vr - augustus 8, 2008
De Parade 2008 in Amsterdam (3)
Op deze weblog ben ik jullie gastheer. En als
gastheer weet ik graag wat voor vlees ik in de kuip heb, dus daarom kijk ik zo
af-en-toe naar de statistieken van deze site. Op die manier ontdek ik wat jullie
bezig houdt; zie ik mogelijkheden om stukjes te schrijven die aansluiten bij wat
jullie willen.... Jullie willen blijkbaar spaghetti carbonara en zelfgebakken
friet.... En jullie willen weten wat goed voor je is en wat niet... Maar jullie
willen ook De Parade in
Amsterdam!
Dus vanavond gaan MK en ik wederom naar De Parade om jullie verslag te doen van hetgeen we daar aantreffen. Zeg dus nooit meer dat statistieken onzinnig zijn, voor sommige mensen bepalen ze het verloop van de dag...
Klik op 'Lees vervolg' voor Johan, Zum Wohl, Mourir d'Aimer en Kift.
Dus vanavond gaan MK en ik wederom naar De Parade om jullie verslag te doen van hetgeen we daar aantreffen. Zeg dus nooit meer dat statistieken onzinnig zijn, voor sommige mensen bepalen ze het verloop van de dag...
Klik op 'Lees vervolg' voor Johan, Zum Wohl, Mourir d'Aimer en Kift.
Gepubliceerd om 11:59 PM
wo - augustus 6, 2008
De Parade 2008 in Amsterdam (2)
Aan de reacties op mijn vorige schrijfsel over De Parade af te leiden
denkt een aantal van mijn lezers bij het horen van De Parade aan een bonte stoet
homo's op boten. Dat is echter niet de parade waar ik over schrijf. Mijn parade is toch
echt gewoon het rondreizend theatercircus dat na Rotterdam, Den Haag en Utrecht
nu eindelijk in Amsterdam is neergestreken. Vanavond waren we er weer en zagen
Bob Fosko (Raggende Mannen), Ricky Koole, Frank Lammers en Beppe Costa met het
liedjesprogramma
Scania.
Scania is een ode aan alle truckers die voor ons dag en nacht onderweg zijn met spulletjes die wij in de winkel willen kopen. De liedjes worden aan elkaar geplakt met korte sketches over een fictief radiostation voor truckers. Erg leuk allemaal, ik heb genoten!
Klik op 'lees vervolg' voor Spinvis
Scania is een ode aan alle truckers die voor ons dag en nacht onderweg zijn met spulletjes die wij in de winkel willen kopen. De liedjes worden aan elkaar geplakt met korte sketches over een fictief radiostation voor truckers. Erg leuk allemaal, ik heb genoten!
Klik op 'lees vervolg' voor Spinvis
Gepubliceerd om 11:59 PM
za - augustus 2, 2008
De Parade 2008 in Amsterdam
Het rondtrekkend theatercircus De Parade is weer in Amsterdam neergestreken. Gisteravond was
de opening en nieuwsgierig als we zijn waren we daar uiteraard bij. Het weer
werkt mee en in zomerse sferen betreden we het terrein. Er lijkt weinig
veranderd. Nog steeds is het een creatieve, georganiseerde chaos vol
eigenzinnige geesten en
artistiekelingen.
Het eerste dat we doen is uiteraard een biertje scoren en dat is even schrikken. Want ik weet niet of je het nog weet van afgelopen jaar, maar toen was de nieuwe artistiek directrice heel stellig: de Parade moest minder bekend komen te staan als een rosé-festival. Dus wat dit hier doet....
Klik op 'Lees vervolg' voor Verkeerd bier, Ferry & Fred's frikandellen festival en Niets is echt moeilijk
Het eerste dat we doen is uiteraard een biertje scoren en dat is even schrikken. Want ik weet niet of je het nog weet van afgelopen jaar, maar toen was de nieuwe artistiek directrice heel stellig: de Parade moest minder bekend komen te staan als een rosé-festival. Dus wat dit hier doet....
Klik op 'Lees vervolg' voor Verkeerd bier, Ferry & Fred's frikandellen festival en Niets is echt moeilijk
Gepubliceerd om 05:57 PM
wo - juli 30, 2008
Zomergasten in het Amsterdamse Bos
In het Amsterdamse Bos zagen we vanavond Theater
Het Amsterdamse Bos met Zomergasten van Aleksej Makimovitsj, beter bekend onder
zijn pseudoniem Maksim Gorki. En als ik je dan vertel dat Maksim Gorki, Maksim
de Bittere betekent, dan zul je begrijpen dat Gorki's Zomergasten geen vrolijk
stuk is. Toen Maksim Gorki dit verhaal in 1904 schreef was de situatie in
Rusland niet bepaald florissant. De oude adel was verarmd en in de steden
ontstond een arme arbeidersklasse. Daar tussenin ontstond een middenklasse van
intelligente, ondernemende mensen die snel rijk werden. Ze imiteerden de oude
adel en gingen op muziekles, schreven gedichten en in de zomer gingen ze naar
hun Datsja's. Maar anders dan de adel waren ze niet gewend aan dit ledige
bestaan en verveelden ze zich rot.... Zie hier het centrale thema van
Zomergasten!
Natuurlijk wordt het stuk in het Bostheater niet zo zwart opgevoerd als Gorki bedoeld had. Het is vertaald naar de huidige tijd (hetgeen eigenlijk supersimpel is) en gelardeerd met een forse dosis humor. De 15 acteurs en actrices staan vrijwel voortdurend op het podium en de actie verplaatst zich telkens van de ene kant naar de andere. Het zijn allemaal losse scènes die toch vooral aantonen dat het leven behoorlijk inhoudsloos is. Een paar dingen vallen me op: het leven is kut, maar een leven met kinderen nog veel kutter, de hoofdpersoon is dol op de natuur en als je iets vooral niet moet doen dan is het trouwen. Verder gaat er ook dit jaar weer erg veel aan me voorbij. Het is gewoon wel boeiend om te zien allemaal, maar er echt inkomen doe je niet. Maar dat kan ook heel goed aan mezelf liggen hoor.
Wat zeker het vermelden waard is, is de picknick-service. Als je zoals wij lui, verwend en verveeld bent (Zomergasten is ons op het lijf geschreven ;-) en geen zin hebt om zelf voor je picknick te zorgen dan kun je een mand reserveren. Voor 35 Euro staat er dan een mand voor je klaar met een salade van sla en komkommer, krabsalade, pastasalade (heel apart met bruine bonen), bruin en wit stokbrood, knoflookbrood, een fles wijn naar keuze, 2 flesjes water, een pak biologische sinaasappelsap, een worst, een komkommer, camembert, zachte roomkaas, harde kaas, Pringles, nootjes, pepermunt, verschillende chocoladesnoeperijen, kruidenboter, echte boter, borden, bekers, bestek en servetten. Alsof we een heel weeshuis te eten hebben! Reserveren van de picknickmand doe je middels een mailtje aan de organisatie. Aanrader!
Natuurlijk wordt het stuk in het Bostheater niet zo zwart opgevoerd als Gorki bedoeld had. Het is vertaald naar de huidige tijd (hetgeen eigenlijk supersimpel is) en gelardeerd met een forse dosis humor. De 15 acteurs en actrices staan vrijwel voortdurend op het podium en de actie verplaatst zich telkens van de ene kant naar de andere. Het zijn allemaal losse scènes die toch vooral aantonen dat het leven behoorlijk inhoudsloos is. Een paar dingen vallen me op: het leven is kut, maar een leven met kinderen nog veel kutter, de hoofdpersoon is dol op de natuur en als je iets vooral niet moet doen dan is het trouwen. Verder gaat er ook dit jaar weer erg veel aan me voorbij. Het is gewoon wel boeiend om te zien allemaal, maar er echt inkomen doe je niet. Maar dat kan ook heel goed aan mezelf liggen hoor.
Wat zeker het vermelden waard is, is de picknick-service. Als je zoals wij lui, verwend en verveeld bent (Zomergasten is ons op het lijf geschreven ;-) en geen zin hebt om zelf voor je picknick te zorgen dan kun je een mand reserveren. Voor 35 Euro staat er dan een mand voor je klaar met een salade van sla en komkommer, krabsalade, pastasalade (heel apart met bruine bonen), bruin en wit stokbrood, knoflookbrood, een fles wijn naar keuze, 2 flesjes water, een pak biologische sinaasappelsap, een worst, een komkommer, camembert, zachte roomkaas, harde kaas, Pringles, nootjes, pepermunt, verschillende chocoladesnoeperijen, kruidenboter, echte boter, borden, bekers, bestek en servetten. Alsof we een heel weeshuis te eten hebben! Reserveren van de picknickmand doe je middels een mailtje aan de organisatie. Aanrader!
Gepubliceerd om 11:59 PM
ma - maart 3, 2008
Maarten van Roozendaal in Het wilde westen
Na zo'n weekend vol vrolijkheid zijn we vandaag
wel toe aan wat serieuzers. En dus gaan we naar de Kleine Komedie waar Maarten van
Roozendaal, Marcel de Groot en Egon Kracht hun nieuwe programma 'Het
wilde westen' spelen. In dit liedjesprogramma staan de vlijmscherpe teksten van
van Roozendaal uiteraard centraal. We worden dit keer meegenomen op een
imperialistische ontdekkingsreis naar een nieuw land. Een land vol mensen die
maar moeilijk kunnen integreren en onze taal in z'n geheel niet meester zijn. We
brengen ze beschaving bij, leggen ze uit waarom we hekjes plaatsen, dit is van
ons, dat daarbuiten (nu nog) van jullie. We moorden, plunderen en roven het land
leeg. Lang leve de
beschaving!
De show is zwartgalliger dan ooit tevoren. In bijna elk lied overlijdt wel iemand en anders is er wel andere ellende of rampspoed die ons teistert. Van Roozendaal is minder luidruchtig dan we gewend zijn. Hij schreeuwt minder en spuwt minder. Hij is veel meer ingetogen, alsof hij zelf ook meelijdt met zijn sombere teksten. En dat maakt dat het een indrukwekkende show wordt waarin het publiek soms doodstil geniet en wacht op die kwinkslag. Want hoewel het somber is, er is altijd die knipoog.
Het wilde westen is nog te zien in Steenwijk, Zaltbommel, Zwolle, Barendrecht, Gorredijk, Enschede, Leiden, Beverwijk, Cappele a/d IJssel, Vlissingen, Veldhoven, Heerenveen, Leeuwarden, Hendirk Ido Ambacht, IJsselstein, Valkenswaard, Gouda, Houten, Apeldoorn, Austerlitz, Hoofddorp, Puurs (B), Amsterdam, Utrecht, Zoetermeer, Roosendaal, Zutphen, Arnhem, Zaandam en Breda,
De show is zwartgalliger dan ooit tevoren. In bijna elk lied overlijdt wel iemand en anders is er wel andere ellende of rampspoed die ons teistert. Van Roozendaal is minder luidruchtig dan we gewend zijn. Hij schreeuwt minder en spuwt minder. Hij is veel meer ingetogen, alsof hij zelf ook meelijdt met zijn sombere teksten. En dat maakt dat het een indrukwekkende show wordt waarin het publiek soms doodstil geniet en wacht op die kwinkslag. Want hoewel het somber is, er is altijd die knipoog.
