Un long dimache de Fiancailles


Jean-Pierre Jeunet, de regisseur van Le fabuleux destin d'Amélie Poulaine, heeft wederom een film gemaakt met Audrey Tautou in de hoofdrol: Un long dimanche de Fiancailles. We volgen de zoektocht van Mathilde (Audrey Tautou) naar haar verloofde die niet terugkeert van het slagveld in de Eerste Wereldoorlog. Iedereen gaat er vanuit dat hij is omgekomen, maar Mathilde volhardt in haar zoeken. Dit eenvoudige gegeven levert een film op die je tweeënhalf uur boeit!


De beelden zijn, zoals we inmiddels van Jeunet gewend zijn, van bijzonder hoog niveau. Elk beeldje is even strak. Alsof er over elke pixel is nagedacht. Soms doen de beelden denken aan computerspelletjes, we volgen bommen die naar de aarde suizen en zweven rond een vuurtoren, maar geen moment leidt dat af. De toegepaste techniek is puur functioneel.

Net als in Amélie worden we ook nu getrakteerd op absurdisme. Mathilde telt dus weer tot 7 en loopt als een gek van een heuvel af om zo de goden gunstig te stemmen en van menig personage krijgen we via de voice-over rare details te horen. Toch is het nooit overdreven want dat past niet bij het toch zware thema van de film.

Mijn conclusie is dat dit gewoon een topfilm is. Het verhaal is mooi uitgewerkt en knap verteld, de beelden zijn fantastisch, het geluid een geweldige ondersteuning en daar komt nog bij dat het allemaal in het Frans is en da's toch zo'n ontzettende mooie taal om naar te luisteren... het lijkt wel poëzie!


Gepubliceerd op: zo - januari 16, 2005 om 11:15 PM   Naar Voorpagina        

©