Ik ben dol op Facebook. Voor mij is het echt een tweede wereld naast de werkelijke wereld waar ik me dagelijks in verplaats. Elke dag lees ik wat al mijn vrienden uitspoken, wat ze bezighoudt, met wie ze bevriend zijn, naar welke feestjes ze gaan en in wiens fotoalbum ze staan. Zo dook Facebook-vriendin Mariska op in het fotoalbum van de mij onbekende Marina. Mariska is die blonde dame rechts, Marina die blonde dame links en daar tussenin staan David en Gabi.
Ziet er uit als een hip feestje met mooie mensen. Weet ik dat ook weer, Mariska gaat naar hippe feestjes met mooie mensen. Maar de foto zegt nog meer. Marina mag Gabi namelijk niet zo. Hoe ik dat weet?
Marina heeft de personen op de foto getagt (dan trek je een kader om iemands hoofd en geef je aan wie het is). En dit zijn haar kaders.
‘Die Gabi is niets meer dan een stel hersenloze tieten’, wil ze eigenlijk zeggen. En dat heeft ze in dat album met elke foto van Gabi gedaan. Vrouwen zijn toch zo lief voor elkaar…
Volgens de stichting tegen vliegangst durven sinds de vliegramp in Tripoli en de crash van Turkish Airlines steeds minder mensen in een vliegtuig te stappen. De hoeveelheid doden en gewonden boezemt ons blijkbaar angst in, zeker als het om Nederlanders gaat. Komt natuurlijk allemaal door de manier waarop die crashes in het nieuws gebracht worden. Allemaal gruwel, lijken, bloed en in de modder liggende koffers.
Het Parool pakt het wat dat betreft een stuk beter aan.
Dit geeft hoop! Maar liefst 8 overlevenden en 4 stoere mannen die hun uiterste best doen te redden wat er te redden valt. Eigenlijk zou elke ramp zo in beeld gebracht moeten worden: zeker 1,3 miljoen overlevenden in Duisburg!
Ik ben best wel een beetje een romantisch typje. Dus toen ik vandaag thuis kwam en een hartje aantrof op het zadel van mijn scooter maakte mijn hart een sprongetje. Het was zo’n snoephartje, zo’n hartje met een tekst erop. Wat zal dit hart me willen zeggen vroeg ik me af? ‘Alleen jij’, ‘Voor altijd’, ‘Lief’, ‘Kus’, ‘Knuffel’, ‘Zoen’…. Wat?
Ik pak het hartje van het zadel en lees: ‘Niet’. Goddomme…. Moet ik weer hebben. Ik leg het hart terug en hoop dat het op de een of andere manier nog iets anders gaat zeggen. Paar minuten later breekt de hemel open en ligt er een plakkerig geel goedje op mijn zadel. Als vrouwen nee zeggen bedoelen ze ook nee. Dat is me nu wel duidelijk.
Als je zoals ik vijf dagen per week uit eten gaat denk je op enig moment alles wel gezien en geproefd te hebben. Nou daar vergiste ik me dus. We waren gisteren bij Japans restaurant Pancake world in de 2e Egelantiersdwarsstraat 24a in hartje Jordaan in Amsterdam (020-3204447) en werden verrast!
Ik wist het niet, maar in Japan eten ze ook gewoon pannenkoeken. Okonomiyaki noemen ze dat daar en of die n er altijd al inzat dat weet ik eigenlijk niet. Net zoals ik niet weet of ze in Japan een groen boekje hebben. Ik vermoed eigenlijk van niet. maar goed, terug naar die pannenkoeken.
Er zijn drie soorten: Osaka-style, Hiroshima-style en Negi-yaki. Osaka-style wordt het meest gegeten en ook al wilden ik wel een Hiroshima-style proberen, de gastheer raadde me dat ten zeerste af. Als beginnend Okonomiyaki-eter moest ik toch echt gewoon bij Osaka-style beginnen. En van die Osaka-style mocht ik ook echt niet alles kiezen wat ik wilde, want de gastheer vond dat ik daar nog niet aan toe was. En toen ik over een voorgerecht begon kreeg ik het advies om toch vooral één voorgerecht te delen want anders zou het veel te veel van het goede worden. Het klinkt misschien betuttelend, maar als je voor het eerst met zoiets als een Japanse pannenkoek wordt geconfronteerd is het toch best fijn om aan de hand genomen te worden.