Het wilde westen is nog te zien in Steenwijk, Zaltbommel, Zwolle, Barendrecht, Gorredijk, Enschede, Leiden, Beverwijk, Cappele a/d IJssel, Vlissingen, Veldhoven, Heerenveen, Leeuwarden, Hendirk Ido Ambacht, IJsselstein, Valkenswaard, Gouda, Houten, Apeldoorn, Austerlitz, Hoofddorp, Puurs (B), Amsterdam, Utrecht, Zoetermeer, Roosendaal, Zutphen, Arnhem, Zaandam en Breda,
Gepubliceerd om 11:59 PM
zo - maart 2, 2008
Celluloid Fever: The Goddess
Gisteravond waren we in de Melkweg in Amsterdam
bij de premiere van Celluloid Fever: The Goddess, totaaltheater
geregisseerd door Arjen Hosper en Martijn Vorstenbosch. The
Goddess is gebaseerd op het enigszins trieste leven van filmster en sex-symbool
Rita Hayworth. Monique van Haasteren speelt
Rita. Haar podium is een vliegtuigstoel in het midden van de zaal. Rita vertelt
over haar leven en zingt nummers uit musicals waarin ze heeft gespeeld. Rondom
ons worden videobeelden geprojecteerd. De band Coparck begeleidt
het geheel met
muziek.
Rita Hayworth was één van de eerste moderne filmsterren. Ze was volop aanwezig in de media, liet zich veelvuldig verbouwen, hing als pin-up aan de muur van menig slaapkamer, was onberekenbaar, werd in verband gebracht met drugs, was ongelukkig, werd geleefd, raakte in verval en stierf. In de voorstelling maken we stukjes uit dit leven mee. We zitten samen met Rita in het vliegtuig en ze bestelt een fles champagne. Haar blik op de stewardess wordt steeds vager. We zien haar zingen in een nachtclub. We zien hoe ze worstelt met het leven. Hoe mensen om haar heen blij zijn met haar, veel blijer dan ze zelf is met haarzelf. De beelden op de schermen, de mooie muziek van Coparck en het geloofwaardige spel van Monique van Haasteren maken het tot een bizarre onderdompeling in een ellendig leven. Enigszins verward komen we weer boven. Wat hebben we meegemaakt? Was het een droom? Zijn wij ook al in verval?
Celluloid Fever: The Goddess kun je nog gaan zien in de Groene Engel in Oss (14 maart), op filmmuziekfestival De Tamboerijn in Hoogeveen (16 maart), in Paard van Troje in Den Haag (10 mei) en in Paradiso Amsterdam (18 mei).
Rita Hayworth was één van de eerste moderne filmsterren. Ze was volop aanwezig in de media, liet zich veelvuldig verbouwen, hing als pin-up aan de muur van menig slaapkamer, was onberekenbaar, werd in verband gebracht met drugs, was ongelukkig, werd geleefd, raakte in verval en stierf. In de voorstelling maken we stukjes uit dit leven mee. We zitten samen met Rita in het vliegtuig en ze bestelt een fles champagne. Haar blik op de stewardess wordt steeds vager. We zien haar zingen in een nachtclub. We zien hoe ze worstelt met het leven. Hoe mensen om haar heen blij zijn met haar, veel blijer dan ze zelf is met haarzelf. De beelden op de schermen, de mooie muziek van Coparck en het geloofwaardige spel van Monique van Haasteren maken het tot een bizarre onderdompeling in een ellendig leven. Enigszins verward komen we weer boven. Wat hebben we meegemaakt? Was het een droom? Zijn wij ook al in verval?
Celluloid Fever: The Goddess kun je nog gaan zien in de Groene Engel in Oss (14 maart), op filmmuziekfestival De Tamboerijn in Hoogeveen (16 maart), in Paard van Troje in Den Haag (10 mei) en in Paradiso Amsterdam (18 mei).
Gepubliceerd om 11:29 AM
di - november 6, 2007
Youp van 't Hek speelt Schreeuwstorm
Youp van 't Hek doet het dit seizoen rustig aan.
De tijd dat hij heel Nederland doorkruiste heeft hij achter zich gelaten,
Nederland moet maar naar hem toekomen. En dat doet Nederland ook. Na 1 week
Utrecht en 4 weken Rotterdam staat Youp nu 6 weken in Carré. En alle
voorstellingen uitverkocht, naar men zegt. Op goed geluk fietsen we na het werk
toch maar even langs Carré en wonder boven wonder kunnen we gewoon kaartjes
krijgen voor de voorstelling van vanavond. Da's
boffen!
Youp speelt Schreeuwstorm op de manier die we van hem kennen. Hij schopt en scheldt, spuwt en treitert en dolt de mensen op de eerste rij en die vlak daarachter. Maar anders dan anders mis ik ook wel een paar dingen. De bevlogenheid is er niet. Het is gespeeld en het lijkt gespeeld. Er is geen rode draad. Hij praat natuurlijk veel over zijn sexleven en over burgerlullen, maar zeker zo vaak passeert de dood en lijkt Youp ineens een oude man. De zaal wil door dit alles maar moeilijk los komen. En net als ik me dat allemaal besef treedt Youp even uit z'n rol en legt ons uit dat hij aan het Jaap Stam-syndroom lijdt. Dat het allemaal niet zo nodig meer hoeft van hem. En dat hij ons nu al hoort klagen dat de rode draad ontbreekt, maar dat dat bewust is want hij wil geen moraal meer prediken. Na de pauze is hij gelukkig een stuk beter op dreef en in de schitterende toegift komt hij eindelijk echt los van zijn spel. Pas dan lijkt het alsof Youp echt spontaan wat staat te ouwehoeren op het toneel.
Youp van 't Hek staat met zijn programma Schreeuwstorm tot en met 8 december in Carré. Daarna kun je hem nog zien in Enschede en Groningen.
Youp speelt Schreeuwstorm op de manier die we van hem kennen. Hij schopt en scheldt, spuwt en treitert en dolt de mensen op de eerste rij en die vlak daarachter. Maar anders dan anders mis ik ook wel een paar dingen. De bevlogenheid is er niet. Het is gespeeld en het lijkt gespeeld. Er is geen rode draad. Hij praat natuurlijk veel over zijn sexleven en over burgerlullen, maar zeker zo vaak passeert de dood en lijkt Youp ineens een oude man. De zaal wil door dit alles maar moeilijk los komen. En net als ik me dat allemaal besef treedt Youp even uit z'n rol en legt ons uit dat hij aan het Jaap Stam-syndroom lijdt. Dat het allemaal niet zo nodig meer hoeft van hem. En dat hij ons nu al hoort klagen dat de rode draad ontbreekt, maar dat dat bewust is want hij wil geen moraal meer prediken. Na de pauze is hij gelukkig een stuk beter op dreef en in de schitterende toegift komt hij eindelijk echt los van zijn spel. Pas dan lijkt het alsof Youp echt spontaan wat staat te ouwehoeren op het toneel.
Youp van 't Hek staat met zijn programma Schreeuwstorm tot en met 8 december in Carré. Daarna kun je hem nog zien in Enschede en Groningen.
Gepubliceerd om 11:59 PM
di - september 18, 2007
Javier Guzman speelt Delirium
Javier Guzman was de laatste tijd vooral in het
nieuws als hij met z'n dronken kop weer eens iets stoms had gedaan. Ideaal voer
voor een cabaretier, of zoals hij het zelf zegt:
'Leven is niet iets waar ik goed in
ben, maar ik kan er wel leuk over vertellen'.
Na een verblijf in een afkickkliniek is Javier weer helemaal terug en wat mij
betreft leuker dan ooit. We zagen hem gisteravond in het Comedy
Theater in De Nes met zijn voorstelling Delirium. Hierin neemt hij je
mee op zijn wanhopige zoektocht naar een zinnig bestaan. Is het zinnig om elke
dag om vier uur wakker te worden, badend in kots van een dag ervoor, met
hoofdpijn en wetend dat het daarna alleen maar beter wordt? Of is het zinniger
om zonder hoofdpijn wakker te worden en te weten dat er daarna niet veel meer
zal
veranderen?
Voordat hij afkickte van de drank zat Javier in een achtbaan, tikte naar de top toe, roetsjte naar beneden ging over de kop, voelde zijn maaginhoud naar buiten komen, remde af, tikte weer naar boven.... Nu staat hij alleen nog maar in de rij voor de achtbaan.. Zonder ooit een stap verder te komen... Wat wil je? Vroeg dood? Of een zinnig bestaan? Hij verhuisde naar een nieuwe woning tegenover een bejaardenhuis en keek de hele dag naar bejaarden die naar hem keken. Is dit leven? Hij onderzocht vrienden die wel gelukkig waren. Ze haalden hun geluk uit hun kinderen. Kut-kinderen, volgens Javier. Maar wat moet je dan? In TL-licht ziet alles er lelijk uit. En Javier ziet het hele leven tegenwoordig in TL-licht....
Voordat hij afkickte van de drank zat Javier in een achtbaan, tikte naar de top toe, roetsjte naar beneden ging over de kop, voelde zijn maaginhoud naar buiten komen, remde af, tikte weer naar boven.... Nu staat hij alleen nog maar in de rij voor de achtbaan.. Zonder ooit een stap verder te komen... Wat wil je? Vroeg dood? Of een zinnig bestaan? Hij verhuisde naar een nieuwe woning tegenover een bejaardenhuis en keek de hele dag naar bejaarden die naar hem keken. Is dit leven? Hij onderzocht vrienden die wel gelukkig waren. Ze haalden hun geluk uit hun kinderen. Kut-kinderen, volgens Javier. Maar wat moet je dan? In TL-licht ziet alles er lelijk uit. En Javier ziet het hele leven tegenwoordig in TL-licht....
Gepubliceerd om 07:42 PM
wo - augustus 8, 2007
De Parade 2007 in Amsterdam (2)
We zijn vanavond weer naar De Parade geweest.
Zoals ik bij mijn vorige bezoek al opmerkte is 70% van de
bezoekers vrouw dus deze keer neem ik naast MK nog twee vriendinnen mee, dan
verstoren we de verhoudingen tenminste
niet.
En ja, je ziet het goed, we drinken gewoon rosé. Net alsof daar geen ban over uitgesproken is. En dit is nog maar de eerste fles. Zo, lekker puh!
Klik op 'Lees vervolg' voor Indrukken van Windmolenwonderland 2 en Mario ga eens opendoen.
En ja, je ziet het goed, we drinken gewoon rosé. Net alsof daar geen ban over uitgesproken is. En dit is nog maar de eerste fles. Zo, lekker puh!
Klik op 'Lees vervolg' voor Indrukken van Windmolenwonderland 2 en Mario ga eens opendoen.
Gepubliceerd om 11:53 PM
zo - augustus 5, 2007
De Parade 2007 in Amsterdam
Het rondreizend theatercircus De Parade is weer
in Amsterdam aangekomen. Dit jaar waait er een frisse nieuwe wind: de nieuwe
artistiek leider Nicole van Vessum wil meer cultuur en minder rosé. We doen
niet lullig en beloven onszelf om vanavond alleen maar bier te drinken, heeft ze
deel één van haar doelstelling in ieder geval al
gehaald.
Maar hoe zit het met dat tweede doel? Is er meer cultuur te ontdekken? En wat is dat dan, cultuur? Het eerste dat ons opvalt is dat 70% van de bezoekers vrouw is. Wat cultuur ook is, mannen boeit het blijkbaar maar matig. Het tweede dat opvalt is dat zelfs voor de meest populaire voorstellingen nog gewoon kaarten te koop zijn. Vrouwen vinden cultuur dan wel heerlijk, maar veel liever zitten ze met een roseetje (sorry Nicole) te genieten van de zwoele zaterdagavond.
