BlaBlaBlog.nl

Ben doodop. Huis leeg gehaald. Rommel afgevoerd. Dit weekend veel in bed gelegen. En dan komt de vermoeidheid er volgens mij pas echt uit. Kan geen pap meer zeggen. Pap. Nou ja, bijna niet meer.

Vorig weekend was ik ook wel moe hoor, al was dat meer lam dan moe. Dan kun je ook geen pap meer zeggen. Dat wordt dan meer pwap dan pap. Morgen is de sleuteloverdracht van ons oude huis. Hopelijk heb ik daarna weer meer energie. En meer inspiratie.

Dan zeg ik iedereen dat ik het nog niet wil weten omdat ik het opneem. Dan mijd ik kroegen waar de TV aanstaat of waar er over gepraat wordt. Dan neem ik me voor om Studio Sport gewoon helemaal niet te kijken…

En dan surf ik uit puur automatisme toch gewoon naar NU.nl. En uiteraard valt mijn oog dan gelijk op de uitslag. Diepe zucht.

Ik heb het eigenlijk te druk om tv te kijken. Soms is dat best jammer. Dan lees ik achteraf wat ik allemaal heb gemist en dan baal ik dat ik er niet bij was.

Die Sieneke moet wel een heel uitzonderlijke meid zijn… 2,5 miljoen… Godsamme! En dan betreurt die TROS-directeur nog dat ze uitgeschakeld is. Tjongejonge, ik ken er genoeg die na 10 kijkers al afgehaakt waren.

Het huis is leeg. Dit was het dan. Alles is verdeeld, alsof mijn verleden uiteen is gespat. Of de wijde wereld ingetrokken, da’s misschien een mooier beeld.

De restanten van mijn verleden gaan nu zelfstandig verder. Je kunt ze op veel plaatsen in Nederland aantreffen: op een rommelmarkt in Amstelveen, bij de kofferbakverkoop in Oss, in MK’s nieuwe huis, in een kerk in Breda, bij mijn ouders, bij mijn broers en bij vrienden, bij kringloopwinkel De Jutter, in kringlooppapier, in mijn nieuwe huis, om de schouders van door Het Leger des Heils aangeklede sloebers en in mijn hoofd is gelukkig ook nog heel veel blijven zitten. Slechts 350 Kilo van mijn verleden bleek niet herbruikbaar en belandde op de vuilnisberg.

Ik was vandaag bij de Kamer van Koophandel in Amsterdam. En ik moest er best heel erg lang wachten. Dat geeft niks. Normaal is het er een paradijs van rust waar je alleen af en toe de koffieautomaat hoort. Zo niet vandaag… Een jonge, wederom zwangere moeder was met haar kroost naar de KvK gekomen en dat zorgde voor een hels kabaal. Terwijl ik zit te wachten schreeuwt de kleine me het hoofd van m’n kop. Dat gaat van iehieee… Ahaaaa… Ieeeeeeeee…….. Totaal zinlos gebrul. Ik voel het nu nog, m’n oren fluiten. Gelukkig wordt hun nummer omgeroepen en verdwijnen ze in een gesprekscel… En even daarna ben ik aan de beurt….

En kom in de cel naast ze te zitten… De kleine schreeuwlelijkerd is gestopt met schreeuwen maar slaat nu met vlakke hand tegen de ramen die onze cellen scheiden. Mama zegt nog steeds niks. Ik denk dat ze echt doof is. Ook de KvK-mensen blijken doof voor de kleine etter. Ik kan hem ondertussen wel wurgen. Weet je wat jij moet doen? Ff lekker bij de KVK wegblijven met je kleine kutetter.

Ik moest vandaag even iets regelen bij Vodafone. Blijkt de winkel in de Kalverstraat vanaf 11.45 gesloten te zijn. En ja, ik had uitgeslapen dus stond voor een dichte deur.

