zo - augustus 3, 2008
Wall-E
In Tuschinski zagen we vanavond Wall-E, de nieuwste animatiefilm van Pixar. De
film speelt zich af aan het eind van de 28e eeuw. We ontmoeten de
schoonmaakrobot Wall-E (nazaat van mijn Carla) die druk bezig is de aarde te
ontdoen van een enorme berg afval. De mensheid dobbert dan al 700 jaar doelloos
in een cruise-ruimtechip door het heelal in afwachting van het signaal dat de
aarde opgeruimd is. De verkenningsrobot Eve wordt naar de aarde gezonden om
vast te stellen of leven al weer mogelijk is. Eve ontmoet Wall-E, Wall-E wordt
verliefd, Eve vertrekt, Wall-E volgt, er gebeurt van alles en nog wat en
uiteindelijk leven ze nog lang en
gelukkig.
Laten we gelijk met de conclusie beginnen: ik vond Wall-E niet zo geslaagd. De film haalt het niveau van haar voorgangers A Bugs Life, Monsters Inc, Toy Story, Finding Nemo, Cars, The Incredibles en Ratatouille geen enkel moment. Wall-E is op zich wel aandoenlijk robotje, maar als hij dood ligt te gaan boeit me dat toch maar matig, Eve blijft de hele film lang de uitstraling houden van een ijskast, zelfs als het ijs gebroken is en het vermanende toontje dat ons wijst op de negatieve gevolgen van onze consumptiemaatschappij is even leuk, maar gaat als snel irriteren.
Zijn er dan geen positieve punten te noemen? Oh jawel hoor. Als Wall-E zichzelf reset hoor je het bekende toontje van een Mac die opstart en film kijken doet Wall-E op een iPod.
Laten we gelijk met de conclusie beginnen: ik vond Wall-E niet zo geslaagd. De film haalt het niveau van haar voorgangers A Bugs Life, Monsters Inc, Toy Story, Finding Nemo, Cars, The Incredibles en Ratatouille geen enkel moment. Wall-E is op zich wel aandoenlijk robotje, maar als hij dood ligt te gaan boeit me dat toch maar matig, Eve blijft de hele film lang de uitstraling houden van een ijskast, zelfs als het ijs gebroken is en het vermanende toontje dat ons wijst op de negatieve gevolgen van onze consumptiemaatschappij is even leuk, maar gaat als snel irriteren.
Zijn er dan geen positieve punten te noemen? Oh jawel hoor. Als Wall-E zichzelf reset hoor je het bekende toontje van een Mac die opstart en film kijken doet Wall-E op een iPod.
Gepubliceerd om 09:06 PM
ma - februari 25, 2008
No country for old men
Aken komt morgen wel. Eenmaal terug in Amsterdam
gingen we gisteren namelijk pijlsnel naar Tuschinski om de film No country for old
men van de gebroeders Coen te gaan zien (je kent ze vast van de fantastische
films The big lebowski, The man who wasn't there en O brother, where
art thou?). Toen ik de film zag wist ik nog niet dat deze de grote ster zou worden op het Oscar-gala dat
later die nacht in de Verenigde Staten werd gehouden. De film won daar maar
liefst 4 Oscars waaronder die voor beste film en beste regie. Ben ik nu nog in
staat om een onbevooroordeelde recensie te schrijven? Ik ga het
proberen.
In No country for old men ontmoeten we de loser Llewelyn Moss die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats is. Hij stuit op een mislukte drugsdeal en gaat er met een koffer vol bankbiljetten vandoor. 's Nachts krijgt hij wroeging en gaat met een fles water op pad om de enige (zwaar gewonde) overlevende te helpen. Op de plaats delict aangekomen wordt hij verrast door Mexicaanse premiejagers die op zoek zijn naar het geld. Llewelyn weet aan hen te ontkomen en vanaf dat moment is hij op de vlucht. De organisatie achter de mislukte drugsdeal stuurt naast de Mexicanen twee professionele killers op hem af. Llewelyn weet lang aan hen te ontkomen... (ik zal de clou hier niet verklappen).
Het is een uiterst gewelddadige film met beelden die voor mij op het randje zijn. Het bloed gutst letterlijk de zaal in en de manier waarop flinke wonden in beelden worden gebracht is gewoon misselijkmakend. Toch ben je niet geneigd om weg te lopen want de film is super-pannend. Je voelt je als publiek net zo opgejaagd als Llewelyn. Je hoopt voortdurend op iets fijns, op een gelukkig moment, iets dat meezit en dat moment komt dus gewoon niet. Het wordt alleen maar erger. Een lange lijdensweg.
Het beeld dat de Coen brothers schetsen van de wereld is donker en gemeen. Alleen de uitersten overleven: de goedzak en de klootzak. En de goedzak vraagt zich met recht af of dit wel de wereld is waarin hij wil leven....
Geen film om vrolijk van te worden. Wel een film om nog lang over na te denken. Een terechte winnaar!
In No country for old men ontmoeten we de loser Llewelyn Moss die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats is. Hij stuit op een mislukte drugsdeal en gaat er met een koffer vol bankbiljetten vandoor. 's Nachts krijgt hij wroeging en gaat met een fles water op pad om de enige (zwaar gewonde) overlevende te helpen. Op de plaats delict aangekomen wordt hij verrast door Mexicaanse premiejagers die op zoek zijn naar het geld. Llewelyn weet aan hen te ontkomen en vanaf dat moment is hij op de vlucht. De organisatie achter de mislukte drugsdeal stuurt naast de Mexicanen twee professionele killers op hem af. Llewelyn weet lang aan hen te ontkomen... (ik zal de clou hier niet verklappen).
Het is een uiterst gewelddadige film met beelden die voor mij op het randje zijn. Het bloed gutst letterlijk de zaal in en de manier waarop flinke wonden in beelden worden gebracht is gewoon misselijkmakend. Toch ben je niet geneigd om weg te lopen want de film is super-pannend. Je voelt je als publiek net zo opgejaagd als Llewelyn. Je hoopt voortdurend op iets fijns, op een gelukkig moment, iets dat meezit en dat moment komt dus gewoon niet. Het wordt alleen maar erger. Een lange lijdensweg.
Het beeld dat de Coen brothers schetsen van de wereld is donker en gemeen. Alleen de uitersten overleven: de goedzak en de klootzak. En de goedzak vraagt zich met recht af of dit wel de wereld is waarin hij wil leven....