Klik op 'Lees vervolg' voor Een kort verslag van Benders&De Lathouder, Spinvis en Coparck.
Maar hoe zit het met dat tweede doel? Is er meer cultuur te ontdekken? En wat is dat dan, cultuur? Het eerste dat ons opvalt is dat 70% van de bezoekers vrouw is. Wat cultuur ook is, mannen boeit het blijkbaar maar matig. Het tweede dat opvalt is dat zelfs voor de meest populaire voorstellingen nog gewoon kaarten te koop zijn. Vrouwen vinden cultuur dan wel heerlijk, maar veel liever zitten ze met een roseetje (sorry Nicole) te genieten van de zwoele zaterdagavond.
Klik op 'Lees vervolg' voor Een kort verslag van Benders&De Lathouder, Spinvis en Coparck.
Gepubliceerd om 02:32 AM
vr - augustus 3, 2007
Midzomernachtdroom in het Amsterdamse Bos
In het Amsterdamse Bos speelt Theater het Amsterdamse
Bos dit jaar het stuk Midzomernachtdroom van William Shakespeare.
Mocht je het niet kennen, Midzomernachtdroom gaat over de liefde! Twee jonge
mannen (Lysander en Demetrius) dingen naar de hand van de mooie Hermia. Zij is
verliefd op Lysander, maar haar vader wil dat ze met Demetrius trouwt. Koning
Theseus wordt erbij te hulp geroepen en hij stelt Hermia voor de keuze: trouwen
met Demetrius of de dood/het klooster. Daarop vlucht Hermia met Lysander het bos
in. Hermia's vriendin Helena is verliefd op Demetrius, maar hij ziet haar niet
(meer) staan. Ze vertelt Demetrius over Hermia's vlucht in de hoop hiermee zijn
hart te veroveren. Demetrius vlucht daarop ook het bos in. Helena gaat achter
hem
aan.
In het bos spelen zich vervolgens drie verhaallijnen af. Een verhaal over een stel bouwvakkers die een toneelstuk instuderen dat ze op willen voeren op de bruiloft van Theseus, een verhaal over de elfenkoning Oberon die zijn koningin Titania terug probeert te krijgen door haar met een ezel (een omgetoverde bouwvakker) te laten slapen en een verhaal over Puck, het hulpje van Oberon, dat probeert de vier geliefden in de juiste samenstelling bij elkaar te brengen. Als liefdeselixer gebruiken de elfen het bloed van een bloem dat gedruppeld in slapende ogen bij het ontwaken een ongekende geilheid teweeg brengt en de ontvanger vleselijk doet verlangen naar het eerste levende wezen dat hij na het ontwaken ziet. Uiteraard gaat dat niet allemaal gelijk goed en spelen zich tal van verwikkelingen af, maar aan het eind van het verhaal komt alles goed en trouwt Lysander met Hermia en Demetrius met Helena. De liefde heeft overwonnen. Eind goed al goed.
Zo helder als ik het verhaal nu opschrijf, zo wazig was het me tijdens de voorstelling. Voor een groot gedeelte lag dat vast aan mezelf. Aan m'n gebrek aan concentratie. Aan de wijn. Aan alle andere interessante zaken die op en naast de tribunes te zien waren. Maar de teksten van Shakespeare (alhoewel bewerkt) dragen daar toch ook zeker aan toe bij. Voorbeeld! 'Elf zwerft af en Elf zwerft aan, laat zich leiden door de maan, waar hij gaat gaat jou niet aan. Ik dien alleen mijn koningin. Nu zoek ik druppels dauw en hang pareltjes aan elke bloem. Dag, lompe geest, ik heb nog veel te doen. Titiana komt straks naar hier'. Als tekst heel goed leesbaar, maar schreeuwend (zonder versterking) voorgedragen in de buitenlucht voor mij te vermoeiend om langer dan één bedrijf te volgen. Dan kijk ik naar alles wat beweegt en geluid maakt, maar onderga het als een symfonie van klank en beweging. Wel een mooie symfonie overigens hoor.
Conclusie: eigenlijk alleen al vanwege de sfeer moet je dit stuk gaan zien. Toneel in de buitenlucht met het mooie Amsterdamse Bos als achtergrond is echt geweldig. Nu je deze recensie hebt gelezen moet het stuk ook vast wel te volgen zijn. En anders koop je gewoon het programmaboekje en lees je de ochtend erna alles nog eens rustig na. Is echt verhelderend.
In het bos spelen zich vervolgens drie verhaallijnen af. Een verhaal over een stel bouwvakkers die een toneelstuk instuderen dat ze op willen voeren op de bruiloft van Theseus, een verhaal over de elfenkoning Oberon die zijn koningin Titania terug probeert te krijgen door haar met een ezel (een omgetoverde bouwvakker) te laten slapen en een verhaal over Puck, het hulpje van Oberon, dat probeert de vier geliefden in de juiste samenstelling bij elkaar te brengen. Als liefdeselixer gebruiken de elfen het bloed van een bloem dat gedruppeld in slapende ogen bij het ontwaken een ongekende geilheid teweeg brengt en de ontvanger vleselijk doet verlangen naar het eerste levende wezen dat hij na het ontwaken ziet. Uiteraard gaat dat niet allemaal gelijk goed en spelen zich tal van verwikkelingen af, maar aan het eind van het verhaal komt alles goed en trouwt Lysander met Hermia en Demetrius met Helena. De liefde heeft overwonnen. Eind goed al goed.
Zo helder als ik het verhaal nu opschrijf, zo wazig was het me tijdens de voorstelling. Voor een groot gedeelte lag dat vast aan mezelf. Aan m'n gebrek aan concentratie. Aan de wijn. Aan alle andere interessante zaken die op en naast de tribunes te zien waren. Maar de teksten van Shakespeare (alhoewel bewerkt) dragen daar toch ook zeker aan toe bij. Voorbeeld! 'Elf zwerft af en Elf zwerft aan, laat zich leiden door de maan, waar hij gaat gaat jou niet aan. Ik dien alleen mijn koningin. Nu zoek ik druppels dauw en hang pareltjes aan elke bloem. Dag, lompe geest, ik heb nog veel te doen. Titiana komt straks naar hier'. Als tekst heel goed leesbaar, maar schreeuwend (zonder versterking) voorgedragen in de buitenlucht voor mij te vermoeiend om langer dan één bedrijf te volgen. Dan kijk ik naar alles wat beweegt en geluid maakt, maar onderga het als een symfonie van klank en beweging. Wel een mooie symfonie overigens hoor.
Conclusie: eigenlijk alleen al vanwege de sfeer moet je dit stuk gaan zien. Toneel in de buitenlucht met het mooie Amsterdamse Bos als achtergrond is echt geweldig. Nu je deze recensie hebt gelezen moet het stuk ook vast wel te volgen zijn. En anders koop je gewoon het programmaboekje en lees je de ochtend erna alles nog eens rustig na. Is echt verhelderend.
Gepubliceerd om 11:10 AM
zo - maart 4, 2007
Huub van der Lubbe solo met Jan
Gisteren ben ik met mijn beste vriendin wezen
stappen. We kennen elkaar al van kinds af aan en ook al wonen we nu best ver uit
elkaar toch houden we nog steeds contact en da's altijd erg gezellig. Ik moet
zeggen dat het gisteren misschien iets te gezellig was want ik ben nog helemaal
brak. We hebben eerst de hele middag geshopt zonder wat te kopen en daarna zijn
we Thais gaan eten (dat zal ik morgen opschrijven want dat is nog een heel gedoe
met die moeilijke namen enzo). We hadden kaartjes geregeld voor de Kleine
Komedie, dat vindt P. altijd leuk om daar naar toe te gaan omdat ze dat van de
TV kent. Gisteren speelde Huub van der Lubbe die zanger van De Dijk er met een
pianist die Jan heet maar die ik verder niet ken. Huub kan heel mooi zingen en
maakt heel erg mooie liedjes die hij dan vol overgave zingt, kijk maar naar die
foto.
En tussendoor vertelt hij dan over de vriendschap tussen hem en Jan en wat ze allemaal samen hebben gedaan en beleefd. Zo horen we een beetje wat Huub allemaal deed voordat De Dijk beroemd werd en dat is echt heel veel. Maar het mooiste vonden we de liedjes. Als Huub zingt dat ie heel erg smacht naar iemand dan lijkt het net alsof hij dan mij bedoelt en P. had eigenlijk hetzelfde. En dat zingt hij echt heel veel dus op het eind van de avond was ik helemaal week en wilde ik niks anders dan Huub. Nou ja een iets jongere versie dan misschien want Huub wordt ook al een jaartje ouder. En toen zijn we de kroeg ingedoken op zoek naar hartstochtelijke, romantische, dichterlijke jonge Huub's, maar we vonden er geen een. We zagen alleen maar brallerige studententypes en gladde, oppervlakkige beursjongens die veels te hard lachten. Waarom zijn er geen romantische dromers als Huub meer die met een traan in hun stem schreeuwen dat ze je willen? Was ik maar ouder denk ik dan. We hebben daarna lekker thuis zitten zwijmelen bij muziek van Huub en waren al snel vergeten dat het aanbod aan mannen hier zo slecht is ;-) Na veels te veel witte wijn zijn we toen gaan slapen en ik weet zeker dat P. ook over Huub heeft gedroomd. Zo en nu ga ik de boel een beetje opruimen hier want Floris zal zo ook wel weer thuis komen. Morgen dus dat Thaise restaurant en daarna ga ik weer verder met de vakantie. Doei!!
En tussendoor vertelt hij dan over de vriendschap tussen hem en Jan en wat ze allemaal samen hebben gedaan en beleefd. Zo horen we een beetje wat Huub allemaal deed voordat De Dijk beroemd werd en dat is echt heel veel. Maar het mooiste vonden we de liedjes. Als Huub zingt dat ie heel erg smacht naar iemand dan lijkt het net alsof hij dan mij bedoelt en P. had eigenlijk hetzelfde. En dat zingt hij echt heel veel dus op het eind van de avond was ik helemaal week en wilde ik niks anders dan Huub. Nou ja een iets jongere versie dan misschien want Huub wordt ook al een jaartje ouder. En toen zijn we de kroeg ingedoken op zoek naar hartstochtelijke, romantische, dichterlijke jonge Huub's, maar we vonden er geen een. We zagen alleen maar brallerige studententypes en gladde, oppervlakkige beursjongens die veels te hard lachten. Waarom zijn er geen romantische dromers als Huub meer die met een traan in hun stem schreeuwen dat ze je willen? Was ik maar ouder denk ik dan. We hebben daarna lekker thuis zitten zwijmelen bij muziek van Huub en waren al snel vergeten dat het aanbod aan mannen hier zo slecht is ;-) Na veels te veel witte wijn zijn we toen gaan slapen en ik weet zeker dat P. ook over Huub heeft gedroomd. Zo en nu ga ik de boel een beetje opruimen hier want Floris zal zo ook wel weer thuis komen. Morgen dus dat Thaise restaurant en daarna ga ik weer verder met de vakantie. Doei!!
Gepubliceerd om 04:48 PM
wo - november 15, 2006
Limoncella speelt Suite
In het Muziekgebouw aan het IJ wordt deze week de Suite muziekweek
gehouden. Ooit begonnen als een klein podium in een Amsterdamse huiskamer is dit
uitgegroeid tot een jaarlijkse muziekweek waarin pas afgestudeerd talent zich
kan presenteren. Wij luisterden vanavond naar het speciaal voor deze gelegenheid
gecomponeerde programma Suite door Limoncella.
