Anton Tsjechov's Ivanov in het Amsterdamse Bos


In het Amsterdamse Bos wordt sinds 1985 gedurende de zomermaanden een openlucht theatervoorstelling gegeven. Dit jaar Ivanov van Anton Tsjechov, de beroemde Russische schrijver die dit stuk in 1887 schreef. Een voorstelling in het bos is altijd gezellig. Al vroeg op de avond verzamelen er zich mensen met picknickmanden op de tribune. De rosé vloeit rijkelijk en de voorstelling kan bij voorbaat niet stuk. Het is niet de vraag of je gaat kijken, maar wanneer je gaat kijken. Ik houd er helemaal niet van hoor, maar dit is echt zo iets dat je elk jaar gedaan moet hebben. En dus zijn wij er gisteravond geweest (jaja, ik weet het ik loop alweer een dag achter...).


De toegang is in principe gratis, maar er wordt wel een zwaar beroep gedaan op de vrijgevigheid van de bezoekers. Zoals elk jaar lukt het de organisatie ook dit jaar maar met moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. Grappig dat dat verhaal eigenlijk elk jaar hetzelfde is... De bezoekersaantallen vallen tegen door het weer... De subsidies zijn minder geworden... De sponsoren doen hun best, maar kunnen het ook niet alleen draaiend houden... Sinds vorig jaar kun je voor 12,50 € een plaatsje reserveren recht voor het podium en dat doen we dan ook maar. Het was gisteravond echt niet nodig want heel erg vol zat het niet, maar ach, je doet wat je kunt...

Klik op 'Lees vervolg' voor Theo, MK en Ivanov.

Theo, MK en Ivanov
Ik hoef hier denk ik niet meer uit te leggen waar Ivanov over gaat? Wel? Echt waar? Kennen jullie Ivanov niet? Ivanov de succesvolle ondernemer die gelukkig in het leven en de liefde vol energie zijn jeugd doorstormt.. tot zijn veertigste... En dan ontdekt dat hij is opgebrand? Nergens zin meer in heeft, niet meer van zijn vrouw houdt, geen doel heeft... Nou daar gaat het dus over.


Links het podium, rechts MK

Zoals altijd wordt het stuk door het bostheater verplaatst in de tijd. We zien Ivanov nu in de rol van campingbaas. Het decor is indrukwekkend met allemaal sta-caravans die met trappen met elkaar verbonden zijn. We zien acteurs links en rechts opduiken dus buiten het zicht van het publiek zijn nog meer trappen. Gedeelten van het stuk spelen zich binnen caravans af en dat geeft vooral bij ruzies een heel herkenbaar beeld (als je wel eens gaat kamperen).


Het affiche van dit jaar

En wat vonden we er van? Het was een gezellige avond, laten we dat als eerste vaststellen. Voor het bostheater is dat volgens mij ook het meest belangrijke (ik ben in voorgaande jaren weleens tijdens het stuk in slaap gevallen en had het toch leuk gehad...). Het verhaal komt helaas niet zo heel goed uit de verf dit jaar. Ivanov is eigenlijk vanaf het eerste moment dat hij in beeld komt de opgebrande Ivanov. Alleen in terugblikken door de andere spelers horen we dat er ooit een andere, meer succesvolle, blijere Ivanov was. Da's best een beetje jammer want de essentie van het verhaal komt zo niet echt lekker over als je Ivanov nog niet kende. De ontwikkeling is een beetje zoek. Ivanov is depressief, houdt niet meer van zijn vrouw, vrouw is ziek en overlijdt, Ivanov ontmoet een nieuwe liefde, zij wil trouwen, hij niet, hij is nog steeds niet gelukkig en pleegt zelfmoord. PANG... Dat was het dan...

De laatste woorden van Ivanov geven de essentie van zijn lijden en de essentie van het stuk mooi weer:

Luister. Vrienden. Ik vraag u slechts één ding: als u ooit een jonge man tegenkomt die enthousiast is, gedreven, eerlijk, slim en u merkt dat hij gepassioneerd is, liefheeft, haat, en dat alles in de vijfde versnelling. Die als iedereen nee zegt ja roept, ja juist wel! En als u ziet dat hij maar doorbeukt, verblind door ambitie. Zeg hem dan: haast je niet zo, laat de batterij niet in een paar jaar leeglopen, er komt nog zoveel tijd, zoveel tijd!


(Ik zal proberen er in de podcast een waar theater van te maken!)

Gepubliceerd op: do - augustus 4, 2005 om 08:58 PM   Naar Voorpagina        

©