Geen film om vrolijk van te worden. Wel een film om nog lang over na te denken. Een terechte winnaar!
Gepubliceerd om 09:17 PM
di - november 13, 2007
The assassination of Jesse James by the coward Robert Ford
We nemen geen enkel risico. Na het verlaten van
ons eerste onderduikadres vluchten we naar
Pathé Tuschinski. We kopen een paar kaartjes en duiken weg in de zachte,
rode bioscoopstoelen... Het licht dimt, de film begint.. We kijken naar de film
met de meest langdradige naam die ik ooit heb gehoord: The assassination of
Jesse James by the coward Robert
Ford.
De hoofdrol is op papier weggelegd voor Brad Pitt. Hij speelt het coole type dat we al van zoveel films van hem kennen. De echte hoofdrol wordt volgens ons echter gespeeld door zijn tegenspeler Casey Affleck. Het is voor beiden alleen een beetje jammer dat de scriptschrijver zo'n waardeloos werk heeft afgeleverd. De film gaat echt helemaal nergens over. Als kijker val je in als de bende van Jesse James (Brad) een overval op een trein aan het voorbereiden is. Robert Ford (Casey) slijmt zich bij de bende naar binnen en blijkt dan een fan van Jesse te zijn. In de 2 uur die volgen zien we heel weinig gebeuren. Eigenlijk alleen maar hoe Jesse door angst zijn hulpjes in bedwang houdt. Robert houdt het dan ineens voor gezien en schiet Jesse neer. Iemand anders is boos en schiet Robert neer. Het doet me wel heel erg denken aan zo'n Holleeder met z'n bende (al moet ik hier dan veiligheidshalve wel melden dat ik dat alleen maar concludeer op basis van TV-beelden want Holleeder zou eventueel, misschien, we sluiten niets uit, natuurlijk ook wel een gewone onschuldige man kunnen zijn want er is nog niks bewezen). Daarna volgt de aftiteling, lege flesjes inleveren en klaar... Wat een waardeloze film! Over die lege flesjes is trouwens nog wel wat leuks te melden: Pathé verkoopt weer Grolsch beugels. Yippie! Hoogtepunt van de avond!
De hoofdrol is op papier weggelegd voor Brad Pitt. Hij speelt het coole type dat we al van zoveel films van hem kennen. De echte hoofdrol wordt volgens ons echter gespeeld door zijn tegenspeler Casey Affleck. Het is voor beiden alleen een beetje jammer dat de scriptschrijver zo'n waardeloos werk heeft afgeleverd. De film gaat echt helemaal nergens over. Als kijker val je in als de bende van Jesse James (Brad) een overval op een trein aan het voorbereiden is. Robert Ford (Casey) slijmt zich bij de bende naar binnen en blijkt dan een fan van Jesse te zijn. In de 2 uur die volgen zien we heel weinig gebeuren. Eigenlijk alleen maar hoe Jesse door angst zijn hulpjes in bedwang houdt. Robert houdt het dan ineens voor gezien en schiet Jesse neer. Iemand anders is boos en schiet Robert neer. Het doet me wel heel erg denken aan zo'n Holleeder met z'n bende (al moet ik hier dan veiligheidshalve wel melden dat ik dat alleen maar concludeer op basis van TV-beelden want Holleeder zou eventueel, misschien, we sluiten niets uit, natuurlijk ook wel een gewone onschuldige man kunnen zijn want er is nog niks bewezen). Daarna volgt de aftiteling, lege flesjes inleveren en klaar... Wat een waardeloze film! Over die lege flesjes is trouwens nog wel wat leuks te melden: Pathé verkoopt weer Grolsch beugels. Yippie! Hoogtepunt van de avond!
Gepubliceerd om 11:26 PM
ma - maart 12, 2007
Das Leben Der Anderen
Ik ben dit weekend met een vriendin wezen
stappen. We zijn eerst wezen eten bij Mulliner's (Theo was daar ook al weleens) en ik had precies
hetzelfde als Theo toen! We hadden alleen een goedkopere wijn genomen want die
van ons was maar 15 Euro. Daarna zijn we naar de film geweest. We hadden geen
idee wat we wilden zien, maar toen we bij de bios aankwamen toen begon er net
een Duitse film die Das Leben Der Anderen heette dus die gingen we
zien.
De zaal zat heel erg vol en we moesten echt helemaal aanschuiven. Naast me ging een Duitse jongen zitten met zijn vriendin. Het eerste wat ik rook was heel erg veel heel erg goedkope deodorant. Vies joh! Ik ben gelijk met een zakdoek onder m'n neus gaan zitten. Maar dat was nog niet alles hoor want de film was nog niet begonnen of ze trokken een grote zak chips los die ze heel onbeschoft krakend begonnen op te eten. Iedereen om ons heen had het erover: of de picknick was begonnen of dat ze de mond misschien ook dicht konden houden, maar het waren Duitsers dus die verstonden dat helemaal niet en kraakten vrolijk verder. Toen kwam er een pak appelsap te voorschijn waar hij vreselijk kloekend en slurpend uit begon te drinken. En daarna natuurlijk een boertje en toen een hele diep zucht die vooraf werd gegaan door heel lang snuivend inademen via de neus. Oh het was echt zo erg! En oh ja, toen zat hij ook nog de hele tijd met z'n been te bewegen, de hele rij stoelen trilde ervan. Ik zal maar niet zeggen wat ik dacht want dat was echt heel erg (kwam misschien door dat Duits want dat lijkt wel op Tirools ;-).
Mijn vriendin die is nogal handig met haar telefoon en die heeft een stukje opgenomen. Dat kloeken, boeren, snuiven en trillen staat er helaas niet op, maar het kraken des te beter! Als je op 'Lees vervolg' klikt dan kun je die opnames luisteren. Moet je maar eens doen, tis echt niet normaal.
Klik op 'Lees vervolg' voor de herrie en de recensie.