De Osaka-style pannenkoeken zijn een beetje een kruising tussen een Hollandse belegde pannenkoek, quiche en een pizza. En dan met heel erg lekkere oosterse smaken. Een ware smaaksensatie mag je wel zeggen. Ik vermoed overigens dat het behoorlijk zware kost is, dus het is een geluk dat Okonomiyaki niet in het calorieënboek voorkomt. Want wat niet weet…
Ik ken Daphne nog van vroeger. Van ver voordat ze truttige mama-boekjes schreef. We waren jaargenoten en kwamen op dezelfde feestjes. Daphne was knap en redelijk populair bij de jongens. Daphne Dekhengst noemden we haar, want ze deed het met iedereen, dachten wij. Maar mij is het desondanks nooit gelukt om Daphne op mijn bed te krijgen… En daar gaat nu verandering in komen!
Ik ben voor kort en bondig. Voor snel en zonder al te veel franje. Ik ben voor duidelijk en helder, voor wat makkelijk blijft hangen en niet snel besterft.
Even een test. Wat kun jij bedenken om te doen met een blikje bier en een kip… Nou?
Precies! En omdat ik weet dat jij dat thuis ook wel wilt volgt hier het recept:
Ingredienten:
1 grote kip
1 blikje bier 30cl
voor het kruidenmengsel: 1 volle theelepel venkelzaad, 1 afgestreken tl komijnzaad, 1 afgestreken tl paprikapoeder, een volle theelepel bruine suiker, afgestreken tl chilipoeder, zout en peper uit de molen, olijfolie (ong drie eetlepels)
Werkwijze:
Verhit de bbq of oven tot 200 graden.
Smeer de kip van binnen en buiten in met het kruidenmengsel (venkel en komijnzaad eerst met vijzel en dan met de rest roeren).
Trek het blik open en neem een paar slokken uit, laat de kip eroverheen zakken. ziet er niet echt charmant uit, maar het wordt heel lekker.
Zet de kip in de oven, braad 70 tot 90 minuten.
Trek het blik weg als de kip gaar is.
Zet de kip in een braadslee en doe er na 30 minuten verschillende groenten en aardappeltjes bij.
Eet smakelijk!
(Met dank aan Hans voor de voortreffelijke bereiding)
Ik was vandaag bij Don Q in het Amsterdamse Bos. Het stuk is geschreven door Jeroen van den Berg en stukken schrijven is ook gelijk het onderwerp van het stuk.
Bijna traditioneel weet ik er verder weinig over te melden. De picknickmand was goed verzorgd, de wijn smaakte goed en het toneel boeide zonder begrepen te worden. Een schrijver, een hotel, meerdere schrijvers, tijdslijnen… En een intro dat afgeeft op toneel. Whatever! Leuk!
Tuurlijk, ze was blond en mooi, en tuurlijk hij vroeg het heel aardig, maar anders had ik ook echt wel geholpen hoor.
Ze dreven hulpeloos op het Amstelkanaal omdat hun motor het begeven had. En toen kwam ik, de redder in nood. Voelde me vandaag Hielke en Sietse tegelijk.
Wij hadden zin in een weekendje Maastricht. Bij het reserveren van B&B De Hofnar horen we dat André Rieu dit weekend op het Vrijthof speelt. Verandert dat onze plannen? Nee, niet echt. Ik bedoel, als Tiësto op het Museumplein staat dan is dat toch ook geen reden om Amsterdam te ontlopen? Dan ga je gewoon niet naar het Museumplein, dacht ik naïef. Maar zo werkt dat in Maastricht dus niet!
De hele stad ademt Rieu. Er is geen ontkomen aan. De terrassen zitten vol met Rieu-gangers die luid verhalen over voorgaande bezoeken. Restaurants hebben hun vaste kaart ingeruild voor speciale Rieu-menu’s en het gehele Vrijthof inclusief omliggende terrassen is vanaf een uur of vier met zwarte schermen afgesloten voor kaartlozen.