Raar dat zo’n zaak gewoon halverwege de dag dicht gaat. Ik dus dat nummer van de klantenservice gebeld om te vragen hoe het zit, maar daar hadden ze geen antwoord voor me. Morgen is de winkel weer open, dat was alles wat ik wijzer werd. Gelukkig zit er op het Rokin ook een Vodafone-winkel…

Maar die blijkt ook al gesloten te zijn!

Het is me nu inmiddels wel duidelijk dat er een landelijke Vodafone-bijeenkomst is. Dat prikkelt mijn nieuwsgierigheid enorm! Waarom roep je als bedrijf al je medewerkers midden in de week bij elkaar? Toch alleen als je iets heel erg belangrijks te vertellen hebt dat tot dat moment absoluut geheim moest blijven? En dat dan vanaf morgen juist luid uitgeschreeuwd moet worden? Iets dat dus echt groot nieuws is. Iets dat mensen aanspreekt, iets dat inspireert… Maar wat?

iPhone?

iPad?

Over een kleine maand begint het WK voetbal in Zuid-Afrika. Ik kijk er met gemengde gevoelens naar uit.

Het spelletje is wel leuk, maar ik heb zo enorm het gevoel dat het bij die spelers alleen maar om het geld draait.

De afgelopen dagen ben ik vooral heel erg druk geweest met het leeghalen van mijn oude huis. Toen ik er tien jaar geleden ging wonen had ik net 2 verhuizingen in 4 jaar achter de rug en wist één ding zeker: ik zal nooit meer iets bewaren als dat niet persé nodig is.

Vervolgens legde ik stapels papier in een kast (die zoek ik later nog wel een keer uit), kon geen afstand doen van tientallen dozen met spelletjes op 5,25″ diskettes (die waren zo mooi!), bewaarde alle versies van de software die ik kocht (want daar had ik nou eenmaal heel veel geld voor betaald), dacht de bakken vol diskettes en dozen vol videobanden de jaren erna allemaal nog nodig te hebben en bewaarde van alle spullen die ik kocht de verpakking want da’s zo handig als er ‘s iets kapot gaat en terug moet naar de winkel… Van mijn goede voornemen is kortom geen zak terecht gekomen. En de afgelopen dagen zat ik daarom op de blaren… Wat een teringzooi!

De bus ligt vol met afval waar we echt niets meer mee kunnen, de oud-papierbak heb ik uren lang gevuld en het Leger des Heils mag langskomen om de kledingcontainer te legen. En dan nog staat het huis vol met spullen waarvan ik hoop dat de tweedehandswinkel het mee wil nemen.

Wat me op de been houdt is het besef dat dit echt de allerlaatste keer is dat ik zo enorm puin moet ruimen. Ga maar na…  Software in dozen met centimeters-dikke handleidingen erbij? Of sowieso software op een medium? Videobanden? Boeken? Cassettes? Lp’s? CD’s? Mijn volgende verhuizing zeul ik minstens drie ton zooi mee op een iPad van 700 gram!

De dag erna heb je er nog plezier van. Koppijn. Droge mond. Gespleten lippen. Beroerde adem.

En foto’s op je telefoon waarvan je je afvraagt hoe ze wanneer door wie en waar zijn gemaakt.

Tja. Die bank… Wat moet ik er nu nog over zeggen? Ik heb het erkende verhuisbedrijf gebeld en verteld dat ik niet echt onder de indruk was van hun prestatie. En toen zei die man aan de telefoon dat hij daar niet over ging en dus zou ik terug gebeld worden. Nou ik wacht nu nog op een telefoontje. Terug bellen is niet iets dat erkende verhuizers graag doen. Die rijden, zoals gezegd, liever met huisraad rond.

