Herman van Veen, Nederlandse Tour


Het zal ergens in het midden van de jaren tachtig zijn geweest toen ik ontdekte dat mijn toen nog weelderige haardos langzaamaan dunner werd. Als ijdel mannetje van nog geen twintig best wel een vervelend moment. Mijn zus probeerde de pijn nog een beetje te verzachten: 'Sommige kale mannen vind ik best aantrekkelijk hoor, neem nou Herman van Veen'.... Sinds dat moment heb ik nooit meer naar Herman van Veen willen kijken of luisteren. Ik ontweek hem, zette de radio uit, zapte de TV op een ander net.... Als ik Herman van Veen zag dacht ik alleen nog maar aan die vreselijke toekomst die mij te wachten stond: Theo met een kale knikker.


En nu is het 2005 en moet ik concluderen dat het ontlopen van Herman van Veen me niks heeft geholpen. Het moest daarom maar eens afgelopen zijn met deze rare afwijking. Vandaag gingen we als therapie naar Herman van Veen die in Theater Carré zijn Nederlandse Tour op de planken bracht.

Het was wel heftig hoor; Een soort shocktherapie. Drie uur lang heb ik zwetend in mijn stoel geplakt gezeten, mijn ogen gefixeerd op die kale kop van Herman van Veen. Die deed ondertussen enorm zijn best om ons te vermaken door samen met zijn vijf muzikanten een enorm aantal nummers te spelen afgewisseld met korte verhaaltjes. Al met al een vermakelijke middag. Ik hoop dat jullie begrijpen dat ik er nog wat moeilijk over kan praten. Wie weet later meer!


Gepubliceerd op: zo - april 24, 2005 om 11:43 PM   Naar Voorpagina        

©