Limoncella bestaat uit Dorona Alberti (zang), Saskia Meijs (viool), Rozemarie Heggen (contrabas) en Marije Nie (tap dans). Suite is geïnspireerd door smaak; de vijf composities zijn verbeeldingen van smaken: zoet, bitter, zout, zuur en pittig. De muziek is experimenteel met een ronkende bas, krakende viool en razend getap. Het doet me denken aan van alles, aan Nina Hagen, Radiohead, Jack Molton Distortion en Alice in Wonderland... Het is spannend, gevoelig en gek tegelijk. De dames hebben er echt lol in. En wij ook.
Limoncella bestaat uit Dorona Alberti (zang), Saskia Meijs (viool), Rozemarie Heggen (contrabas) en Marije Nie (tap dans). Suite is geïnspireerd door smaak; de vijf composities zijn verbeeldingen van smaken: zoet, bitter, zout, zuur en pittig. De muziek is experimenteel met een ronkende bas, krakende viool en razend getap. Het doet me denken aan van alles, aan Nina Hagen, Radiohead, Jack Molton Distortion en Alice in Wonderland... Het is spannend, gevoelig en gek tegelijk. De dames hebben er echt lol in. En wij ook.
Gepubliceerd om 10:48 PM
di - oktober 24, 2006
Nathalie Baartman speelt Stam
In 2004 won Nathalie
Baartman de Camaretten persoonlijkheidsprijs met haar programma Stam.
Vanavond zagen we haar in de Kleine Komedie. Nathalie speelt een ingetogen
boerenmeid uit een dorp uit het oosten des lands. Ze is superbeschermd opgevoed
en zat al als klein kind achter de geraniums te ministecken. Dit gebrek aan
jeugdtrauma weegt haar zwaar nu ze in de stad woont. Je kunt een boerenmeid wel
uit een dorp halen, maar een dorp niet uit een
boerenmeid.
In verhaaltjes, gedichten, een enkele buikdans en liedjes neemt Nathalie ons in hink-stap-sprong mee op haar lijdensweg door deze grote onpersoonlijke en ongezellige wereld. Ze zingt, danst, dicht en vertelt over haar jeugd. Soms is het gevoelig, heel soms uitbundig en altijd fijn humoristisch!
In verhaaltjes, gedichten, een enkele buikdans en liedjes neemt Nathalie ons in hink-stap-sprong mee op haar lijdensweg door deze grote onpersoonlijke en ongezellige wereld. Ze zingt, danst, dicht en vertelt over haar jeugd. Soms is het gevoelig, heel soms uitbundig en altijd fijn humoristisch!
Gepubliceerd om 10:42 PM
ma - oktober 16, 2006
Jeroen van Merwijk speelt Dat kunnen alleen de hele groten
In de Kleine Komedie in Amsterdam zagen we
zaterdagavond de volgens eigen zeggen jonge en idealistische cabaretier Jeroen
van Merwijk met pas zijn tiende programma 'Dat kunnen alleen de hele groten'.
Jeroen zit midden in een verhuizing dus heeft weinig tijd voor ons: 'Verhuizen
is net als doodgaan; Je gaat ergens heen waarvan je hoopt dat het er beter is,
maar zwart op wit krijg je het niet'. De toon is
gezet!
Zijn vrouw ('die zoals elke vrouw in feite een verwijtenmachine is') heeft hem een verhuisdoos van zijn rommel meegegeven die volgens haar wel weg kan. Aan de hand van de inhoud van de doos mijmert van Merwijk over zijn jeugd in de jaren zeventig: 'De jaren dat werken eng was en bezit diefstal. Er was veel mis met de jaren zeventig, maar het heden is nog veel erger en dat komt allemaal door de VVD, wat een kutpartij'.
Van Merwijk's zwarte kijk op het leven doet denken aan Hans Dorrestijn. Zijn liedjes kennen de eenvoud van Herman Finkers en zijn spel met taal is uniek. De humor zit op onverwachte momenten 'Alles met te ervoor is niet goed, behalve terreinwagenrijders doodschieten'. De avond is doordrenkt met zelfspot. Dat begint al bij de titel en wordt consequent doorgetrokken. Als de zaal een nummer voor de toegift mag voorstellen is de reactie op de geroepen nummers: 'wat een pareltjes allemaal hè mensen'. Vervolgens speelt hij uiteraard gewoon het nummer dat hij tevoren had bedacht.
Super-positivo's en VVD-stemmers raad ik af om naar de voorstelling te gaan. Alle anderen zullen zich echter vermaken!
Zijn vrouw ('die zoals elke vrouw in feite een verwijtenmachine is') heeft hem een verhuisdoos van zijn rommel meegegeven die volgens haar wel weg kan. Aan de hand van de inhoud van de doos mijmert van Merwijk over zijn jeugd in de jaren zeventig: 'De jaren dat werken eng was en bezit diefstal. Er was veel mis met de jaren zeventig, maar het heden is nog veel erger en dat komt allemaal door de VVD, wat een kutpartij'.
Van Merwijk's zwarte kijk op het leven doet denken aan Hans Dorrestijn. Zijn liedjes kennen de eenvoud van Herman Finkers en zijn spel met taal is uniek. De humor zit op onverwachte momenten 'Alles met te ervoor is niet goed, behalve terreinwagenrijders doodschieten'. De avond is doordrenkt met zelfspot. Dat begint al bij de titel en wordt consequent doorgetrokken. Als de zaal een nummer voor de toegift mag voorstellen is de reactie op de geroepen nummers: 'wat een pareltjes allemaal hè mensen'. Vervolgens speelt hij uiteraard gewoon het nummer dat hij tevoren had bedacht.
Super-positivo's en VVD-stemmers raad ik af om naar de voorstelling te gaan. Alle anderen zullen zich echter vermaken!
Gepubliceerd om 06:17 PM
za - augustus 5, 2006
De Parade 2006 in Amsterdam
De zomer lijkt verdwenen, de regen begint te
vallen... Kenners weten dan genoeg, het rondreizende theatercircus De Parade is in
Amsterdam aangekomen! Gisteren was de openingsavond en die hebben we maar even
laten schieten (ik weet niet hoe het bij jullie was, maar hier was het bar en
boos). Vandaag schijnt echter de zon en exact om drie uur staan wij voor de
poort!
Zo'n relatief leeg terrein met theatermakers die je nog enigszins onwennig hun tent in proberen te lokken, geeft de middag een apart sfeertje.
We hebben ons uiteraard enorm goed voorbereid, stormen naar de kassa en kopen kaartjes voor Roadmaster van IJswoestijn, Schuif es in van Eric Koller en Band loopt 42 van Orkater. En dan is het tijd voor een heerlijke Brand Urtyp.... Ach laten we eens gek doen...
Klik op 'Lees vervolg' voor mijn recensies en een tafeltje bij het toilet alstublieft!
Zo'n relatief leeg terrein met theatermakers die je nog enigszins onwennig hun tent in proberen te lokken, geeft de middag een apart sfeertje.
We hebben ons uiteraard enorm goed voorbereid, stormen naar de kassa en kopen kaartjes voor Roadmaster van IJswoestijn, Schuif es in van Eric Koller en Band loopt 42 van Orkater. En dan is het tijd voor een heerlijke Brand Urtyp.... Ach laten we eens gek doen...
Klik op 'Lees vervolg' voor mijn recensies en een tafeltje bij het toilet alstublieft!
Gepubliceerd om 11:49 PM
zo - juli 30, 2006
De goede mens van Sezuan in het Amsterdamse Bos
Theater het Amsterdamse Bos speelt dit jaar De
Goede Mens van Sezuan van Bertolt Brecht. Wij bezochten de voorstelling van
gisteravond. De Goede Mens van Sezuan is een parabel over het nut van
naastenliefde. Drie Goden komen naar een denkbeeldige Chinese stad op zoek naar
een goed mens. Deze denken ze gevonden te hebben in Shen Te, een hoertje dat
geen nee kan zeggen. Ze overladen Shen Te met dollars waarmee ze een tabakszaak
koopt. Als haar omgeving hoort van haar plotse welvaart wil ineens iedereen iets
van haar hebben. ShenTe kan geen nee zeggen en dus zit ze binnen de kortste
keren zelf financieel in de problemen. Op dat moment krijgt ze bezoek van haar
neef Shui Ta. Deze zakenman denkt voornamelijk aan zichzelf, gooit de profiteurs
die zich rond ShenTe hebben verzameld het huis uit en zet een bloeiende
tabakshandel op, waarin de profiteurs uiteindelijk betaald werk
vinden.
Dan verschijnen de drie Goden opnieuw. Ze willen zich ervan vergewissen dat Shen Te nog steeds een goed mens is. Maar waar is Shen Te? Sinds Shui Ta ten tonele verscheen is Shen Te verdwenen... Je voelt hem natuurlijk al aankomen, Shen Te is Shui Ta. Ze denkt dat ze gefaald heeft, dat ze geen goed mens is geweest. De goden willen hier echter niets van horen. Shen Te is een goed mens. Ze zal voortaan Shen Te moeten blijven. 'Maar ik heb de neef nodig!', smeekt ze. 'Niet te vaak', antwoorden de goden. 'Minstens elke week!', zegt Shen Te. En dan besluiten de goden met: 'Elke maand dat moet genoeg zijn'.
Wij hebben genoten van de voorstelling. Het is minder kolderiek dan andere jaren en het verhaal een stuk beter te volgen. Gaat dat zien!
In de Podcast kreunt Tom Waits: 'A Good Man Is Hard To Find'.
Dan verschijnen de drie Goden opnieuw. Ze willen zich ervan vergewissen dat Shen Te nog steeds een goed mens is. Maar waar is Shen Te? Sinds Shui Ta ten tonele verscheen is Shen Te verdwenen... Je voelt hem natuurlijk al aankomen, Shen Te is Shui Ta. Ze denkt dat ze gefaald heeft, dat ze geen goed mens is geweest. De goden willen hier echter niets van horen. Shen Te is een goed mens. Ze zal voortaan Shen Te moeten blijven. 'Maar ik heb de neef nodig!', smeekt ze. 'Niet te vaak', antwoorden de goden. 'Minstens elke week!', zegt Shen Te. En dan besluiten de goden met: 'Elke maand dat moet genoeg zijn'.
Wij hebben genoten van de voorstelling. Het is minder kolderiek dan andere jaren en het verhaal een stuk beter te volgen. Gaat dat zien!
In de Podcast kreunt Tom Waits: 'A Good Man Is Hard To Find'.
Gepubliceerd om 01:18 PM
wo - juli 12, 2006
Deuten & De Goeij spelen Mobil
We bezoeken vanavond het Over Het IJ
Festival op de voormalige NDSM-werf in Noord. Vanaf Wilhelmina-Dok is het wel even trappen, maar
aangezien we de vorige keer met geen mogelijkheid iets
fatsoenlijks te eten konden krijgen op het festivalterrein, hebben we dat er
graag voor
over.
Afgelopen jaar leek het festival langzaam volwassen te worden. De statige IJ-kantine gaf het een compleet andere sfeer dan er normaal hing. Een goede sfeer weliswaar, maar anders. Ik miste dat vrijgevochtene wel een beetje eigenlijk. En zie, het huwelijk van het statige met het vrijgevochtene hield niet lang stand, het festival staat dit jaar met haar kont richting de IJ-kantine. Alsof ze ruzie hebben. Alsof ze elkaar niet willen kennen, misschien wel niet kunnen luchten of zien... Opvallende rode pijlen sturen je bij de kantine vandaan:' Weg daar, hier bij het festival hebben we ook eten en drinken'. Op het festival-terrein is daarvoor een ronde loods (model Freddy-Heineken-ontvoering) gebouwd die dienst doet als kassa, bar en restaurant. Lekker fijn kneuterig zoals het hier hoort!