De zaal zat heel erg vol en we moesten echt helemaal aanschuiven. Naast me ging een Duitse jongen zitten met zijn vriendin. Het eerste wat ik rook was heel erg veel heel erg goedkope deodorant. Vies joh! Ik ben gelijk met een zakdoek onder m'n neus gaan zitten. Maar dat was nog niet alles hoor want de film was nog niet begonnen of ze trokken een grote zak chips los die ze heel onbeschoft krakend begonnen op te eten. Iedereen om ons heen had het erover: of de picknick was begonnen of dat ze de mond misschien ook dicht konden houden, maar het waren Duitsers dus die verstonden dat helemaal niet en kraakten vrolijk verder. Toen kwam er een pak appelsap te voorschijn waar hij vreselijk kloekend en slurpend uit begon te drinken. En daarna natuurlijk een boertje en toen een hele diep zucht die vooraf werd gegaan door heel lang snuivend inademen via de neus. Oh het was echt zo erg! En oh ja, toen zat hij ook nog de hele tijd met z'n been te bewegen, de hele rij stoelen trilde ervan. Ik zal maar niet zeggen wat ik dacht want dat was echt heel erg (kwam misschien door dat Duits want dat lijkt wel op Tirools ;-).
Mijn vriendin die is nogal handig met haar telefoon en die heeft een stukje opgenomen. Dat kloeken, boeren, snuiven en trillen staat er helaas niet op, maar het kraken des te beter! Als je op 'Lees vervolg' klikt dan kun je die opnames luisteren. Moet je maar eens doen, tis echt niet normaal.
Klik op 'Lees vervolg' voor de herrie en de recensie.
Gepubliceerd om 05:23 PM
ma - december 18, 2006
Casino Royale
We zijn naar de nieuwste James Bond geweest:
Casino Royale. In deze film vertolkt Daniel
Craig de rol van 007. Als echte Bond-fan (een Bondy? Of hoe noem je dat?) heb ik
uiteraard alle voorgaande Bond's op DvD en iedere nieuwe release is toch een
soort hoogtepuntje in m'n
leven....
Het verhaal is gebaseerd op een roman van Ian Fleming uit 1953 en speelt zich eigenlijk af voor alle voorgaande films over James Bond. Bond-verhalen kunnen soms verre van kort en bondig zijn en echt helemaal begrijpen doe je ze vaak pas na jaren. Deze keer valt dat mee. Eigenlijk is het een best logisch in elkaar zittend verhaal. Als je zelf nog wilt gaan kijken moet je maar niet verder lezen...
Klik op 'Lees vervolg' voor het verhaal van Casino Royale.
Het verhaal is gebaseerd op een roman van Ian Fleming uit 1953 en speelt zich eigenlijk af voor alle voorgaande films over James Bond. Bond-verhalen kunnen soms verre van kort en bondig zijn en echt helemaal begrijpen doe je ze vaak pas na jaren. Deze keer valt dat mee. Eigenlijk is het een best logisch in elkaar zittend verhaal. Als je zelf nog wilt gaan kijken moet je maar niet verder lezen...
Klik op 'Lees vervolg' voor het verhaal van Casino Royale.
Gepubliceerd om 10:36 PM
vr - oktober 20, 2006
Ober
In Cinerama zagen we Ober, de nieuwste film van Alex van Warmerdam.
Ober is het verhaal van scenarioschrijver Herman (Mark Rietman) die worstelt met
zijn verhaal en zijn personages. Hij probeert een verhaal te schrijven over de
trieste ober Edgar (gespeeld door van Warmerdam) die wegvlucht bij zijn zieke
vrouw Ilse (Sylvia Poorta) in de armen van Victoria (Ariane Schluter). Een
bijster interessant en boeiend verhaal wordt dat echter niet. Herman's vriendin
Suzie (Thekla Reuten) probeert hem hiervan te overtuigen, maar dat irriteert
Herman alleen
maar.
En dan staat Edgar ineens bij Herman op de stoep. Hij wil een andere vriendin en zijn vrouw moet dood. De vlees geworden hoofdpersoon is slaaf van zijn schrijver. De schrijver slaat terug. In het restaurant wordt Edgar onder handen genomen door drie zakenmannen (Pierre Bokma, Kees Prins en Porgy Franssen) die hem onder druk vrolijk en klantvriendelijk laten zijn. Zijn twee asociale buurmannen laten hem een Japanner in huis nemen en de broer van Victoria zet een geweer tegen Edgar's slaap zodat hij gezellig met zuslief gaat stappen. Ondertussen wil Edgar eigenlijk alleen maar aandacht van Stella (Line van Wambeke), de vrouw van zijn collega Walter (Jaap Spijkers).
Ober is een film over onvrijwilligheid. Over dingen doen omdat je ze moet doen, niet omdat je dat wilt. Ober is grappig en verrassend. Ober moet je zien!
En dan staat Edgar ineens bij Herman op de stoep. Hij wil een andere vriendin en zijn vrouw moet dood. De vlees geworden hoofdpersoon is slaaf van zijn schrijver. De schrijver slaat terug. In het restaurant wordt Edgar onder handen genomen door drie zakenmannen (Pierre Bokma, Kees Prins en Porgy Franssen) die hem onder druk vrolijk en klantvriendelijk laten zijn. Zijn twee asociale buurmannen laten hem een Japanner in huis nemen en de broer van Victoria zet een geweer tegen Edgar's slaap zodat hij gezellig met zuslief gaat stappen. Ondertussen wil Edgar eigenlijk alleen maar aandacht van Stella (Line van Wambeke), de vrouw van zijn collega Walter (Jaap Spijkers).
Ober is een film over onvrijwilligheid. Over dingen doen omdat je ze moet doen, niet omdat je dat wilt. Ober is grappig en verrassend. Ober moet je zien!
Gepubliceerd om 08:06 PM
zo - januari 8, 2006
The Merchant of Venice
Michael Radford (bekend van 1984) heeft het
aangedurfd om het controversiële Shakespeare-toneelstuk The Merchant Of Venice te verfilmen. Dit stuk
dat Shakespeare in de zestiende eeuw schreef is naar onze huidige maatstaven
behoorlijk anti-semitisch. We zijn benieuwd wat hij er van terechtgebracht
heeft.
The Merchant of Venice vertelt over de Joodse handelaar Shylock (fantastisch neergezet door Al Pacino) die geld leent aan Antonio (Jeremy Irons). In het contract laat Shylock opnemen dat als Antonio niet terugbetaalt hij een pond vlees uit Antonio's lijf mag snijden. En jawel, Antonio raakt in de financiële problemen en Shylock eist voor de rechtbank zijn pond vlees op. Wat volgt is een schimmig spel met verkleedpartijen, smeekbedes en verrassende wendingen.