Eigenlijk boffen ze nog met me. Ik ben een geduldig persoon. En die bank staat op zijn plaats en daar was het me om te doen. Daar ben ik best tevreden over. Dat ik die kuthommels voordat ze een hand uitstaken €77,50 moest betalen voor het vervoer (cash en gepast, in welke eeuw leven we?), daar hoor je me niet over. Nee, ze boffen met me. Ik had ze net zo goed helemaal af kunnen maken hier op deze blog. Met naam en toenaam en een waarschuwing aan al die duizenden lezers om toch vooral geen zaken met deze oplichters te doen. Dit werkschuwe tuig dat te beroerd is om een enkel stapje meer te zetten. Deze hondsberoerde kutmongolen die nog te dom zijn om voor de duivel te dansen. Deze totale onbekwame werkweigeraars die het nog niet waard zijn dat ik een enkel woord aan ze vuil maak. Deze imbecielen die denken dat kwart over 3 net zoiets is als kwart over 5. Deze slapjanussen die vinden dat halverwege goddomme ook wel ver genoeg is. Deze kuttekoppen die eigenlijk nooit meer ergens aan de bak zouden mogen komen, die blij zouden mogen zijn met de restjes eten die ik voor ze achterlaat bij het vuilnis… Ze boffen echt met me.

Mijn bank wordt vandaag gebracht. Zo rond kwart over twee. Kan een uurtje eerder of later zijn. Nou da’s best netjes toch? De bankenleverancier heeft een erkend verhuisbedrijf ingeschakeld om dit klusje te klaren dus feitelijk kan er niks mis gaan…
Kwart voor vier nog geen bank gezien dus toch maar ‘s bellen. Ze zijn echt onderweg en zijn er voor half vijf, wordt me verzekerd. Kwart over vijf stopt dan eindelijk een vrachtwagen voor m’n deur. De vrachtwagen van de erkende verhuizer… Het is wel 10 keer op die vrachtwagen geplakt, zo trots zijn ze er op, dat ze erkend zijn.

De twee erkende verhuizers keuvelen een minuut of tien achter hun wagen en even denk ik dat ze daadwerkelijk wachten op kabouters. Maar dan komen ze toch zelf in beweging, pakken de bank, slepen hem mijn trappenhuis in, laten hem ergens halverwege de trap staan omdat de ruimte te klein blijkt en dan vertrekken ze weer. Veel succes ermee! Tuurlijk hadden ze wel een andere optie hoor, ze konden de bank ook weer mee terug nemen. Want dat is toch wat een erkend verhuisbedrijf eigenlijk het liefst doet, met huisraad rondrijden.
Met hulp van een paar buren is de bank later gelukkig toch op z’n plek terecht gekomen. Maar wat een prutsers die verhuizers zeg… Erkende verhuizers? Ammehoela!

Ik vind het wel apart, dit rek met bonbons bij Super de Boer. Het zijn doodnormale fabrieks-bonbons die in een chique aandoend jasje zijn gestopt. Daardoor zijn ze ineens minimaal twee keer zo duur als  normaal.

Maar je kunt er niks van zeggen want het staat er wel netjes bij vermeld, dat die bonbons door de verpakking ambachtelijk zijn gemaakt. Dus dat vind ik wel weer heel erg eerlijk.

Oh alles doet pijn joh. Ik kon vannacht niet in slaap komen dus ben nog ff tv gaan kijken. Twister in 3d leek me wel goed om te ontspannen, maar goddomme wat doet mijn lijf nu pijn. Overal blauwe plekken, schrammen en krassen. Ik had nooit gedacht dat de 3d-ervaring zo levensecht zou zijn.

Het is alsof je het zelf allemaal meemaakt. En dat gaat echt heel ver. Zo ver!

Mijn elektrische scooter heeft sinds kort een superblits maatje bij het oplaadpunt: een blauwe Tesla!

Een Tesla is een 100% elektrische auto die in California wordt gemaakt op de basis van een Lotus. In 3,9 seconden brengt de Tesla je naar 100 km/uur. Zijn top is iets van 200 km/uur en met een volle accu rijd je zo’n 400 kilometer. Al dat moois is uiteraard niet gratis. De goedkoopste Tesla kost in de basis €84.000, de goedkoopste sportversie komt op €99.000, maar BTW, BPM, bijtelling en wegenbelasting zijn voorlopig nihil. Leasen van een Tesla is daardoor ongeveer net zo duur als een Audi A4. Kijk hier maar ‘s.