En als dan al die concertbezoekers achter de zwarte schermen zijn verdwenen en op hun stoeltje zitten, dan nog ben je niet verlost van Rieu. Op terrassen in de zijstraten van het Vrijthof hangen namelijk tv-schermen en staan grote luidsprekers zodat het concert live te volgen is. Op het plein waar wij staan is het publiek minstens net zo enthousiast als op het Vrijthof zelf.
Rieu maakt er een leuk feestje van dat tot ver na middernacht doorgaat. Erg speciaal hoe Maastricht drie dagen in de ban is. Het lijkt wel carnaval. Leuk om een keer mee te maken.
Er was een tijd dat je niet met goed fatsoen naar Zuid Afrika kon. En er was een tijd dat Oostenrijk uit den boze was, al trok Beatrix zich daar niks van aan.
Na de laatste Tweede Kamer verkiezing is vooral vanuit linkse hoek opgeroepen een complete Nederlandse provincie te boycotten. Nou, ik ben net zo eigenwijs als Bea hoor. Misschien zelfs nog erger. Maar ter voorkoming van hate-mails verklap ik toch maar niet waar we dit weekend zijn. Wat dat betreft ben ik weer net zo gesloten als Bea. Misschien zelfs nog erger.
Amsterdam barst uit haar voegen van de restaurants. En het merendeel daarvan heeft het predicaat: voor toeristen. Uruguaans restaurant Alberto is een restaurant met zo’n stempel.
Komt in de eerste plaats door de locatie; een zijstraat van de Kalverstraat, tegenover een Argentijn, naast Christine Le Duc. Maar toch wagen we het erop. Op de kaart staan vooral grote lappen vlees, frieten en sla. En eerlijk is eerlijk, dat vlees smaakt helemaal niet verkeerd.
Maar wat er Uruguaans aan is? De sla lijkt mij behoorlijk Hollands. Ook het vlees en de patat smaakt zoals ik gewend ben… Komt Suarez hier dan vaak? Ff vragen… Hij is er drie keer geweest! Maar het meest trots zijn ze op Herman Brood die er wekelijks kwam en zelfs de muren beschilderde. En nu valt me ineens op dat de zaak vol hangt met oranje vlaggetjes… Best lekker eten hier hoor, maar niks Uruguaans aan.
Ik heb dus een elektrische scooter. En om die op te laden moet ik naar een oplaadpaal. De gemeente Amsterdam wil er honderden plaatsen, maar bij mij in de buurt is dat blijkbaar toch erg moeilijk. Waardoor de dichtsbijzijnde paal na maanden wachten nog steeds tien minuten lopen is. Daar heb je geen elektrische scooter voor.
Elders zie ik wel overal palen uit de grond gestampt worden. Vooral op plaatsen waar niemand woont. Zoals hier voor de studio van BNR. Een scooter heb ik nooit aan die paal zien hangen, maar de gemeente gokt blijkbaar wel op gratis publiciteit. Terwijl ik ook echt wel heel jubelend zou schrijven als ze hier voor mijn deur een paar fietswrakken weg zouden knippen om er een paal neer te zetten.
Ik zag laatst toevallig, per ongeluk, mijn oog viel erop, een advertentie voor een opzetstuk waarmee je een elektrische tandenborstel omtovert in een vibrator. Wat je met een trillend apparaat al niet kunt maken, dacht ik toen.
En nu schijnen ze voor de iPhone ook zoiets te hebben. iTarzan zal die app wel heten.
Bij Bo-Rent verhuren ze best goedkoop autootjes. Maar die zijn dan wel helemaal rood en volgeplakt met reclame voor Bo-Rent. Sinds kort verhuurt Bo-Rent ook auto’s zonder reclame.
En daar maken ze op die auto’s dan weer reclame voor. Ik vind het maar raar.
Wat een deceptie. Waar lag het nou aan? Strijdlust? Die was er voldoende. Overmatig veel misschien zelfs wel, het testosteron spatte er vanaf. De kwaliteit? Ook die was bovenmatig aanwezig. De scheids dan? Tja… Die vond ik niet echt op onze hand. Maar een Spanjaard zal dat vast anders zien. En met een extra corner, een vrije trap en een afgekeurd doelpunt vanwege buitenspel win je geen WK… Alhoewel?