Wij komen vandaag voor de voorstelling Mobil van Deuten & De Goeij. Als je op 'Lees vervolg' klikt zal ik proberen er iets zinnigs over te zeggen...
Klik op 'Lees vervolg' voor Mobil
Afgelopen jaar leek het festival langzaam volwassen te worden. De statige IJ-kantine gaf het een compleet andere sfeer dan er normaal hing. Een goede sfeer weliswaar, maar anders. Ik miste dat vrijgevochtene wel een beetje eigenlijk. En zie, het huwelijk van het statige met het vrijgevochtene hield niet lang stand, het festival staat dit jaar met haar kont richting de IJ-kantine. Alsof ze ruzie hebben. Alsof ze elkaar niet willen kennen, misschien wel niet kunnen luchten of zien... Opvallende rode pijlen sturen je bij de kantine vandaan:' Weg daar, hier bij het festival hebben we ook eten en drinken'. Op het festival-terrein is daarvoor een ronde loods (model Freddy-Heineken-ontvoering) gebouwd die dienst doet als kassa, bar en restaurant. Lekker fijn kneuterig zoals het hier hoort!
Wij komen vandaag voor de voorstelling Mobil van Deuten & De Goeij. Als je op 'Lees vervolg' klikt zal ik proberen er iets zinnigs over te zeggen...
Klik op 'Lees vervolg' voor Mobil
Gepubliceerd om 01:10 AM
vr - maart 31, 2006
Het zwanenmeer
Nu BlaBlaBlog aan haar zwanenzang bezig is leek het ons gepast
zelf ook iets zwanerigs te doen. En dus gingen we naar het Muziektheater om te
kijken naar het Zwanenmeer door het Nationale Ballet. De door Rudi van Danzig en
Toer van Schayk gechoreografeerde uitvoering wordt in deze vorm al sinds 1988
uitgevoerd dus ik mag het slot denk ik al wel verklappen? (anders moet je maar
niet verder
lezen)
Het is een mooie voorstelling waarbij je af en toe niet weet waar te kijken zoveel gebeurt er. De muziek van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski zorgt ervoor dat je wordt opgezogen en vergeet in een zaal te zitten. En juist telkens als ik me dat bedenk, besef ik dat ik toch echt gewoon in een zaal zit en zit te kijken naar een stel huppelende mannen en vrouwen. Jammer is dat want de magie is dan wel even weg... Ballet kijken doe je bij voorkeur met je hersens op half vermogen.
Het verhaal gaat over een prins die verliefd wordt op een deugdzame vrouw (uitgebeeld door een witte zwaan die mens wordt) en vervolgens geeft hij zijn hart aan een foute vrouwe (ziet er net zo uit als die witte zwaan, maar dan zwart), krijgt spijt, keert terug naar de deugdzame vrouw, maar die wil hem niet meer, hetgeen hem doet besluiten om dan maar zelfmoord te plegen. Het past echt in één zin! Ballet kan makkelijk met je hersens op half vermogen!
Zoals je in de balk rechts kunt zien is dit het 999e stukje op deze weblog en dat betekent dat ik morgen het allerlaatste stukje zal publiceren. Eigenlijk best wel een beetje droef... Om te voorkomen dat ik nu ga zitten kniezen gaan we vanavond naar een hopelijk spetterend optreden van Jack Molton Distortion in Café Winston. Komen jullie ook? Dan maken we er een afscheidsfeestje van!
In de Podcast vandaag uiteraard muziek uit het Zwanenmeer, de scène bij het meer in maanlicht.
Het is een mooie voorstelling waarbij je af en toe niet weet waar te kijken zoveel gebeurt er. De muziek van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski zorgt ervoor dat je wordt opgezogen en vergeet in een zaal te zitten. En juist telkens als ik me dat bedenk, besef ik dat ik toch echt gewoon in een zaal zit en zit te kijken naar een stel huppelende mannen en vrouwen. Jammer is dat want de magie is dan wel even weg... Ballet kijken doe je bij voorkeur met je hersens op half vermogen.
Het verhaal gaat over een prins die verliefd wordt op een deugdzame vrouw (uitgebeeld door een witte zwaan die mens wordt) en vervolgens geeft hij zijn hart aan een foute vrouwe (ziet er net zo uit als die witte zwaan, maar dan zwart), krijgt spijt, keert terug naar de deugdzame vrouw, maar die wil hem niet meer, hetgeen hem doet besluiten om dan maar zelfmoord te plegen. Het past echt in één zin! Ballet kan makkelijk met je hersens op half vermogen!
Zoals je in de balk rechts kunt zien is dit het 999e stukje op deze weblog en dat betekent dat ik morgen het allerlaatste stukje zal publiceren. Eigenlijk best wel een beetje droef... Om te voorkomen dat ik nu ga zitten kniezen gaan we vanavond naar een hopelijk spetterend optreden van Jack Molton Distortion in Café Winston. Komen jullie ook? Dan maken we er een afscheidsfeestje van!
In de Podcast vandaag uiteraard muziek uit het Zwanenmeer, de scène bij het meer in maanlicht.
Gepubliceerd om 04:19 PM
za - maart 18, 2006
Sneeuwwit met Loes Luca
In de Kleine Komedie zagen we vanavond de voorstelling
Sneeuwwit met Loes Luca, Peter R. Kooij, Gabby Bakker, Bart Oomen, Ad Knippels,
Iwam Dam, Martijn Hillenius en de zeven muzikanten. Sneeuwwit is een musical die
is gebaseerd op het bekende sprookje. Loes Luca speelt de kwade moeder en Peter
R. Kooij de spiegel. Als de moeder ontdekt dat dochter Gabby mooier is dan zij,
doet ze verwoede pogingen om Gabby van het leven te beroven. Net als in het
sprookje lukt dat uiteraard niet en op het eind trouwt Gabby met de mooie
prins.
Foto: Ben van Duin
Het stuk hangt van absurditeiten aan elkaar en is bij tijd en wijle behoorlijk donker en zwart. Bekende dilemma's komen langs: de kinderwens, verlies, jaloezie, schoonheid en verval, moeder-dochter-relaties, en altijd is er die knipoog in de uitvoering. Grote gebaren, theatraal over-acteren, verrassende wendingen en een mooie muzikale ondersteuning maken het tot een fijn schouwspel om naar te kijken. Het doet me eerlijk gezegd erg denken aan de zomeravondvoorstellingen in het Bostheater. Jammer dat het in de Kleine Komedie zo koud is en ze er geen flessen rosé verkopen.
Vanavond in de Podcast Snowy White met Bird Of Paradise.
Foto: Ben van Duin
Het stuk hangt van absurditeiten aan elkaar en is bij tijd en wijle behoorlijk donker en zwart. Bekende dilemma's komen langs: de kinderwens, verlies, jaloezie, schoonheid en verval, moeder-dochter-relaties, en altijd is er die knipoog in de uitvoering. Grote gebaren, theatraal over-acteren, verrassende wendingen en een mooie muzikale ondersteuning maken het tot een fijn schouwspel om naar te kijken. Het doet me eerlijk gezegd erg denken aan de zomeravondvoorstellingen in het Bostheater. Jammer dat het in de Kleine Komedie zo koud is en ze er geen flessen rosé verkopen.
Vanavond in de Podcast Snowy White met Bird Of Paradise.
Gepubliceerd om 11:41 PM
za - januari 7, 2006
Ashton Brothers met Ballyhoo!
In de Kleine Komedie in Amsterdam zien we
vanavond Ballyhoo!, het tweede programma van de Ashton
Brothers. Volgens de Cambridge Dictionary staat de uitdrukking
Ballyhoo voor: 'A lot of noise and activity with no real purpose.' Een verhaal
of rode draad hoeven we blijkbaar niet te
verwachten.
Wat is de show dan wel? Zelf zou ik het omschrijven als acrobatisch, muzikaal, visueel aantrekkelijk, humoristisch ballet. Leuk om naar te kijken, af en toe te lachen en je te verwonderen over de toeren die uitgehaald worden. Misschien dat het beter is om gewoon een stukje te kijken, dan snap je wel wat ik bedoel. Wij hebben in ieder geval genoten!
Klik hier voor de trailer van Ballyhoo! van de Ashton brothers.
Wat is de show dan wel? Zelf zou ik het omschrijven als acrobatisch, muzikaal, visueel aantrekkelijk, humoristisch ballet. Leuk om naar te kijken, af en toe te lachen en je te verwonderen over de toeren die uitgehaald worden. Misschien dat het beter is om gewoon een stukje te kijken, dan snap je wel wat ik bedoel. Wij hebben in ieder geval genoten!
Klik hier voor de trailer van Ballyhoo! van de Ashton brothers.
Gepubliceerd om 11:59 PM
wo - november 16, 2005
Sanne Wallis de Vries speelt Vier
We zijn er speciaal voor teruggekomen uit
Maastricht, voor Sanne Wallis de Vries die met haar programma
Vier
twee weken op de planken staat in de Kleine Komedie in Amsterdam. Sinds eind
september is Sanne al bezig met try-outs voor deze voorstelling dus het moet
inmiddels toch wel ergens op lijken. Ze heeft ook niet zo veel tijd meer want
aanstaande dinsdag is de premiere
al!
En was het de moeite? In Vier speelt Sanne met tijd, met dromen en plannen. Waar sta je, waar wil je heen en hoe kom je daar, maar ook waarom kom je daar en waar gaat het naartoe? Thema's die ons natuurlijk dagelijks bezighouden. De show is zeer ingetogen. Alsof je bij Sanne Wallis de Vries thuis op de bank naar haar luistert en zij zachtjes praat om haar kind niet wakker te maken. De dansen zijn mooi uitgelicht en visueel prachtig om te zien. Het programma eindigt met een soort van conclusie. We maken plannen en hebben dromen. We worden ouder. Dromen vallen in duigen en plannen mislukken. Fysiek takelen we af en wat het doel van het leven is, blijft gissen. Hoe verdrietig ook, we kunnen het beste maar gewoon blijven ademen.
Vier is geen show waar je bulderend van de lach naar buiten komt. Het thema is niet vrolijk en daar moet je van houden of voor in de stemming zijn. En ja, wij houden daarvan, dus ja, het was de moeite waard!
De Podcast van vandaag wordt opgeleutk door J.W Roy met het nummer Tijd um te verdoen.
En was het de moeite? In Vier speelt Sanne met tijd, met dromen en plannen. Waar sta je, waar wil je heen en hoe kom je daar, maar ook waarom kom je daar en waar gaat het naartoe? Thema's die ons natuurlijk dagelijks bezighouden. De show is zeer ingetogen. Alsof je bij Sanne Wallis de Vries thuis op de bank naar haar luistert en zij zachtjes praat om haar kind niet wakker te maken. De dansen zijn mooi uitgelicht en visueel prachtig om te zien. Het programma eindigt met een soort van conclusie. We maken plannen en hebben dromen. We worden ouder. Dromen vallen in duigen en plannen mislukken. Fysiek takelen we af en wat het doel van het leven is, blijft gissen. Hoe verdrietig ook, we kunnen het beste maar gewoon blijven ademen.