Ondanks het schitterende acteren van Al Pacino en de mooie kostuums zijn we niet onder de indruk van deze film. Het loopt gewoon niet lekker, je wordt er niet door gepakt. Dit komt volgens mij voornamelijk doordat de letterlijke teksten van Shakespeare zijn gebruikt. Het maakt de film als een saaie lezing waarbij je de woorden wel hoort, maar ze niet begrijpt. De beelden waar je naar kijkt maken dit niet goed. Ze zijn weliswaar professioneel geschoten, maar voornamelijk in studio's en dan nog op erg kleine sets.
The Merchant of Venice vertelt over de Joodse handelaar Shylock (fantastisch neergezet door Al Pacino) die geld leent aan Antonio (Jeremy Irons). In het contract laat Shylock opnemen dat als Antonio niet terugbetaalt hij een pond vlees uit Antonio's lijf mag snijden. En jawel, Antonio raakt in de financiële problemen en Shylock eist voor de rechtbank zijn pond vlees op. Wat volgt is een schimmig spel met verkleedpartijen, smeekbedes en verrassende wendingen.
Ondanks het schitterende acteren van Al Pacino en de mooie kostuums zijn we niet onder de indruk van deze film. Het loopt gewoon niet lekker, je wordt er niet door gepakt. Dit komt volgens mij voornamelijk doordat de letterlijke teksten van Shakespeare zijn gebruikt. Het maakt de film als een saaie lezing waarbij je de woorden wel hoort, maar ze niet begrijpt. De beelden waar je naar kijkt maken dit niet goed. Ze zijn weliswaar professioneel geschoten, maar voornamelijk in studio's en dan nog op erg kleine sets.
Gepubliceerd om 11:59 PM
wo - november 9, 2005
Pride and Prejudice
Eerst was er het boek, toen de TV-serie en nu de
film. Om te vieren dat een eind is gekomen aan een week onderduiken verwennen we
ons vandaag met Pride and Prejudice in filmtheater de Uitkijk in
Amsterdam.
Het boek heb ik nooit gelezen en de TV-serie is compleet langs me op gegaan. Kan ik deze film van amper twee uurtjes dan wel volgen? Mis ik niet de details die de regisseur in mijn hoofd aanwezig acht om de lijn vast te kunnen houden? Nou.. nee! Het verhaal is flinterdun. Eigenlijk is het een soort kindertekenfilm over moedergans met een stel jongen die ze een beetje goed op weg wil helpen in het leven. En dat lukt en daarmee is alles gezegd.
Maar daarmee is niet gezegd dat het geen mooie film is. De beelden zijn echt betoverend mooi, de acteurs super geloofwaardig en de cameravoering erg fraai (met complexe shots van soms wel enkele minuten non-stop).
Het boek heb ik nooit gelezen en de TV-serie is compleet langs me op gegaan. Kan ik deze film van amper twee uurtjes dan wel volgen? Mis ik niet de details die de regisseur in mijn hoofd aanwezig acht om de lijn vast te kunnen houden? Nou.. nee! Het verhaal is flinterdun. Eigenlijk is het een soort kindertekenfilm over moedergans met een stel jongen die ze een beetje goed op weg wil helpen in het leven. En dat lukt en daarmee is alles gezegd.
Maar daarmee is niet gezegd dat het geen mooie film is. De beelden zijn echt betoverend mooi, de acteurs super geloofwaardig en de cameravoering erg fraai (met complexe shots van soms wel enkele minuten non-stop).
Gepubliceerd om 11:10 PM
wo - februari 23, 2005
The Life Aquatic with Steve Zissou
Bioscoop Kriterion in Amsterdam toont elke dinsdagavond
rond tienen een film die nog niet officieel in Nederland is uitgebracht. De
kaartjes voor deze sneak-preview kosten slechts 4,50 €, maar je weet pas
wat je te zien krijgt als de zaallichten gedoofd zijn en de projector wordt
gestart. Wij keken vanavond naar The Life Aquatic with Steve Zissou, een film
geregisseerd, deels geschreven en deels geproduceerd door Wes
Anderson.
In de film volgen we de onderwater-documentaire-maker Steve Zissou (gespeeld door Bill Murray) die een expeditie op touw zet om de jaguarhaai te vinden die zijn partner tijdens een eerdere reis verslonden heeft. Op de boot is een allegaartje aan excentriekelingen verzameld wat garant staan voor komische momenten. Zo is daar Ned, een vermoedelijke zoon van Steve gespeeld door Owen Wilson, een journaliste die een coverstory wil schrijven gespeeld door Cate Blanchett, een aantal stagiairs die voor van alles misbruikt worden en Steve's vrouw en co-producer gespeeld door Anjelica Huston. Tijdens de reis gaat natuurlijk van alles mis wat mis kan gaan, maar anders dan je zou verwachten is het daarmee geen onderbroekenlol-film. De wijze waarop alles in beeld wordt gebracht is namelijk het best te beschrijven als absurd. Je weet als kijker eigenlijk niet zo goed wat je ermee aan moet. Lachen dan maar?
De film is een parodie op het leven en werk van de beroemde Franse onderwaterfilmer Jacques Cousteau. Nu ken ik dat werk van Cousteau eigenlijk niet zo goed dus wie weet heb ik wel wat dingetjes gemist. Zoals ik de film nu heb beleefd vind ik het in ieder geval geen aanrader. Wil je zelf ook een sneak-preview dan vind je hier twee korte fragmenten.
In de film volgen we de onderwater-documentaire-maker Steve Zissou (gespeeld door Bill Murray) die een expeditie op touw zet om de jaguarhaai te vinden die zijn partner tijdens een eerdere reis verslonden heeft. Op de boot is een allegaartje aan excentriekelingen verzameld wat garant staan voor komische momenten. Zo is daar Ned, een vermoedelijke zoon van Steve gespeeld door Owen Wilson, een journaliste die een coverstory wil schrijven gespeeld door Cate Blanchett, een aantal stagiairs die voor van alles misbruikt worden en Steve's vrouw en co-producer gespeeld door Anjelica Huston. Tijdens de reis gaat natuurlijk van alles mis wat mis kan gaan, maar anders dan je zou verwachten is het daarmee geen onderbroekenlol-film. De wijze waarop alles in beeld wordt gebracht is namelijk het best te beschrijven als absurd. Je weet als kijker eigenlijk niet zo goed wat je ermee aan moet. Lachen dan maar?