Naast mijn opwinding over de Tesla was er overigens weinig te lachen bij dat oplaadpunt want mijn paal is kapot. Vanmiddag hing ik de scooter eraan en deed alles het nog, maar toen ik terug kwam was ie helemaal dood. Er staat gelukkig een storings-nummer op de paal en dat heb ik gelijk gebeld. Kreeg eerst een mevrouw aan de lijn die de ABN/AMRO aan de Keizersgracht niet kon vinden. Toen vroeg ze of er misschien een ANWB in de buurt was of een station. En daarna of de Keizersgracht in Amsterdam was. Toen ik begon te stotteren vroeg ze of ik dan niet ergens anders mijn chipknip op kon laden. Ik begon heel hard te snikken en ze verbond me daarom snel door met een Limburger die volgens mij normaal de broodjes serveert in het call centre. Hij leek er iets van te snappen. Of er soms stroom uit die paal kwam, vroeg hij. Soms wel zei ik, maar nu niet. Toen hoorde ik hem gewoon heel hard met zijn hoofd schudden. Nee, hier kon hij me echt niet bij helpen. En nog een fijne avond ja.

Ik weet het, het is een proef, maar wat een gepruts!

Ierland was het eerste land dat keihard is getroffen door de economische crisis. Het bruto binnenlands product is 12% ingezakt, de werkloosheid is verdrievoudigd, het begrotingstekort is opgelopen tot 14% en de huizenprijzen zijn de afgelopen drie jaar zo’n beetje gehalveerd. Toen ik dat in het Financieele Dagblad van gisteren las dacht ik: ‘Schreef drie jaar geleden niet iemand  al dat dit zou gaan gebeuren?’ Ik dus ff zoeken en ja hoor, gevonden! Het was (hoe profetisch) op dag 13 van de rondreis die MK en ik door Ierland maakten dat ik donkere economische wolken boven Ierland zag:

‘Economie?

We vragen ons heel erg af waar de mensen hier van leven. We zien hoegenaamd geen enkele bedrijvigheid: geen kantoren, geen grote fabrieken, geen vissers, geen boeren… En toch worden er overal in die vlakte waar we vandaag doorheen zijn gefietst huizen gebouwd. Zo’n zelfde beeld zagen we ook al in de rest van Ierland. Wel veel grote nieuwbouwwijken, maar geen zichtbare bron van inkomsten. Toch moeten ze ergens geld vandaan halen. En blijkbaar ook nog genoeg om zelf geen vervelende dingen meer te hoeven doen. Op de meeste campings waar we zijn geweest werden de dagelijkse klusjes als receptie en schoonmaak bijvoorbeeld door jonge Polen uitgevoerd en dat die niet alleen zijn wordt wel bewezen door het uitgebreide assortiment Poolse producten dat zelfs de kleinste supermarkt hier voert. Wat is het geheim van de Ierse economie?

Wij vermoeden een onroerende zeepbel…

Fietsend door de Rosses struikelen we bijna over de ‘land te koop’-bordjes. Daar waar de koop bezegeld is zijn (Poolse?) bouwvakkers bezig er een huis op te zetten. En vervolgens struikelen we dan weer over ‘huis-te-koop’-bordjes’. Dit gecombineerd met een bericht in een walgelijk rechtse krant (die als meest-populair aan ons werd verkocht) over de stijging van huizen- en grondprijzen doet vermoeden dat de meeste Ieren hier leven van het splitsen en verkopen van hun grond, het kopen van een aantrekkelijker stuk grond van een andere Ier, het (laten) bouwen van een huis, het verkopen van dat huis en het vervolgens weer aankopen van nog weer een aantrekkelijker stuk grond, het wederom (laten) bouwen van een huis… Etcetera, etcetera.

Zolang deze piramide aan de onderkant maar gevoed blijft worden met kooplustigen kan dat proces zich een hele tijd herhalen. We hebben hier langs de kust al enorme concentraties Amerikaans-uitziende mobile-home-parcs gezien dus wat dat betreft hoeven de Ieren zich voorlopig geen zorgen te maken. En als het dan spaak loopt? Dan weten ze vast nog wel aanspraak te maken op een of ander Europees potje, daar zijn ze hier ook goed in.’