Vier is geen show waar je bulderend van de lach naar buiten komt. Het thema is niet vrolijk en daar moet je van houden of voor in de stemming zijn. En ja, wij houden daarvan, dus ja, het was de moeite waard!
De Podcast van vandaag wordt opgeleutk door J.W Roy met het nummer Tijd um te verdoen.
Gepubliceerd om 11:28 PM
wo - oktober 12, 2005
Vis à Vis speelt Kooiboys
Theatergroep Vis à Vis heeft haar tent
opgeslagen op het Westergasterrein en speelt daar tot aanstaande zaterdag de
voorstelling Kooiboys. Wij nemen een kijkje.
De met zwart landbouwzeil beklede tent herbergt een boerenschuur. We maken kennis met twee boerenzonen die denken dat hun oude vader is overleden. Ze verkopen de koeien en staan op het punt de wereld in te trekken.... En dan klinkt er geklop uit de kist... Pa is niet dood. Wat volgt is een klucht vol verrassende wendingen waarin veel met deuren wordt gesmeten. Komt je dit bekend voor? Mij ook... Het heeft wel wat weg van de Mounties... Of het Theater van de lach... Maar dan artistiek-verantwoord natuurlijk want het blijft wel Vis à Vis... En Vis à Vis is cultuur en cultuur is goed.
In de Podcast vandaag echte Kooiboy-muziek van m'n buurman.
De met zwart landbouwzeil beklede tent herbergt een boerenschuur. We maken kennis met twee boerenzonen die denken dat hun oude vader is overleden. Ze verkopen de koeien en staan op het punt de wereld in te trekken.... En dan klinkt er geklop uit de kist... Pa is niet dood. Wat volgt is een klucht vol verrassende wendingen waarin veel met deuren wordt gesmeten. Komt je dit bekend voor? Mij ook... Het heeft wel wat weg van de Mounties... Of het Theater van de lach... Maar dan artistiek-verantwoord natuurlijk want het blijft wel Vis à Vis... En Vis à Vis is cultuur en cultuur is goed.
In de Podcast vandaag echte Kooiboy-muziek van m'n buurman.
Gepubliceerd om 11:59 PM
zo - augustus 7, 2005
De Parade in Amsterdam
Het rondtrekkende theaterfestival De Parade is weer
neergestreken in Amsterdam en wij nemen er een kijkje. Door het bedroevend
slechte zomerweer is het een stuk rustiger dan vorig jaar. Heerlijk is dat! Uit het enorme
aanbod aan voorstellingen kiezen we er op ons gemak een paar uit en kopen
kaartjes bij de kassa, die we per ongeluk voorbij lopen omdat hij niet opvalt
door het ontbreken van een
wachtrij.
Ik moet nog erg wennen aan de vertraging van de Qtek S100...
We hebben nog een uur voor de eerste show begint en moeten tevoren toch echt eerst wat eten... Normaal gesproken onbegonnen werk.. De tent van het Mobiel Culinair Offensief zit behoorlijk vol... We wagen het er toch maar op. Eens kijken waar is de rij? Nou, die is er dus niet! Deze eettent draait echt als een perfect geoliede machine. Binnen de kortste keren zitten we te genieten van een heerlijke kaasfondue en een fles witte wijn.
Klik op 'Lees vervolg' voor recensies van Nog meer rottigheid, Carwash en De Ark.
Ik moet nog erg wennen aan de vertraging van de Qtek S100...
We hebben nog een uur voor de eerste show begint en moeten tevoren toch echt eerst wat eten... Normaal gesproken onbegonnen werk.. De tent van het Mobiel Culinair Offensief zit behoorlijk vol... We wagen het er toch maar op. Eens kijken waar is de rij? Nou, die is er dus niet! Deze eettent draait echt als een perfect geoliede machine. Binnen de kortste keren zitten we te genieten van een heerlijke kaasfondue en een fles witte wijn.
Klik op 'Lees vervolg' voor recensies van Nog meer rottigheid, Carwash en De Ark.
Gepubliceerd om 04:35 PM
do - augustus 4, 2005
Anton Tsjechov's Ivanov in het Amsterdamse Bos
In het Amsterdamse Bos wordt sinds 1985 gedurende
de zomermaanden een openlucht theatervoorstelling gegeven. Dit jaar
Ivanov van Anton Tsjechov, de beroemde Russische schrijver die dit stuk in 1887
schreef. Een voorstelling in het bos is altijd gezellig. Al vroeg op de avond
verzamelen er zich mensen met picknickmanden op de tribune. De rosé vloeit
rijkelijk en de voorstelling kan bij voorbaat niet stuk. Het is niet de vraag of
je gaat kijken, maar wanneer je gaat kijken. Ik houd er helemaal niet van hoor,
maar dit is echt zo iets dat je elk jaar gedaan moet hebben. En dus zijn wij er
gisteravond geweest (jaja, ik weet het ik loop alweer een dag
achter...).
De toegang is in principe gratis, maar er wordt wel een zwaar beroep gedaan op de vrijgevigheid van de bezoekers. Zoals elk jaar lukt het de organisatie ook dit jaar maar met moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. Grappig dat dat verhaal eigenlijk elk jaar hetzelfde is... De bezoekersaantallen vallen tegen door het weer... De subsidies zijn minder geworden... De sponsoren doen hun best, maar kunnen het ook niet alleen draaiend houden... Sinds vorig jaar kun je voor 12,50 € een plaatsje reserveren recht voor het podium en dat doen we dan ook maar. Het was gisteravond echt niet nodig want heel erg vol zat het niet, maar ach, je doet wat je kunt...
Klik op 'Lees vervolg' voor Theo, MK en Ivanov.
De toegang is in principe gratis, maar er wordt wel een zwaar beroep gedaan op de vrijgevigheid van de bezoekers. Zoals elk jaar lukt het de organisatie ook dit jaar maar met moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. Grappig dat dat verhaal eigenlijk elk jaar hetzelfde is... De bezoekersaantallen vallen tegen door het weer... De subsidies zijn minder geworden... De sponsoren doen hun best, maar kunnen het ook niet alleen draaiend houden... Sinds vorig jaar kun je voor 12,50 € een plaatsje reserveren recht voor het podium en dat doen we dan ook maar. Het was gisteravond echt niet nodig want heel erg vol zat het niet, maar ach, je doet wat je kunt...
Klik op 'Lees vervolg' voor Theo, MK en Ivanov.
Gepubliceerd om 08:58 PM
do - juli 14, 2005
Over het IJ - Zooi
Vanavond was ik met een paar vriendinnen bij de
premiere van Zooi, een voorstelling van dansgroep Krisztina de
Chatel op het over het IJ-festival in Amsterdam-Noord. MK was
er niet bij dus deze beroerde foto komt noodgedwongen uit mijn al lang
afgeschreven P900...
Je ziet het goed hoor, Zooi is een dans met de stadsreiniging van Oud-Zuid. Echte vuilnismannen en straatvegers gecombineerd met echte dansers en danseressen. Choreografe Krisztina de Chatel plaats de bewegingen van de mannen en de voertuigen van de stadsreiniging tegenover die van de dansers en danseressen. Het levert een mooi spektakel op dat ondersteund wordt met muziek uit Rossini's Il Barbiere di Siviglia. De tegenstellingen tussen de twee werelden die je voor je ziet komen in eerste instantie hilarisch over. Wat zal zo'n grote vent denken als er een danser om hem heen kronkelt? kan hij zich morgen nog op z'n werk vertonen? En wat rijden die mannen grappig rondjes met de lichten in hun cabine aan en een grote smile op hun gezicht. Al snel valt het echter allemaal op z'n plaats en zie je een soort strijd ontwikkelen tussen deze tegenstellingen. De opzwepende muziek van Rossini maakt het tot een boeiend schouwspel.
Krisztina de Chatel toont met deze voorstelling aan dat schoonheid in het alledaagse kan zitten. En laat dat nu net de specialiteit van de stadsreiniging zijn!
Klik op 'Lees vervolg' IJ, IJ ik ben geen ei.
Je ziet het goed hoor, Zooi is een dans met de stadsreiniging van Oud-Zuid. Echte vuilnismannen en straatvegers gecombineerd met echte dansers en danseressen. Choreografe Krisztina de Chatel plaats de bewegingen van de mannen en de voertuigen van de stadsreiniging tegenover die van de dansers en danseressen. Het levert een mooi spektakel op dat ondersteund wordt met muziek uit Rossini's Il Barbiere di Siviglia. De tegenstellingen tussen de twee werelden die je voor je ziet komen in eerste instantie hilarisch over. Wat zal zo'n grote vent denken als er een danser om hem heen kronkelt? kan hij zich morgen nog op z'n werk vertonen? En wat rijden die mannen grappig rondjes met de lichten in hun cabine aan en een grote smile op hun gezicht. Al snel valt het echter allemaal op z'n plaats en zie je een soort strijd ontwikkelen tussen deze tegenstellingen. De opzwepende muziek van Rossini maakt het tot een boeiend schouwspel.
Krisztina de Chatel toont met deze voorstelling aan dat schoonheid in het alledaagse kan zitten. En laat dat nu net de specialiteit van de stadsreiniging zijn!
Klik op 'Lees vervolg' IJ, IJ ik ben geen ei.
Gepubliceerd om 11:59 PM
zo - juli 10, 2005
Over het IJ - Het aangenaaide oor
Elke zomer wordt op en rond het voormalig
NDSM-terrein in Amsterdam-Noord het over het IJ festival gehouden. Dit is een
cultureel evenement met veel theater en ook wat beeldende kunst. Het is vandaag
een mooie dag dus we gaan op de fiets naar
Amsterdam-Noord!
Het weer is te mooi om de kortste weg te nemen en dus fietsen we een stukje om over de Schellingwouderbrug. Vervolgens langs het water door allemaal dorpjes die zo afgelegen lijken, zo weinig gecultiveerd, zo vrij... Je zou bijna vergeten dat je in de buurt van Amsterdam bent.
Klik op 'Lees vervolg' voor de IJ-kantine, het theater en een houten kop
Het weer is te mooi om de kortste weg te nemen en dus fietsen we een stukje om over de Schellingwouderbrug. Vervolgens langs het water door allemaal dorpjes die zo afgelegen lijken, zo weinig gecultiveerd, zo vrij... Je zou bijna vergeten dat je in de buurt van Amsterdam bent.
Klik op 'Lees vervolg' voor de IJ-kantine, het theater en een houten kop
Gepubliceerd om 11:59 PM
zo - april 24, 2005
Herman van Veen, Nederlandse Tour
Het zal ergens in het midden van de jaren tachtig
zijn geweest toen ik ontdekte dat mijn toen nog weelderige haardos langzaamaan
dunner werd. Als ijdel mannetje van nog geen twintig best wel een vervelend
moment. Mijn zus probeerde de pijn nog een beetje te verzachten: 'Sommige kale
mannen vind ik best aantrekkelijk hoor, neem nou Herman van Veen'.... Sinds dat
moment heb ik nooit meer naar Herman van Veen willen kijken of luisteren. Ik
ontweek hem, zette de radio uit, zapte de TV op een ander net.... Als ik Herman
van Veen zag dacht ik alleen nog maar aan die vreselijke toekomst die mij te
wachten stond: Theo met een kale
knikker.
En nu is het 2005 en moet ik concluderen dat het ontlopen van Herman van Veen me niks heeft geholpen. Het moest daarom maar eens afgelopen zijn met deze rare afwijking. Vandaag gingen we als therapie naar Herman van Veen die in Theater Carré zijn Nederlandse Tour op de planken bracht.