De film is een parodie op het leven en werk van de beroemde Franse onderwaterfilmer Jacques Cousteau. Nu ken ik dat werk van Cousteau eigenlijk niet zo goed dus wie weet heb ik wel wat dingetjes gemist. Zoals ik de film nu heb beleefd vind ik het in ieder geval geen aanrader. Wil je zelf ook een sneak-preview dan vind je hier twee korte fragmenten.
Gepubliceerd om 01:59 AM
zo - januari 16, 2005
Un long dimache de Fiancailles
Jean-Pierre Jeunet, de regisseur van Le fabuleux
destin d'Amélie Poulaine, heeft wederom een film gemaakt met Audrey Tautou
in de hoofdrol: Un long dimanche de Fiancailles. We volgen de
zoektocht van Mathilde (Audrey Tautou) naar haar verloofde die niet terugkeert
van het slagveld in de Eerste Wereldoorlog. Iedereen gaat er vanuit dat hij is
omgekomen, maar Mathilde volhardt in haar zoeken. Dit eenvoudige gegeven levert
een film op die je tweeënhalf uur
boeit!
De beelden zijn, zoals we inmiddels van Jeunet gewend zijn, van bijzonder hoog niveau. Elk beeldje is even strak. Alsof er over elke pixel is nagedacht. Soms doen de beelden denken aan computerspelletjes, we volgen bommen die naar de aarde suizen en zweven rond een vuurtoren, maar geen moment leidt dat af. De toegepaste techniek is puur functioneel.
Net als in Amélie worden we ook nu getrakteerd op absurdisme. Mathilde telt dus weer tot 7 en loopt als een gek van een heuvel af om zo de goden gunstig te stemmen en van menig personage krijgen we via de voice-over rare details te horen. Toch is het nooit overdreven want dat past niet bij het toch zware thema van de film.
Mijn conclusie is dat dit gewoon een topfilm is. Het verhaal is mooi uitgewerkt en knap verteld, de beelden zijn fantastisch, het geluid een geweldige ondersteuning en daar komt nog bij dat het allemaal in het Frans is en da's toch zo'n ontzettende mooie taal om naar te luisteren... het lijkt wel poëzie!
De beelden zijn, zoals we inmiddels van Jeunet gewend zijn, van bijzonder hoog niveau. Elk beeldje is even strak. Alsof er over elke pixel is nagedacht. Soms doen de beelden denken aan computerspelletjes, we volgen bommen die naar de aarde suizen en zweven rond een vuurtoren, maar geen moment leidt dat af. De toegepaste techniek is puur functioneel.
Net als in Amélie worden we ook nu getrakteerd op absurdisme. Mathilde telt dus weer tot 7 en loopt als een gek van een heuvel af om zo de goden gunstig te stemmen en van menig personage krijgen we via de voice-over rare details te horen. Toch is het nooit overdreven want dat past niet bij het toch zware thema van de film.
Mijn conclusie is dat dit gewoon een topfilm is. Het verhaal is mooi uitgewerkt en knap verteld, de beelden zijn fantastisch, het geluid een geweldige ondersteuning en daar komt nog bij dat het allemaal in het Frans is en da's toch zo'n ontzettende mooie taal om naar te luisteren... het lijkt wel poëzie!
Gepubliceerd om 11:15 PM
zo - januari 9, 2005
Finding Neverland
In bioscoop Cinerama kijken we naar Finding
Neverland van regisseur Marc Forster. In dit waargebeurde verhaal
ontmoeten we James Barrie (Johnny Depp), de auteur van Peter Pan die ongelukkig
getrouwd kennis maakt met een jonge weduwe (Kate Winslet) en haar vier zonen.
Zij inspireren hem tot het schrijven van Peter
Pan.
Het is een film over het gebruiken van je fantasie, over liefde en over volwassen worden. De film is bijzonder knap gemaakt, zowel technisch als qua acteren. Zelfs de kinderen spelen zeer goed en geloofwaardig. Het verhaal is voor de pauze helaas een beetje saai en voorspelbaar, maar het einde is vol van emotie en dat maakt veel goed. Toch is het geen film waar je voor naar de bioscoop moet rennen. Meer iets om bij de videotheek mee te nemen.
Het is een film over het gebruiken van je fantasie, over liefde en over volwassen worden. De film is bijzonder knap gemaakt, zowel technisch als qua acteren. Zelfs de kinderen spelen zeer goed en geloofwaardig. Het verhaal is voor de pauze helaas een beetje saai en voorspelbaar, maar het einde is vol van emotie en dat maakt veel goed. Toch is het geen film waar je voor naar de bioscoop moet rennen. Meer iets om bij de videotheek mee te nemen.
Gepubliceerd om 11:59 PM
vr - december 3, 2004
5x2 Cinq Fois Deux
De relatief jonge Franse regisseur Francois
Ozon heeft weer een film afgeleverd: 5x2 (in het Nederlands klinkt dat voor geen
meter dus laten we maar Cinq Fois Deux zeggen).
In 5x2 volgen we het leven van een man en een vrouw, maar dan in omgekeerde volgorde. De film gaat in vijf stappen terug in de tijd: de scheiding, de bekentenis van overspel, de geboorte van een kind, het trouwen en tenslotte de ontmoeting waar het allemaal begon. Dé manier om een film over een mislukte relatie toch een happy end te geven! Omdat je al gezien hebt hoe het eindigt krijgen de (zeldzame) momenten van vreugde een extra dimensie.
De vrouwelijke hoofdrol wordt voortreffelijk gespeeld door Valéria Bruni-Tedeschi. Op zeer verfijnde wijze weet ze haar stemmingen perfect uit te drukken. De mannelijke hoofdrolspeler Stephane Freiss doet ook z'n best, maar staat toch in haar schaduw.
Is het dus een heel erg goede film? Nee, jammer genoeg niet. Het verhaal is interessant, maar voorspelbaar en plat. De film lijkt afgeraffeld: het geluid is beroerd, een microfoon hangt opzichtig in beeld en de continuïteit is slecht bewaakt (bij de laatste scènewisseling schakelen we van een ochtend ineens over naar een ondergaande zon). Veel verder dan de kwalificatie best wel aardig kom ik daardoor niet.