Waar het zeker niet aan lag was aan ons. Wij gingen ervoor! En ook al is het even slikken dat we slechts tweede van de wereld zijn, en ook al praten we over 36 jaar nog na over deze finale, en ook al is het halve land de rest van de maand in rouwstemming, en ook al kan Mart Smeets me nu echt geen seconde meer boeien… Toch ga ik morgen onze helden toejuichen!
Fietsen naar de boot is best zwaar. Ik wil niet zeuren hoor, maar best zwaar is het. Met die koelbox voorop… Zwaar hoor. Maar toch hoor je me er niet over. Ik ben geen zeur. Echt niet.
En Super de Boer verkoopt Zuid-Afrikaanse rosé in plastic fles. Scheelt met een fles of vier toch snel een kilo op mijn voordrager.
Het IJ is zo mooi! Zeker met over het IJ op de voorgrond. We zijn bij over het IJ dus. Ik hoop op een flinke injectie creativiteit.
Helaas blijft die steken in de keuken. Waardoor we de kaartjes voor de voorstelling van Ballast van de hand moeten doen. Het eten komt en is wel okay. Maar niet meer dan dat. Het uitzicht blijft gelukkig zo mooi.
Een collega heeft nog geen wedstrijd van oranje gezien en gaat de finale nu ook niet kijken, want bang dat oranje dan verliest. Gisteren keek ze de laatste 5 minuten en prompt prikte Uruguay er eentje in. Iedereen is zo bijgelovig. Een vriendin draagt het hele WK al niets in de kleur oranje. Een andere vriendin gruwt bij het idee dat ik ineens een oranje shirt heb gekocht. Een collega doet schietgebedjes. Iemand in de straat rent 20 keer op en neer voor elke wedstrijd. Ik heb mijn Bavaria-jurkje nog in originele verpakking liggen en ook het tafelvoetbalspel van ING is niet uitgepakt…
En ook al ben ik totaal niet bijgelovig, ik laat ze lekker in de verpakking zitten. Aan mij zal het niet liggen. Hup Holland!
Ik had vanmiddag ruzie met een moeder met kind. Ik kwam op mijn fiets van rechts en zij van links en ze vond dat ik best kon uitwijken voor haar en haar grut, die verrekte moeder-eend.
Ik lach minzaam naar haar met een blik van ‘alle moeders zijn dom’ en zij pareert met ‘je denkt toch niet dat ik van mannen hou!, jullie denken allemaal maar dat….. ‘. En toen verstond ik haar niet meer. Wat een blije doos… Nou.
Bij Café Nol hebben ze iedere donderdag live muziek, hangt op hun raam aangeplakt. Dat betekent dat er een zanger in levende lijve liedjes staat te zingen. Aanstaande donderdag is dat Jeff van Vliet. Ik ken hem niet, maar als ik hem een hand wil geven kan ik donderdag bij Café Nol terecht. Bij datzelfde Café Nol hangt nog een aankondiging op het raam: aanstaande dinsdag is er live voetbal.
Ik zie dezelfde bewering bij bijna elke kroeg aangeplakt: ‘hier live voetbal kijken’, ‘WK voetbal hier live te zien’, ‘Live voetbal op groot scherm’, ‘Kyk live sokker hier’… En ik weet eigenlijk wel zeker dat er in al die kroegen helemaal niet echt gevoetbald wordt, dat er geen hand van een voetballer te schudden is, dat we gewoon met z’n allen naar een scherm zullen staren, alsof we kijken naar de registratie van een live-concert in Zuid-Afrika.
Dat het ook anders kan bewijst de kroeg tegenover mijn oude huis.
Ik maak nooit meer grappen over Achterhoekers en hun taalgevoel. Beloofd.