Het was wel heftig hoor; Een soort shocktherapie. Drie uur lang heb ik zwetend in mijn stoel geplakt gezeten, mijn ogen gefixeerd op die kale kop van Herman van Veen. Die deed ondertussen enorm zijn best om ons te vermaken door samen met zijn vijf muzikanten een enorm aantal nummers te spelen afgewisseld met korte verhaaltjes. Al met al een vermakelijke middag. Ik hoop dat jullie begrijpen dat ik er nog wat moeilijk over kan praten. Wie weet later meer!
En nu is het 2005 en moet ik concluderen dat het ontlopen van Herman van Veen me niks heeft geholpen. Het moest daarom maar eens afgelopen zijn met deze rare afwijking. Vandaag gingen we als therapie naar Herman van Veen die in Theater Carré zijn Nederlandse Tour op de planken bracht.
Het was wel heftig hoor; Een soort shocktherapie. Drie uur lang heb ik zwetend in mijn stoel geplakt gezeten, mijn ogen gefixeerd op die kale kop van Herman van Veen. Die deed ondertussen enorm zijn best om ons te vermaken door samen met zijn vijf muzikanten een enorm aantal nummers te spelen afgewisseld met korte verhaaltjes. Al met al een vermakelijke middag. Ik hoop dat jullie begrijpen dat ik er nog wat moeilijk over kan praten. Wie weet later meer!
Gepubliceerd om 11:43 PM
za - maart 19, 2005
Renee van Bavel speelt Helder
We hebben onverwacht een vrij weekend en al
bladerend door Het Parool op zoek naar vertier stuiten we op een stukje over
Renee van
Bavel. De jonge Brabantse diva stond in 2002 al in de finale van het
Leids Cabaret Festival tegenover Javier Guzman en Wim Helsen, toch is ze nog
lang niet zo bekend als die twee mannen. Vanavond speelt ze haar eerste
avondvullende voorstelling
Helder
in de Kleine
Komedie in Amsterdam. Nieuwsgierig geworden gaan we
kijken!
Het programma begint met een soort orientatie. Wie is Renee en wat mogen we van haar verwachten. Renee van Bavel's primaire doel is niet je aan het lachen te brengen. Ze vindt zichzelf ook niet zozeer een cabaretière. Haar doel is mensen vermaken. Dat doet ze door erg mooie liedjes te zingen. Gevoelige liedjes waarbij ze zichzelf meestal begeleidt op piano. De ruimte tussen de liedjes wordt opgevuld met korte grappige verhaaltjes en het gebruikelijke spel met het publiek. Een echte lijn zit niet in het programma. Het gaat eigenlijk gewoon over het leven met een flinke nadruk op liefde. Echt missen doe je die lijn overigens niet.
Persoonlijk was ik erg onder de indruk van Renee van Bavel. Ze heeft een mooie stem en weet daar goed gebruik van te maken. Soms fluistert ze bijna in je oor om even daarna uit te halen op een manier die we van Janis Joplin kennen. Haar humor is verfijnd met een flinke dosis zelfspot. Het zijn geen dijenkletsers die langskomen, maar je wordt er wel vrolijk van!
Het programma begint met een soort orientatie. Wie is Renee en wat mogen we van haar verwachten. Renee van Bavel's primaire doel is niet je aan het lachen te brengen. Ze vindt zichzelf ook niet zozeer een cabaretière. Haar doel is mensen vermaken. Dat doet ze door erg mooie liedjes te zingen. Gevoelige liedjes waarbij ze zichzelf meestal begeleidt op piano. De ruimte tussen de liedjes wordt opgevuld met korte grappige verhaaltjes en het gebruikelijke spel met het publiek. Een echte lijn zit niet in het programma. Het gaat eigenlijk gewoon over het leven met een flinke nadruk op liefde. Echt missen doe je die lijn overigens niet.
Persoonlijk was ik erg onder de indruk van Renee van Bavel. Ze heeft een mooie stem en weet daar goed gebruik van te maken. Soms fluistert ze bijna in je oor om even daarna uit te halen op een manier die we van Janis Joplin kennen. Haar humor is verfijnd met een flinke dosis zelfspot. Het zijn geen dijenkletsers die langskomen, maar je wordt er wel vrolijk van!
Gepubliceerd om 11:59 PM
wo - februari 9, 2005
Youp in Carré
Michelin heeft de Rode Gids voor de Benelux 2005
uit de schappen laten halen omdat er een nogal opmerkelijk stukje in stond. Een
restaurant in Oostende werd bekroond met een Bib Gourmand (dat betekent dat je
er lekker kunt eten tegen schappelijke prijzen) en twee bestekjes (hetgeen
aanduidt dat her er gerieflijk is). Verder werden er bezoekers geciteerd over
hoe geweldig het allemaal wel niet was. Denk nu niet meteen dat dit raar is
omdat het een restaurant uit Oostende is, nee dit is raar omdat dat betreffende
etablissement nog niet eens geopend is! Michelin verkoopt ons dus gewoon
leugens! Wat moet ik nu nog geloven van die jaarlijkse sterrenregen (die in
Nederland niet verder wil komen dan een laf motregentje)? Michelin zakt keihard
door het ijs en daar helpt een nieuwe bijgewerkte druk helaas niets
aan.
Als zo'n gerenommeerd instituut als de Michelin-gids iets kan recenseren voordat ze er geweest zijn dan kan ik dat ook!
Klik op 'Lees vervolg' voor de pre-recensie van Prachtige Paprika's van Youp van het Hek.
Als zo'n gerenommeerd instituut als de Michelin-gids iets kan recenseren voordat ze er geweest zijn dan kan ik dat ook!
Klik op 'Lees vervolg' voor de pre-recensie van Prachtige Paprika's van Youp van het Hek.
Gepubliceerd om 12:45 PM
za - december 4, 2004
Maarten van Roozendaal 'Verzamelt werk'
Vanavond kijken we in de Kleine Komedie in
Amsterdam naar Maarten van Roozendaal verzamelt werk.
'Verzamelt werk' is eigenlijk een soort jubileumshow van van Roozendaal. Tien jaar geleden won hij het Amsterdamse Kleinkunst festival en sinds die tijd heeft hij alweer vijf programma's gemaakt. Vanavond zien we de mooiste stukken uit deze programma's en uit zijn onlangs verschenen boek passeren. Van Roozendaal nu eens niet achter de piano, maar puur als zanger. Deze keer bijgestaan door zijn vaste begeleider Egon Kracht op contrabas, Jeffrey Bruinsma op viool, Michiel van Dijk op de saxofoon en Marcel de Groot op gitaar.
Maarten van Roozendaal's werk is lastig te typeren, hij is een redelijk unieke combinatie van talenten. Hij heeft het sombere van Tom Waits, de grote mond van Mick Jagger, de verhaalkunst van Kees van Kooten en een ongekende expressie die maakt dat zelfs het eenvoudigste woord betekenis krijgt. Het is smullen van zijn teksten en lachen om zijn intonatie. De contrabas en gitaar klinken lekker gesmeerd. De sax en de viool helaas een beetje onwennig en zonder bezieling. Maar dan komt Maarten weer... met één van zijn uithalen... mooi man!
Klik hier voor de videoclip van het schitterende nummer Red mij niet.
Na vanavond is de voorstelling 'Verzamelt werk' deze maand nog te zien in Barendrecht (8/12), Capelle a/d IJssel (9/12), Wageningen (10/12), Drunen (16/12) en Den Haag (17/12).
'Verzamelt werk' is eigenlijk een soort jubileumshow van van Roozendaal. Tien jaar geleden won hij het Amsterdamse Kleinkunst festival en sinds die tijd heeft hij alweer vijf programma's gemaakt. Vanavond zien we de mooiste stukken uit deze programma's en uit zijn onlangs verschenen boek passeren. Van Roozendaal nu eens niet achter de piano, maar puur als zanger. Deze keer bijgestaan door zijn vaste begeleider Egon Kracht op contrabas, Jeffrey Bruinsma op viool, Michiel van Dijk op de saxofoon en Marcel de Groot op gitaar.
Maarten van Roozendaal's werk is lastig te typeren, hij is een redelijk unieke combinatie van talenten. Hij heeft het sombere van Tom Waits, de grote mond van Mick Jagger, de verhaalkunst van Kees van Kooten en een ongekende expressie die maakt dat zelfs het eenvoudigste woord betekenis krijgt. Het is smullen van zijn teksten en lachen om zijn intonatie. De contrabas en gitaar klinken lekker gesmeerd. De sax en de viool helaas een beetje onwennig en zonder bezieling. Maar dan komt Maarten weer... met één van zijn uithalen... mooi man!
Klik hier voor de videoclip van het schitterende nummer Red mij niet.
Na vanavond is de voorstelling 'Verzamelt werk' deze maand nog te zien in Barendrecht (8/12), Capelle a/d IJssel (9/12), Wageningen (10/12), Drunen (16/12) en Den Haag (17/12).
Gepubliceerd om 11:05 PM
vr - november 5, 2004
The English National Opera speelt Don Giovanni
In het prachtige zojuist geheel gerenoveerde en
in de oude Edwardiaanse glorie teruggebrachte London Coliseum, het grootste
theater van Londen dat in 1904 werd ontworpen door Frank Matcham, genieten we
van een uitvoering van Mozart's Don Giovanni door The Enlish National
Opera. We hebben in dit schitterende theater een paar mooie kaartjes
kunnen bemachtigen waarbij we een compleet eigen box hebben aan de rand van het
podium (net als die twee oudjes bij de Muppets). De acteurs staan soms op nog
geen twee meter afstand te spelen... Kippenvel gewoon!
Voor wie het verhaal niet kent: Don Giovanni is een vrouwenverslinder, een feestbeest, een huichelaar en een moordenaar. Door deze levenswijze maakt hij veel vijanden en dat leidt onherroepelijk tot zijn dood. Het mooie aan deze uitvoering door The English National Opera is dat regisseur Calixto Bleito (volgens The Evening Standard 'The Quentin Tarantino of Opera') er een geheel eigentijdse versie van heeft gemaakt waarin Don Giovanni in de openingsscene bijvoorbeeld een wip maakt op de achterbank van een auto terwijl zijn maatje Leporello op de motorkap hangt met een blikje bier. Toch wordt het nooit een parodie. Deze vertaling naar het heden maakt het een waar genot om drie uur voor op je stoel te blijven zitten!
Voor wie het verhaal niet kent: Don Giovanni is een vrouwenverslinder, een feestbeest, een huichelaar en een moordenaar. Door deze levenswijze maakt hij veel vijanden en dat leidt onherroepelijk tot zijn dood. Het mooie aan deze uitvoering door The English National Opera is dat regisseur Calixto Bleito (volgens The Evening Standard 'The Quentin Tarantino of Opera') er een geheel eigentijdse versie van heeft gemaakt waarin Don Giovanni in de openingsscene bijvoorbeeld een wip maakt op de achterbank van een auto terwijl zijn maatje Leporello op de motorkap hangt met een blikje bier. Toch wordt het nooit een parodie. Deze vertaling naar het heden maakt het een waar genot om drie uur voor op je stoel te blijven zitten!
Gepubliceerd om 07:00 PM
za - oktober 9, 2004
Sara Kroos speelt Lam
Gisteravond hadden we zin in een verzetje dus op
naar de Kleine
Komedie. Sara Kroos staat er op de planken met haar
nieuwe stuk 'Lam' en d'r zijn nog twee kaarten voor
ons!!!!