In 5x2 volgen we het leven van een man en een vrouw, maar dan in omgekeerde volgorde. De film gaat in vijf stappen terug in de tijd: de scheiding, de bekentenis van overspel, de geboorte van een kind, het trouwen en tenslotte de ontmoeting waar het allemaal begon. Dé manier om een film over een mislukte relatie toch een happy end te geven! Omdat je al gezien hebt hoe het eindigt krijgen de (zeldzame) momenten van vreugde een extra dimensie.
De vrouwelijke hoofdrol wordt voortreffelijk gespeeld door Valéria Bruni-Tedeschi. Op zeer verfijnde wijze weet ze haar stemmingen perfect uit te drukken. De mannelijke hoofdrolspeler Stephane Freiss doet ook z'n best, maar staat toch in haar schaduw.
Is het dus een heel erg goede film? Nee, jammer genoeg niet. Het verhaal is interessant, maar voorspelbaar en plat. De film lijkt afgeraffeld: het geluid is beroerd, een microfoon hangt opzichtig in beeld en de continuïteit is slecht bewaakt (bij de laatste scènewisseling schakelen we van een ochtend ineens over naar een ondergaande zon). Veel verder dan de kwalificatie best wel aardig kom ik daardoor niet.
Gepubliceerd om 10:36 PM
za - november 13, 2004
Der Untergang
In de film Der
Untergang volgen we de laatste weken van Adolf Hitler in zijn bunker
in Berlijn. Volgens de kranten is het een ware hit, deze film, dus we moeten hem
gaan zien. We bekijken de film in bioscoop The Movies aan de Haarlemmerdijk in
Amsterdam. Dit schijnt de oudste nog werkende bioscoop van Amsterdam te zijn. In
de bioscoop is een gezellige bar en een restaurant dus alles voor handen voor
een leuk avondje uit.... Maar dan... die mensen.... allemaal van dat 'wat zijn
we toch lekker apart en alternatief'-publiek.... Nou ja, ze verkopen wel beugels
Grolsch, troosten we
onszelf.
De film start in 1942 met een korte scène waarin Hitler een secretaresse aanneemt. Hitler kan kiezen uit een vijftal dames en kiest daaruit de knapste. 'Mijn God die man is een gewoon mens' moeten we nu van de regisseur denken en dus doen we dat dan maar. In de volgende scène bevinden we ons een paar weken voor het ineenstorten van het derde wereldrijk, Hitler is de enige die nog gelooft in een uitweg, maar geen generaal die het hem durft te vertellen. We leren Eva Braun kennen als een opportunistische rasoptimist die geen mogelijkheid voorbij laat gaan om champagne te drinken en te lachen. Op de achtergrond worden de knallen ook steeds luider en komen de Russen dichterbij. Vanaf dit moment wordt de film slepend en saai. Het punt is nu wel gemaakt en alles wat we nog te zien krijgen is een herhaling van zetten. We zitten de zetten uit, maar iets nieuws steken we er niet van op.
Wel een intrigerend tijdsbeeld deze film, maar als film beslist geen hoogvlieger.
De film start in 1942 met een korte scène waarin Hitler een secretaresse aanneemt. Hitler kan kiezen uit een vijftal dames en kiest daaruit de knapste. 'Mijn God die man is een gewoon mens' moeten we nu van de regisseur denken en dus doen we dat dan maar. In de volgende scène bevinden we ons een paar weken voor het ineenstorten van het derde wereldrijk, Hitler is de enige die nog gelooft in een uitweg, maar geen generaal die het hem durft te vertellen. We leren Eva Braun kennen als een opportunistische rasoptimist die geen mogelijkheid voorbij laat gaan om champagne te drinken en te lachen. Op de achtergrond worden de knallen ook steeds luider en komen de Russen dichterbij. Vanaf dit moment wordt de film slepend en saai. Het punt is nu wel gemaakt en alles wat we nog te zien krijgen is een herhaling van zetten. We zitten de zetten uit, maar iets nieuws steken we er niet van op.
Wel een intrigerend tijdsbeeld deze film, maar als film beslist geen hoogvlieger.
Gepubliceerd om 11:34 AM
di - juli 20, 2004
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban
Alweer elf weken geleden ging het derde deel van
de verfilming van J.K. Rowling's Harry Potter and the Prisoner of Azkaban in
premiere. Druk als we zijn met vakantie vieren komen we er vanavond pas aan toe
om deze te bekijken. Zal hij net zo bedroevend slecht zijn als deel
één... of zo verrassend goed als deel
twee???
Het verhaal van deze laatste Potter is als je het boek niet hebt gelezen best moeilijk te volgen. Het begint allemaal met Harry die z'n tante opblaast (hetgeen verboden is), maar daar krijgt hij verrassend genoeg geen straf voor en met de rest van het verhaal heeft het ook al helemaal niks te maken....
Klik op 'Lees vervolg' voor de rest van deze boeiende recensie!
Het verhaal van deze laatste Potter is als je het boek niet hebt gelezen best moeilijk te volgen. Het begint allemaal met Harry die z'n tante opblaast (hetgeen verboden is), maar daar krijgt hij verrassend genoeg geen straf voor en met de rest van het verhaal heeft het ook al helemaal niks te maken....
Klik op 'Lees vervolg' voor de rest van deze boeiende recensie!
Gepubliceerd om 12:51 AM
zo - juni 27, 2004
Shrek 2
Shrek is terug.... en nog leuker dan de vorige
keer! Vanaf 1 juli in heel Nederland in de bios: Shrek2!
In Shrek 2 vertrekken Shrek en Fiona naar Fiona's ouders, de koning en koningin van Far and far away land (een persiflage op Hollywood). Fiona wil haar prins (Shrek) aan haar ouders voorstellen, maar die zijn niet erg onder de indruk van Shrek. De koning zint op manieren om Shrek buitenspel te zetten en Fiona aan een knappe prins te koppelen. Dit levert een uiterst vermakelijke film op met verwijzingen naar tal van Hollywoodtoppers.
Shrek twee is nog minder dan deel één een film voor kinderen: in de zaal zat welgeteld één kind dat jonger was dan 16. Als volwassen kind lig je echter de hele film in een stuip (gelukkig duurt de film nog geen anderhalf uur). Gewoon gaan kijken dus!
