Deuten & De Goeij spelen Mobil


We bezoeken vanavond het Over Het IJ Festival op de voormalige NDSM-werf in Noord. Vanaf Wilhelmina-Dok is het wel even trappen, maar aangezien we de vorige keer met geen mogelijkheid iets fatsoenlijks te eten konden krijgen op het festivalterrein, hebben we dat er graag voor over.


Afgelopen jaar leek het festival langzaam volwassen te worden. De statige IJ-kantine gaf het een compleet andere sfeer dan er normaal hing. Een goede sfeer weliswaar, maar anders. Ik miste dat vrijgevochtene wel een beetje eigenlijk. En zie, het huwelijk van het statige met het vrijgevochtene hield niet lang stand, het festival staat dit jaar met haar kont richting de IJ-kantine. Alsof ze ruzie hebben. Alsof ze elkaar niet willen kennen, misschien wel niet kunnen luchten of zien... Opvallende rode pijlen sturen je bij de kantine vandaan:' Weg daar, hier bij het festival hebben we ook eten en drinken'. Op het festival-terrein is daarvoor een ronde loods (model Freddy-Heineken-ontvoering) gebouwd die dienst doet als kassa, bar en restaurant. Lekker fijn kneuterig zoals het hier hoort!

Wij komen vandaag voor de voorstelling Mobil van Deuten & De Goeij. Als je op 'Lees vervolg' klikt zal ik proberen er iets zinnigs over te zeggen...

Klik op 'Lees vervolg' voor Mobil

Mobil
Deuten & De Goeij maken sterk visueel en inventief theater. Met miniaturen, hoorspel, acteurs en muziek wordt een sfeervol en tragisch verhaal geconstrueerd, aldus de flyer.


Het decor is uiterst sober. Een groot vlak met in het midden een miniatuurhuis met benzinepomp. Naast de pomp staat een reclamebord van Mobil en dat zien we ook in het groot voor ons staan. In de deuropening van het miniatuurhuis hangt een kleurrijk vliegengordijn en ook dat is op werkelijke grootte op het podium terug te vinden. De miniatuur is soms een miniatuur en soms de verbeelding van de werkelijkheid. De hoofdpersoon plaatst onderdelen bij de miniatuur als betrof het zijn spoorbaan, maar de hoofdpersoon gluurt eveneens door de ramen van de miniatuur om te zien wat zijn vrouw (die zojuist door het werkelijke vliegengordijn is verdwenen) daar binnen uitspookt. Het verval van het reclamebord zet zich in de miniatuur voort en zelfs de was wordt in het klein opgehangen. Hoe klein kan je leven zijn? De miniatuur als beeld van je micro-cosmos.

Het echtpaar verveelt zich in deze saaie polder in Zeeland, maar is niet ongelukkig. Tot op een zekere dag een tweede man opduikt met autopech en ongewild het vredige leven verstoord. Er is meer. Het kan anders. Er is hoop. De ontwikkelingen die dan volgen moet je gewoon zelf gaan zien. Deze voorstelling van exact een uur boeit zestig minuten!

Vandaag weer eens een keer een Podcast waarin Rod Stewart voor een muzikale noot zorgt.

Gepubliceerd op: wo - juli 12, 2006 om 01:10 AM   Naar Voorpagina        

©