Mijn jeugdliefde


Op een familiefeestje afgelopen zaterdag ging het gesprek ineens over een jeugdliefde van me. Ik schrok er eerlijk gezegd een beetje van. Niet dat ik vervelende herinneringen aan haar heb hoor, dat helemaal niet, maar ik was haar echt gewoon vergeten. Ik zal een jaar of 15 zijn geweest toen ik haar tegenkwam. Ze was een stuk jonger dan ik en ik viel gelijk voor haar. Voor haar mooie hals en haar heerlijke body. We waren dol op elkaar en onafscheidelijk. Waar ik was was zij ook. Ik speelde met haar, beroerde haar waar ik maar kon en liet haar piepen en knorren tegelijk. Als ik in de put zat was zij er. Als ik vrolijk was was zij er. Als ik feest wilde was zij er. Het leek nooit over te gaan! Maar dat ging het dus wel... Het zal nu 10 jaar geleden zijn dat ik haar voor het laatst heb gezien. Er was een ander, zoals dat wel vaker gaat...

Toen ik zaterdag aan haar dacht kwam er weer van alles bij me boven. Hoe ze eruit zag. Hoe ze klonk. Wat we samen allemaal deden. Het broeide bij me, ik wou haar zien! Ik heb het aan MK uitgelegd en alhoewel ze het maar raar vond maakte ze er geen probleem van als ik haar zondag op zou gaan zoeken. En dat heb ik gedaan...


Bij een scheiding moeten foto's het als eerste ontgelden. Achteraf gezien best jammer.

Ik vind haar waar ik al die jaren al had gedacht dat ze zou zijn. Ik herken haar gelijk al heeft de tijd ook bij haar niet stil gestaan. De wulpse blik is enigszins mat geworden en de glans is verdwenen, maar haar hals is nog altijd net zo slank en stoer als toen. Ook van binnen is ze nog steeds dezelfde als van wie ik toen zoveel hield: fijnbesnaard zonder enkele wanklank, maar groots en grof als het nodig is. Ze vindt me kaal geworden en dik, maar daarover wilde ik eigenlijk niet schrijven. Ook vindt ze dat m'n handen lomp en stijf zijn geworden. Ook dat had ik hier niet willen schrijven, ze maakt me nu al wee. We spreken af elkaar vaker te gaan zien. Hopelijk kunnen we aan elkaar en aan deze nieuwe situatie wennen. We nemen afscheid. Ze draait zich om en dan zie ik ineens een paar littekens. Ik schaam me. Die krassen heb ik ooit gemaakt... Ouder worden heeft ook voordelen realiseer ik me. Je wordt een stuk evenwichtiger, minder onrustig en bent veel meer in controle van je eigen emoties. Zoals ik haar toen heb behandeld zo zou ik dat vandaag de dag echt niet meer doen...

Ik heb een pagina met foto's van haar ergens op internet gezet. Als zij het goed vindt dan publiceer ik hier morgen het adres. En als ze het niet goed vindt dan niet. Want ik heb haar, ijdel as ik ben, uiteraard wel over m'n 'succesvolle' weblog verteld dus iets stiekem doen is er niet meer bij.


Gepubliceerd op: di - april 15, 2008 om 09:54 PM   Naar Voorpagina        

©