet in het echt een stuk minder blijkt. Om me heen zie ik mensen zonder Ajax-shirt of shawl. Als de trommelaars oproepen tot gezang staan mijn buren te praten over het weer. Als er gevlagd of gesprongen moet worden halen ze een biertje. Maar als er gescoord wordt zijn ze erbij en schreeuwen we het samen uit. Eigenlijk best gezellig dat Vak410. Niks engs aan.


Leave a Comment