En die potjes die zijn nu dus leeg. Jammer voor Ierland. Moeten ze misschien toch maar ‘s gaan werken ofzo. Net als de Spanjaarden, Grieken en Portugezen…

In The Movies zag ik vandaag de gelukkige huisvrouw. De film naar het boek van Heleen van Rooyen met in de hoofdrol Carice van Houten en Waldemar Torenstra bedoel ik dan dus. En ik vond hem goed!

Er zat van alles in. Ik heb gelachen. Een traan gelaten. Herkenbare dingen gezien en genoten van het goede spel van vooral Carice. Waldemar en de rest zet ze in haar eentje toch echt wel op een behoorlijke afstand.

De gelukkige huisvrouw gaat over een dolgelukkig yuppenstel in een vinex-wijk waarbij de man het ineens in zijn hoofd haalt dat hij een kind wil. Zij wil best elke dag seks dus zwicht en wordt vervolgens opengeknipt, doodongelukkig en bijna gek. Maar als je dan denkt dat dat het was komt er toch nog een dieper verhaallijntje naar boven die de film haar bestaansrecht geeft. Mooi!

Na een week staken door de stadsreiniging is Amsterdam veranderd in een grote stinkende afvalberg. Overal waar je kijkt zie rommel, vuil en puinhoop. En de Amsterdammers maken het er zelf niet veel beter op want die beschouwen elke dag nu als dag dat het vuil buiten gezet mag worden, inclusief grof vuil. Hier bij mij op de hoek staat al een koelkast, een oven en een bankstel tussen de Komo-zakken. ‘Waarom huurt de gemeente eigenlijk geen particuliere vuilophaler in?’ vroeg iemand me laatst. Ja waarom eigenlijk niet? Om de stakers niet tegen zich in het harnas te jagen? Om een vuilnis-veldslag te voorkomen?

De andere gemeentelijke diensten doen gelukkig wel wat ze kunnen. Zo zag ik gisteren twee politieagenten die een weekendtas met camouflageprint opruimden.

Die tas was door iemand tussen het huisvuil uitgeplukt, maar was blijkbaar toch niet de droomtas die hij verwacht had dus liet hij hem een eindje verderop achter. Gewoon tussen de auto’s. Dat kan namelijk allemaal als er gestaakt wordt. En toen kwamen de twee dienders. Ze trapten tegen de tas. Roken er aan. Probeerden hem voorzichtig open te maken… Maar ze vertrouwden het niet en gingen bellen. Niet veel later kwam een Volkswagen Golf aangereden, deur open, tas op de achterbank en weg. Opgeruimd staat netjes.

Wat ik de Amsterdammers dus zou willen vragen is om het huisvuil voortaan in een weekendtas met camouflageprint buiten te zetten. En dan niet op zo’n grote berg, maar gewoon tussen een paar auto’s zodat de VW Golf vuilniswagen er goed bij kan.

Wat een puinhoop is het hier op straat. Dankzij de kou stinkt het gelukkig nog niet, maar de aanblik is echt vreselijk. En da’s dan het resultaat van een weekje staken.  Maar er is hoop. Ik las in het FD dat ze er bijna uit zijn. Bijna een akkoord. Bijna weer aan het werk.

En gelijk maak ik me zorgen over dat moment…. De bergen vuil zijn namelijk zo hoog geworden… Zien die schoonmakers straks het verschil tussen vuil en geen vuil nog wel?

Hahaha en jullie deden er lacherig over: die Theo, hoe verzint ie het toch weer? Nou stop maar met lachen hoor. Het is dus gewoon echt waar, de bewijzen hangen er nu!

En die rij met auto’s die je daar achter ziet, die staat al voor de slagboom te wachten. Stelletje geile bokken.