Klik hier voor een voorproefje.
In Shrek 2 vertrekken Shrek en Fiona naar Fiona's ouders, de koning en koningin van Far and far away land (een persiflage op Hollywood). Fiona wil haar prins (Shrek) aan haar ouders voorstellen, maar die zijn niet erg onder de indruk van Shrek. De koning zint op manieren om Shrek buitenspel te zetten en Fiona aan een knappe prins te koppelen. Dit levert een uiterst vermakelijke film op met verwijzingen naar tal van Hollywoodtoppers.
Shrek twee is nog minder dan deel één een film voor kinderen: in de zaal zat welgeteld één kind dat jonger was dan 16. Als volwassen kind lig je echter de hele film in een stuip (gelukkig duurt de film nog geen anderhalf uur). Gewoon gaan kijken dus!
Klik hier voor een voorproefje.
Gepubliceerd om 11:45 PM
zo - maart 28, 2004
Johan Cruijff - En Un Momento Dado
Met de letterlijke vertaling van de uitdrukking
'op een gegeven moment' in het Spaans, maakte Johan Cruijff zich, bovenop zijn
successen als speler en trainer, in Barcelona definitief onsterfelijk. De film
En Un Momento Dado van Ramon Gieling geeft inzicht in wat Cruijff voor de
Catalanen
betekent.
'Je kunt in het leven te vroeg komen, te laat komen of precies op tijd komen'. Deze uitspraak van Johan is de leidraad in deze film. Johan kwam in 1973 bij Barcelona op een moment dat de strijd van de Catalanen tegen de centrale Spaanse regering in Madrid op een hoogtepunt was. Barcelona had daarnaast al jaren geen aansprekende titel meer gewonnen. In eerste instantie zagen de Catalanen het niet zo zitten met Johan: 'Hoe moest dit magere kettingrokende mannetje hun club naar grotere hoogten stuwen?'. Toch was dat juist wat Johan deed. In zijn eerste jaar werd Madrid met 0-5 vernederd en won Barcelona ongeslagen de nationale titel. Een nieuwe Catalaanse held was geboren: Johan Cruijff!
De film geeft een goed beeld van Johan's Spaanse periode en van zijn invloed op de plaatselijke bevolking. Het beeld is helaas niet van erg hoge kwaliteit en van een boeiende eindmontage mogen we ook al niet spreken. Het fenomeen Johan Cruijff maakt dit echter meer dan goed!
'Je kunt in het leven te vroeg komen, te laat komen of precies op tijd komen'. Deze uitspraak van Johan is de leidraad in deze film. Johan kwam in 1973 bij Barcelona op een moment dat de strijd van de Catalanen tegen de centrale Spaanse regering in Madrid op een hoogtepunt was. Barcelona had daarnaast al jaren geen aansprekende titel meer gewonnen. In eerste instantie zagen de Catalanen het niet zo zitten met Johan: 'Hoe moest dit magere kettingrokende mannetje hun club naar grotere hoogten stuwen?'. Toch was dat juist wat Johan deed. In zijn eerste jaar werd Madrid met 0-5 vernederd en won Barcelona ongeslagen de nationale titel. Een nieuwe Catalaanse held was geboren: Johan Cruijff!
De film geeft een goed beeld van Johan's Spaanse periode en van zijn invloed op de plaatselijke bevolking. Het beeld is helaas niet van erg hoge kwaliteit en van een boeiende eindmontage mogen we ook al niet spreken. Het fenomeen Johan Cruijff maakt dit echter meer dan goed!
Gepubliceerd om 10:53 PM
do - januari 22, 2004
Filmfestival Rotterdam
Vandaag het filmfestival in
Rotterdam bezocht en maar liefst 4 films
gezien.
Elephant
Gus van Sant, USA 2003
Film over een schietpartij op een highschool. Veel pretenties, maar erg slecht uitgewerkt. Waardeloos script en slechte acteerprestaties. Wel goed camerawerk, maar zo aanwezig dat het irriteert. Hoe deze film in Cannes een Gouden Palm heeft kunnen winnen is me een raadsel.
La meglio gioventu
Marco Tullio Giordana, Italië 2003
Familiegeschiedenis in 4 delen. Deel 1 en 2 worden achter elkaar vertoond. Deel 3 en 4 komen later dit jaar in de bioscoop. In de eerste 2 delen maken we kennis met een Italiaanse familie in het begin van de zestiger jaren en leven met ze mee tot in de tachtiger jaren. Alle Italiaanse geschiedenisthema's uit deze periode (zoals een overstroming in Florence, rellen in Turijn en acties van ultra-links) hebben op de een of andere manier invloed op deze familie. De verhaallijn is niet altijd even logisch, soms zelfs vergezocht. Ondanks dat er nog 2 delen volgen blijf je niet met een heftig verlangen naar deze delen achter.
Distant Lights
Hans-Christian Schmid, Duitsland 2003
Film over mensen in het Oder-grensgebied tussen Polen en Duitsland. De opgevoerde personages verkeren stuk voor stuk in een ellendige situatie, zijn dom en niet in staat zich aan de ellende te ontworstelen. Een drietal verhaallijnen loopt door elkaar heen zonder dat deze samenkomen. Al met al wel aardig om te zien, maar zeker geen topper.
Ballo a tre passi
Salvatore Mereu, Italïe 2003
Aan de hand van de vier seizoenen en een aantal personages op Sardinië wordt de essentie van leven geschetst: je groeit op, wordt verlief, trouwt en gaat dood. Af en toe mooie beelden, maar zo weinig verhaal dat het snel verveelt. Dat de montage rammelt valt daardoor extra op.
Elephant
Gus van Sant, USA 2003
Film over een schietpartij op een highschool. Veel pretenties, maar erg slecht uitgewerkt. Waardeloos script en slechte acteerprestaties. Wel goed camerawerk, maar zo aanwezig dat het irriteert. Hoe deze film in Cannes een Gouden Palm heeft kunnen winnen is me een raadsel.