Sara Kroos is behoorlijk volwassen ook al is ze nog een twintiger. Haar verhalen en liedjes geven blijk van een heldere, originele kijk op de mensheid die je niet bij zo'n jong iemand zou verwachten. Een echt centraal thema krijg je niet aangereikt; De liedjes en verhaaltjes springen op het eerste gezicht schijnbaar van hak op tak. Ze zingt erg mooi en maakt zich erg leuk boos en gek over van alles: haar oom die haar verkracht heeft, een speelgoedlammetje dat haar opwindt, een bezoeker die gek lacht en een haar die lastig in haar oog hangt. Maar waar gaat het dan over? Da's best moeilijk te zeggen... Sara heeft het veel over mensen en hun gedragingen. Mensen die psychisch niet lekker in elkaar zitten. Mensen die hulp zoeken bij psychiaters. Psychiaters die standaard praat ophangen over dingen hun plekje geven en het beste uit jezelf halen... Tja...
Volgens mij gaat de hele show over de overdreven aandacht die we momenteel aan onze psyche besteden. Doe eens normaal! Wees gewoon lekker relaxed jezelf. Laat je lekker gaan. Uit je zoals je wilt. Doe gek. Wees jezelf. Leef lekker en geniet. Nou... dat hebben we gedaan hoor!
Sara Kroos is behoorlijk volwassen ook al is ze nog een twintiger. Haar verhalen en liedjes geven blijk van een heldere, originele kijk op de mensheid die je niet bij zo'n jong iemand zou verwachten. Een echt centraal thema krijg je niet aangereikt; De liedjes en verhaaltjes springen op het eerste gezicht schijnbaar van hak op tak. Ze zingt erg mooi en maakt zich erg leuk boos en gek over van alles: haar oom die haar verkracht heeft, een speelgoedlammetje dat haar opwindt, een bezoeker die gek lacht en een haar die lastig in haar oog hangt. Maar waar gaat het dan over? Da's best moeilijk te zeggen... Sara heeft het veel over mensen en hun gedragingen. Mensen die psychisch niet lekker in elkaar zitten. Mensen die hulp zoeken bij psychiaters. Psychiaters die standaard praat ophangen over dingen hun plekje geven en het beste uit jezelf halen... Tja...
Volgens mij gaat de hele show over de overdreven aandacht die we momenteel aan onze psyche besteden. Doe eens normaal! Wees gewoon lekker relaxed jezelf. Laat je lekker gaan. Uit je zoals je wilt. Doe gek. Wees jezelf. Leef lekker en geniet. Nou... dat hebben we gedaan hoor!
Gepubliceerd om 01:56 AM
di - augustus 3, 2004
Caesar en Cleopatra
Vanavond genoten we in het openluchttheater in
het Amsterdamse Bos van de voorstelling Caesar en
Cleopatra door Theater het Amsterdamse Bos.
Typische bostheater-sfeer: veel mensen, gezelligheid en rosé uit plastic-bierglazen.
Het is een kluchtig stuk geschreven door regisseuse Frances Sanders en schrijvster Martine Vosmaer waarin we zien hoe Caesar (fantatsisch gespeeld door Vincent Croiset) arriveert in Egypte en verliefd wordt op de verdreven Cleopatra (Trudi Klever). Samen bedenken ze een list om de macht in Egypte over te nemen...
Klik op 'Lees vervolg' voor ja.... euh.... het vervolg dus! (en een filmpje...)
Typische bostheater-sfeer: veel mensen, gezelligheid en rosé uit plastic-bierglazen.
Het is een kluchtig stuk geschreven door regisseuse Frances Sanders en schrijvster Martine Vosmaer waarin we zien hoe Caesar (fantatsisch gespeeld door Vincent Croiset) arriveert in Egypte en verliefd wordt op de verdreven Cleopatra (Trudi Klever). Samen bedenken ze een list om de macht in Egypte over te nemen...
Klik op 'Lees vervolg' voor ja.... euh.... het vervolg dus! (en een filmpje...)
Gepubliceerd om 11:59 PM
do - maart 25, 2004
Toneelstuk Glazen Speelgoed
Gezien in de Schouwburg van
Amstelveen
o.a. veel grijze koppen in een mooie zaal
en:
Voor het eerst sinds lange tijd zijn we weer eens naar een voorstelling Nederlands toneel geweest. Het was de laatste keren zo'n blote billen festijn dat wij ons afvroegen waar toch al dat subsidie geld in ging zitten. Vanavond hebben we echter weer eens genoten van een goed stukje toneel. Al spetterde het er in deze voorstelling wat betreft decor en kleding ook niet van af, de spanning werd fantastisch opgebouwd. Het was gewoon jammer dat er een pauze in zat. Wat zou het voor jongeman zijn? Hoe houdt ie stand tussen zo'n stelletje malloten (waar we overigens ook af en toe onszelf in herkenden)? Jammer dat in de tweede helft Anne-Wil Blankers niet wat meer ten tonele verscheen om nog wat onrust te stoken, maar desalniettemin een zeer geslaagde voorstelling.
Voor het eerst sinds lange tijd zijn we weer eens naar een voorstelling Nederlands toneel geweest. Het was de laatste keren zo'n blote billen festijn dat wij ons afvroegen waar toch al dat subsidie geld in ging zitten. Vanavond hebben we echter weer eens genoten van een goed stukje toneel. Al spetterde het er in deze voorstelling wat betreft decor en kleding ook niet van af, de spanning werd fantastisch opgebouwd. Het was gewoon jammer dat er een pauze in zat. Wat zou het voor jongeman zijn? Hoe houdt ie stand tussen zo'n stelletje malloten (waar we overigens ook af en toe onszelf in herkenden)? Jammer dat in de tweede helft Anne-Wil Blankers niet wat meer ten tonele verscheen om nog wat onrust te stoken, maar desalniettemin een zeer geslaagde voorstelling.
Gepubliceerd om 01:01 AM
wo - december 31, 2003
Oudejaarsconference Lebbis en Jansen
Gezien in de Kleine Komedie op 31 december
2003.
Anders dan Youp en Freek zijn Lebbis en Jansen niet van de raamvertellingen, mooie verhalen of grotere verbanden. Hun show bestaat vooral uit snelle grappen, aangevuld met overdenkingen. De vorm is simpeler, maar daarmee is niet gezegd dat de inhoud oppervlakkig is.
Juist niet: ze praten uitgebreid na over de oorlog in Irak en het begrip 'democratie'. Eigenlijk moeten we ons niet langer druk maken om alle bezuinigingen (zoals op de bejaardenzorg), redeneren ze, want de meerderheid van het Nederlandse volk heeft dit kabinet gekozen. En als Lebbis uiteindelijk betoogt dat democratie fascistisch is, schrikt hij daar zelf van: ''Hoe ben ik hier nu weer terechtgekomen?''
Kortom, leuke show!
Klik hier voor een kort filmpje (gemaakt met de GSM dus verwacht geen hoogstandje).
Anders dan Youp en Freek zijn Lebbis en Jansen niet van de raamvertellingen, mooie verhalen of grotere verbanden. Hun show bestaat vooral uit snelle grappen, aangevuld met overdenkingen. De vorm is simpeler, maar daarmee is niet gezegd dat de inhoud oppervlakkig is.
Juist niet: ze praten uitgebreid na over de oorlog in Irak en het begrip 'democratie'. Eigenlijk moeten we ons niet langer druk maken om alle bezuinigingen (zoals op de bejaardenzorg), redeneren ze, want de meerderheid van het Nederlandse volk heeft dit kabinet gekozen. En als Lebbis uiteindelijk betoogt dat democratie fascistisch is, schrikt hij daar zelf van: ''Hoe ben ik hier nu weer terechtgekomen?''
Kortom, leuke show!
Klik hier voor een kort filmpje (gemaakt met de GSM dus verwacht geen hoogstandje).
Gepubliceerd om 05:46 PM
zo - december 14, 2003
NUHR-mannen 'Over de Top'
Even lijkt het alsof het
zapcabaret een nieuwe formatie heeft voortgebracht. De heren van
Niet Uit Het
Raam (voor de
gelegenheid aangevuld met muzikant Eddie B. Wahr) jakkeren over het podium met
een tempo alsof Lebbis & Jansen al aan hun oudejaarsshow zijn
begonnen.
Aan het eind van de voorstelling blijkt dat de mannen ook rust in hun kont hebben - daarin verschilt NUHR dan weer van het echte zapcabaret. Over de top is een voorstelling van twee snelheden: waar de cabaretiers het eerste anderhalf uur in volle vaart vooruit gaan, geven ze in het laatste halfuurtje tegengas.
Het eerste deel gaat over de grote boze buitenwereld, waartegen vier bewakers ten strijde trekken. Met harde hand proberen ze de normen en waarden te handhaven, in een land waar alles gekmakend snel gaat. Dat is de kapstok, die ook ruimte biedt voor gekkigheid over decadente Romeinen, Jihad-strijders en dino's.
In het tweede deel verwisselen de bewakers hun lange jassen voor badjassen. In de kleedkamer van het bureau bespreken ze hun persoonlijke leven, en dan is snel duidelijk dat ook daarmee veel mis is. Eigenlijk gaat de voorstelling over, zoals NUHR het zelf treffend formuleert, bewakers in een rotte buitenwereld die zelf ook een rotte binnenwereld blijken te hebben.
Niet zo'n vrolijke stellingname, die desondanks toch behoorlijk optimistisch afsluit als de heren een potje rock - 'n - rollen tegen de ontevredenheid: ''Het is goed zo. The Stones zijn toch ook nog bij elkaar.'' Mooie tekst, mooie muziek (voor een voorproefje klik hier ).
Aan het eind van de voorstelling blijkt dat de mannen ook rust in hun kont hebben - daarin verschilt NUHR dan weer van het echte zapcabaret. Over de top is een voorstelling van twee snelheden: waar de cabaretiers het eerste anderhalf uur in volle vaart vooruit gaan, geven ze in het laatste halfuurtje tegengas.
Het eerste deel gaat over de grote boze buitenwereld, waartegen vier bewakers ten strijde trekken. Met harde hand proberen ze de normen en waarden te handhaven, in een land waar alles gekmakend snel gaat. Dat is de kapstok, die ook ruimte biedt voor gekkigheid over decadente Romeinen, Jihad-strijders en dino's.
In het tweede deel verwisselen de bewakers hun lange jassen voor badjassen. In de kleedkamer van het bureau bespreken ze hun persoonlijke leven, en dan is snel duidelijk dat ook daarmee veel mis is. Eigenlijk gaat de voorstelling over, zoals NUHR het zelf treffend formuleert, bewakers in een rotte buitenwereld die zelf ook een rotte binnenwereld blijken te hebben.
Niet zo'n vrolijke stellingname, die desondanks toch behoorlijk optimistisch afsluit als de heren een potje rock - 'n - rollen tegen de ontevredenheid: ''Het is goed zo. The Stones zijn toch ook nog bij elkaar.'' Mooie tekst, mooie muziek (voor een voorproefje klik hier ).
Gepubliceerd om 10:33 PM
Snelkeuzes
Reclame
Kalender
| zo | ma | di | wo | do | vr | za |
Categorieën
Zoek in BlaBlaBlog.nl
BlaBlaBlog Vodcast
BlaBlaBlog Podcast
Archief
XML/RSS Feed
Statistieken
Totaal aantal berichten in BlaBlaBlog.nl:
Totaal aantal berichten deze categorie:
Laatste wijziging: sep 08, 2009 09:59 AM
Totaal aantal berichten deze categorie:
Laatste wijziging: sep 08, 2009 09:59 AM