Op De Boelelaan reed een vent in een invalidewagentje bovenop een stilstaande vrachtwagen. In het ziekenhuis overleed hij aan zijn verwondingen. Ik kan me daar best druk om maken. ‘Als je gewoon voor je had gekeken had je nog geleefd‘ zou ik dan heel hard willen roepen. Maar ja, tegen wie? Want hij is niet meer.

En waar keek hij verdomme naar, vraag ik me af. Wat was nou zo interessant dat hij zichzelf tegen die vrachtwagen dood reed? Een supermooie vrouw op het troittoir misschien?

Of een circustent die opgezet wordt. Het zal toch niet? Triest…

De iPhone is de beste smartphone, daar hoeven we helemaal niet lang bij stil te staan want dat weet iedereen. Om degenen die desondanks nog geen iPhone hebben te overtuigen er toch één te kopen gooiden telefoonhandelaren het daarom over een andere boeg. Ze sponsorden een onderzoek naar telefoons en kwamen met de weinig verrassende conclusie: ‘Vrouwen willen een man met een iPhone!‘.

De iPhone-concurrentie schrok zich daar uiteraard rot van en zocht snel een tegen-onderzoek. Ergens diep in een la vonden ze een onderzoek van pilfabrikant Bayer. Volgens dat onderzoek is vermoeidheid met 83% de grootste veroorzaker van een mager seksleven, op de tweede plaats staat met 74% een drukke agenda en met 55% nog net in de top drie de lange werkdagen. Helemaal onderaan in het lijstje staat met 25% de smartphone als potentiële seks-bederver…. En dat was precies waar de iPhone-concurrentie naar op zoek was. Nieuwe kop dus boven het onderzoek en verspreiden maar! Je zou er toch spontaan een slappe van krijgen?

De proloog van de Giro is gewonnen door Bradley Wiggens. Hij mag vandaag daarom in het roze op zijn fiets stappen voor de tweede etappe van Amsterdam naar Utrecht.

Het is een gezellig Italiaans gekkenhuis bij de start. Alle renners moeten zich op een podium melden en worden dan lastig gevallen door twee presentatoren die ze de kleren van het lijf vragen. Aangezien we hier in Nederland zijn is er ook een Nederlandse presentator aanwezig. En dan wordt het cultuurverschil pijnlijk duidelijk…

Die charmante dame in het midden is de Italiaanse die vooral zichzelf graag hoort praten en alleen de grote renners de moeite van een gesprek waard vindt. Beetje Rai Uno op zondagmiddag zeg maar. Die grijze man met baard is onze Nederlandse afgevaardigde die elke renner persoonlijk lijkt te kennen en één en al RTV Oost uitstraalt. Je ziet die Italiaanse denken… ‘Wie heeft die kabouter hier bij me op het podium gezet?‘… Ze blijft professioneel ver uit zijn buurt om maar niet in één foto gevat te worden. Maar als onze kabouter de Italiaanse er fijntjes op wijst dat de renner die ze zojuist heeft geïnterviewd vandaag jarig is heeft hij het definitief verbruid. En vanaf dat moment staat ze dus met haar rug naar hem toe. En ook met de rug naar de renners toe, maar daar zit ze helemaal niet mee.

Sportwethouder Carolien Gehrels heeft de Giro zo’n beetje persoonlijk naar Amsterdam gehaald. Zij mag daarom het startschot geven. Als Carolien verschijnt verdringen de mensen zich voor het podium. Ik wist niet dat ze zo populair was.

En oh ja, Yolanthe was er ook.

Meer foto’s vind je op mijn Mobile Me Gallery!

Van onze reporter PB…

Ter voorbereiding op de 24 heures du Mans 2010 ben ik op excursie gegaan naar Den Haag. Het gaat erom vele kilometers te maken om zo richting de 24 uur goed geconcentreerd te kunnen blijven. Om weer aan de smaak van het racegeluid gewend te raken is testen in een zo reëel mogelijke omgeving zeer gewenst. Vette inhaalacties, zware crashes, snelle pitstops en daarna een mooie overwinning. Kortom alles moet je meegemaakt hebben om te weten hoe het is de top te bereiken.