La meglio gioventu
Marco Tullio Giordana, Italië 2003
Familiegeschiedenis in 4 delen. Deel 1 en 2 worden achter elkaar vertoond. Deel 3 en 4 komen later dit jaar in de bioscoop. In de eerste 2 delen maken we kennis met een Italiaanse familie in het begin van de zestiger jaren en leven met ze mee tot in de tachtiger jaren. Alle Italiaanse geschiedenisthema's uit deze periode (zoals een overstroming in Florence, rellen in Turijn en acties van ultra-links) hebben op de een of andere manier invloed op deze familie. De verhaallijn is niet altijd even logisch, soms zelfs vergezocht. Ondanks dat er nog 2 delen volgen blijf je niet met een heftig verlangen naar deze delen achter.
Distant Lights
Hans-Christian Schmid, Duitsland 2003
Film over mensen in het Oder-grensgebied tussen Polen en Duitsland. De opgevoerde personages verkeren stuk voor stuk in een ellendige situatie, zijn dom en niet in staat zich aan de ellende te ontworstelen. Een drietal verhaallijnen loopt door elkaar heen zonder dat deze samenkomen. Al met al wel aardig om te zien, maar zeker geen topper.
Ballo a tre passi
Salvatore Mereu, Italïe 2003
Aan de hand van de vier seizoenen en een aantal personages op Sardinië wordt de essentie van leven geschetst: je groeit op, wordt verlief, trouwt en gaat dood. Af en toe mooie beelden, maar zo weinig verhaal dat het snel verveelt. Dat de montage rammelt valt daardoor extra op.
Gepubliceerd om 11:34 PM
vr - januari 16, 2004
The Last Samurai
The Last Samurai speelt zich af in Japan aan het
eind van de negentiende eeuw. De jonge Japanse keizer wil het land moderniseren
en doet daarvoor een beroep op tal van westerse adviseurs. De Samurai willen
echter niets weten van al dat moderne gedoe en saboteren de nieuwe
ontwikkelingen. De keizer roept daarop de hulp in van enkele Amerikaanse
officieren (waaronder Tom Cruise) om het Japanse leger op te leiden voor een
burgeroorlog tegen de
Samurai.
Tom Cruise wordt echter al snel gevangen genomen en verblijft lange tijd als gevangene in het dorp van de Samurai. Daar leert hij de gebruiken en gewoonten kennen en waarderen. Uiteindelijk vecht hij samen met de Samurai tegen de westerse inmenging. Alhoewel dit gevecht niet wordt gewonnen doet het de keizer wel inzien dat hij verkeerd bezig is.
Er zijn nogal wat dingen aan te merken op deze film: het verhaal is flinterdun en de personages nauwelijks uitgewerkt, de vecht-scenes zijn mooi (voor de liefhebber) maar weinig vernieuwend (in Braveheart zie je hetzelfde, maar dan beter) en de decors zijn te klein waardoor je veel statische actie krijgt. Kortom geen aanrader.
Klik hier voor een voorstukje van deze film.
Tom Cruise wordt echter al snel gevangen genomen en verblijft lange tijd als gevangene in het dorp van de Samurai. Daar leert hij de gebruiken en gewoonten kennen en waarderen. Uiteindelijk vecht hij samen met de Samurai tegen de westerse inmenging. Alhoewel dit gevecht niet wordt gewonnen doet het de keizer wel inzien dat hij verkeerd bezig is.
Er zijn nogal wat dingen aan te merken op deze film: het verhaal is flinterdun en de personages nauwelijks uitgewerkt, de vecht-scenes zijn mooi (voor de liefhebber) maar weinig vernieuwend (in Braveheart zie je hetzelfde, maar dan beter) en de decors zijn te klein waardoor je veel statische actie krijgt. Kortom geen aanrader.
Klik hier voor een voorstukje van deze film.
Gepubliceerd om 11:55 AM
zo - januari 11, 2004
Lord of the Rings: The return of the king (2)
Vandaag eindelijk het derde en laatste deel uit
de The Lord of the Rings trilogie gezien. Over deze film is al genoeg gezegd en
geschreven en ik zal er niet veel aan toevoegen. Persoonlijk was ik niet echt
onder de indruk. De beelden zijn erg mooi en het spektakel is grandioos, maar de
film boeide me geen enkele minuut. Toch is het verplicht kijkvoer voor de
liefhebbers van de boeken van
Tolkien.
Gepubliceerd om 10:30 PM
za - januari 3, 2004
Goodbye Lenin
Goodbye Lenin is een
film van de Duitse regisseur Wolfgang
Becker, gezien in Rialto.
In de film volgen we een Oost-Duitse familie ten tijde van de wende. Dat de muur is gevallen moet echter verborgen gehouden worden voor de moeder van het gezin die uit coma is ontwaakt: iedere vorm van spanning kan haar fataal worden. Dit gegeven alleen zou een erg flauwe film op kunnen leveren, maar het tegendeel is waar. Goodbye Lenin is een onderhoudende tragikomische film geworden met goed uitgewerkte personages en goed gedoseerde humor.
In de film volgen we een Oost-Duitse familie ten tijde van de wende. Dat de muur is gevallen moet echter verborgen gehouden worden voor de moeder van het gezin die uit coma is ontwaakt: iedere vorm van spanning kan haar fataal worden. Dit gegeven alleen zou een erg flauwe film op kunnen leveren, maar het tegendeel is waar. Goodbye Lenin is een onderhoudende tragikomische film geworden met goed uitgewerkte personages en goed gedoseerde humor.
Gepubliceerd om 11:22 PM
vr - december 12, 2003
Finding Nemo
Animatiefilm uit de Pixar-studio's (die we
natuurlijk allemaal kennen van Toy Story en Monster Inc.). Deze keer geen levend
speelgoed of schrikaanjagende monsters, maar het verhaal over een zoektocht naar
een vermiste clownsvis. Geweldige film! Kan er verder niks aan toevoegen. Een
echte Must See! Voor de trailer klik je hier.
Gepubliceerd om 11:46 AM
Snelkeuzes
Reclame
Kalender
| zo | ma | di | wo | do | vr | za |
Categorieën
Zoek in BlaBlaBlog.nl
BlaBlaBlog Vodcast
BlaBlaBlog Podcast
Archief
XML/RSS Feed
Statistieken
Totaal aantal berichten in BlaBlaBlog.nl:
Totaal aantal berichten deze categorie:
Laatste wijziging: sep 08, 2009 09:59 AM
Totaal aantal berichten deze categorie:
Laatste wijziging: sep 08, 2009 09:59 AM