Ik eet tegenwoordig zes dagen per week buiten de deur. Dat krijg je zo in de Jordaan. Maar het is echt niet altijd in een hippe tent hoor. En je krijgt echt niet altijd genoeg om er de hele avond tegen te kunnen. Daarom eindigde mijn avond laatst bij een snackbar hier in de straat… Wat een troosteloze toestand zeg. Eigenlijk exact wat ik verwachte, moet ik eerlijk zeggen, want ik zie de veel te dikke eigenaar dagelijks dozen patat, blikken bier en emmers mayonaise uit de kofferbak van zijn oude auto halen en in moedeloze tred naar zijn friettent sjouwen. Vervolgens ploft hij in één van de goedkope plastic stoeltje die voor zijn nering staan en kijkt verwonderd naar al de mensen die zijn deur voorbij lopen. Het is dus echt wel zijn tent, zeg maar.
Als ik over mijn verwondering voor deze jaren ’70 oostblok uitstraling heen ben hoor ik dat de zoon van de eigenaar bij herhaling aan me vraagt wat ik wil hebben. Op de verlichte borden zie ik een dijk van een aanbieding staan: ‘Alle snacks op brood € 0,50′. Dus ik zeg doe mij maar alle snacks op brood voor 50 cent. De jongen kijkt me onnozel aan en vraagt welke snack ik wil. Ik zeg alle. Hij blijft me dom aankijken. Dan bestel ik een broodje kroket en ga buiten op zo’n plastic stoeltje wachten. Deze mensen krijg ik vandaag niet aan het lachen. En morgen waarschijnlijk ook niet.
Over een dikke week wordt oranje gehuldigd als wereldkampioen, ga ik even vanuit. En dan worden onze topspelers door de Amsterdamse grachten gevaren en toegejuicht door duizenden uitzinnige oranjefans, ga ik even vanuit. En dan gaan we met z’n honderden met onze bootjes de gracht op om maar zo dicht mogelijk bij het feestgedruis te komen, ga ik even vanuit. En alle mooie vrouwen willen met mij mee varen, ga ik even vanuit.
Om geen flater te slaan oefen ik vandaag alvast tijdens Zingen op de Zaan. Heel veel boten, vrolijk zingende mensen en twee mooie vrouwen in de boot. Ik ben er helemaal klaar voor. We worden kampioen!
Ik heb een nieuwe portemonnaie nodig. Al heel lang, maar nooit zin om er eentje te kopen. Als ik de Bijenkorf uitloop valt mijn oog op twee goed gevulde manden met allerhande soorten knippen erin. Daar moet wel iets voor me tussen zitten, schiet het door mijn hoofd. Ik graai in de bak en inderdaad komt er een mooie lichtbruine geldbuidel naar boven. Die is voor mij!
Ik op zoek naar een kassa. Mijn oog valt op de eerste de beste, maar die blijkt alleen parfummetjes van een bepaald merk af te rekenen. Ik word doorverwezen naar een kassa tussen Swarovski en Saboa. Achter die kassa staat een meisje dat me gelijk enigszins geïrriteerd aankijkt, maar ze zegt nog niks. Ze staat te friemelen met iets van kristal dat voor een andere klant uit de verpakking gehaald moet worden. Dat duurt nogal lang. Na een paar minuten zegt ze tegen me dat ze er zo aan komt. Terwijl ze al die tijd voor me staat. Dan loopt ze weg. Ik blijf geduldig staan wachten. Ze komt terug, heeft blijkbaar gereedschap gehaald. De verpakking gaat open, andere klant blij, dan nog een heisa met afrekenen en dan ben ik na dik 7 minuten eindelijk aan de beurt.
‘Zat er niemand op de tassen’ is het eerste dat ze nu echt flink chagrijnig aan me vraagt. Ik sta perplex; had ‘Goedemiddag’ verwacht en stond klaar om net te doen alsof die 7 minuten wachten me niets deden. Maar op deze vraag heb ik geen antwoord. Ik reken af en loop richting uitgang.
Onderweg kom ik langs de tassen. Ze liggen schots en scheef in de rekken, maar er zit niemand meer op. Misschien moet ik toch nog even terug om dat aan die caissière te vertellen.
Geen feestje zonder muziek natuurlijk. Zeker niet als het een feestje in een voormalige kerk is. En aangezien mijn familie een traditie heeft in het zingen in een kerk…
De cameravoering is vermoedelijk onder invloed van Schultenbräu niet helemaal wat het zijn moet, maar je zou het ook kunstzinnig kunnen noemen