Vandaag zijn we naar het Omniversum geweest. Dit is een grootbeeld-filmtheater. De films worden op een supergroot scherm, in de vorm van een bol, aan de binnenzijde ervan geprojecteerd. Je zit als het ware “in” de film. We hebben eerst de film Super Speedway gezien en daarna Under the Sea. Super Speedway gaat over de familie Andretti. Het is een opbouwende film waarin de race en actiebeelden met hun geluid de meeste indruk maken. Under the Sea is een film die ons meeneemt naar de verschillende koralen. Je ziet wel eens lelijke wezen rondlopen op straat, maar wat daar in de zee rondzwemt wil je op straat niet tegenkomen.

Het Omniversum, met daarnaast het Museon en het gemeente museum van Den Haag zijn zeker een bezoekje waard. Het is en kan interessant zijn in de leeftijd 5 tot 75 jaar. Daarna nog even uitwaaien op het strand en dan weer lekker naar huis.

Benieuwd naar het vervolg van 24 heures du Mans? Houd blablablog dan rond 12 juni goed in de gaten!

Stond vanochtend in Het Parool: Amsterdam loopt niet warm voor de Giro. Nou dat lijkt me duidelijk. Die Giro hebben we hier net afgeschaft en mijn blauwe pasje is nu helemaal oranje, dus waarom zou ik nog warmlopen. En sowieso warmlopen? Met deze temperaturen? Dacht het niet.

Toch waren er teams die vanmiddag het parcours verkenden. Gevolgd door cameramannen die hetzelfde deden. Nu maar hopen dat ze morgen wel geluk hebben met die groene golf.

Ik heb hem nu twee weken, de Samsung 3d TV. Hoog tijd dus voor een analyse. Want is het ook wat, dat kijken in de diepte? Ik zou heel graag een foto van een 3d beeld laten zien, maar dat kan dus niet. Dus dan maar een foto van Theo die 3d kijkt…..

Ik weet het niet zeker want het fototoestel maakte om de zoveel minuten automatisch een foto, maar ik vermoed dat dit nog tijdens de reclame was

En toen de film eenmaal begon…. Damn! Diepte! Echt diepte. Alsof je in een kijkdoos kijkt.

En als het dan eng wordt voel je je deel van de film. Alsof je er middenin zit. Maakt het veel enger allemaal.

Maar… daar komt die maar hoor… Ik heb dus een 3d-TV en 3d-brillen die draadloos met de tv communiceren en er voor zorgen dat mijn linker en rechter oog een verschillend beeld te zien krijgen. En ik heb een 3d Blue Ray speler die de mooiste 3d-films kan weergeven… Maar wat ik niet heb is een 3d-film. Die zijn er gewoon nog niet! Na de zomer wordt Avatar verwacht. Na de zomer pas! Da’s wel een erg lange tijd warm lopen.

Stel ik me op die foto’s hier boven dus aan? Niet helemaal. De Samsung 3d-TV is in staat om normale TV-beelden om te zetten naar 3d. En dat werkt eigenlijk verrassend goed. Hoe beter de kwaliteit van het beeld en hoe hoger het contrastverschil, des te beter wordt de 3d-ervaring. Ik keek Lord of the Rings en zag nieuwe dimensies. Fantastisch mooi!

Gisteravond. Dodenherdenking op de Dam. Paniek. Een gek die gek doet, mensen die mensen vertrappen. Ik hoorde het achteraf pas, terwijl ik op dat moment zelf een paar honderd meter verderop voor de Kleine Komedie stil stond te wezen, samen met tientallen anderen. De enige stemmen die je op straat hoorde waren die van verwonderde toeristen die er geen reet van snapten. Wat is hier aan de hand? Waarom zijn die Hollanders ineens zo stil? Waarom staren ze zo gelaten naar het water?

Waarom ik daar op dat moment stond was omdat JW Roy een kwartier later het podium van de Kleine Komedie zou beklimmen.

Samen met zijn band bestaande uit Gabriël Peeters, BJ Baartmans, Gerald van Beuningen en JJ Goossens (JW, BJ, JJ…. ik signaleer een trend) maakt hij er een fantastische show van. Zo’n beetje alle nummers van de nieuwe CD ‘Weet het zeker’ komen langs en worden door Jan Willem vakkundig aan elkaar gepraat met verhaaltjes over het ontstaan van de songs. De zaal gaat uit haar dak! Maar toch nog niet zodanig dat we elkaar verdrukken ofzo. Iedereen is weer veilig buiten gekomen, denk ik

Het voetbalseizoen 2009-2010 zit er weer op. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het op het eind niet meer helemaal gevolgd heb. Maar er is een club kampioen geworden. Schijnt. Ergens in het oosten. Ver weg in ieder geval. Nou ja, leuk voor ze. Ook ‘s een keertje. Ja het is waar, ik had de competitie natuurlijk eigenlijk actiever moeten volgen omdat mijn blog tegenwoordig vet in de voetbalsponsoring zit. Maar ‘k weet niet. Het liep anders dan ik dacht. En geen zin. En verlies van concentratie. Enzo. Volgend seizoen beter! Over dit seizoen praten we maar even niet meer.

Waar ik het vandaag wel over wil hebben is over de finale van de BlaBlaBlog fotowedstrijd! Ik lieg als ik zou zeggen dat jullie allemaal enorm jullie best hebben gedaan. Maar op de valreep heb ik in ieder geval toch nog een paar plaatjes in mijn mailbox mogen ontvangen.

En nu is de vraag, welke foto is het leukst, dus welke inzender verdient die helemaal hippe iPod shuffle? Daarvoor heb ik jullie hulp nodig. Bekijk deze 11 foto’s goed en laat me weten welke foto jij het leukst vindt. Welke foto doet het meest recht aan het ware voetbalgevoel? Op welke foto komt blablablog.nl het best tot zijn recht??

Aanstaande zondag maak ik de uitslag bekend. Veel succes met de te maken afwegingen!

Ik moet nog steeds gordijnen hebben voor op mijn slaapkamer. Het is wel mooi licht zo zonder, maar da’s ook gelijk het nadeel. Om over al die nieuwsgierige achterburen maar niet te spreken. Vrienden riepen gelijk dat ik naar de Hema moest gaan, maar dat vond ik toch wel iets te gemakkelijk. Er zijn zoveel leuke, kleine winkeltjes in Amsterdam die mijn klandizie misschien wel meer verdienen dan de Hema. Ik kon me herinneren dat er aan de Overtoom zo’n klein, sympathiek zaakje zat waar de eigenaar de gordijnen hoogstpersoonlijk voor me in elkaar zou naaien.

Maar dat bleek dus een droom te zijn.

Als je in Amsterdam een bootje hebt zijn er een paar regels waar je je aan moet houden. Zo zul je bij elke festiviteit uitvaren met zoveel mogelijk vrienden, bier en rosé aan boord. En zo zul je je kleden volgens de regels van die festiviteit. Dus met het grachtenfestival doe je je ribbroek aan, geen bevrijdingsfestival zonder rood wit blauw in je haar, geen gay parade zonder goud-glimmend jurkje en geen koninginnedag zonder minimaal een oranje hoedje.

En denk nou niet dat die regels niet gehandhaafd worden hoor. Ik zag naast de Hermitage aan de Amstel nog net hoe de waterpolitie een boot met wetsovertreders de grond in boorde.

Die gasten dachten dat de gay parade al begonnen was. Lik op stuk noemen we dat hier.

Er was weer veel te winnen de afgelopen koninginnedag. Als je met een pijltje een ballon raakte mocht je grabbelen in een bakje vol opgevouwen papiertjes waar dan misschien iets in zat. En ergens anders kon je voor één Euro een CD meenemen als je een andere Euro in een glas wist te werpen. De meest serieuze actie zag ik toch wel in de Watergraafsmeer. De 1 miljoenste treinreiziger mocht deze Volkswagen Golf meenemen.

En dan ging het om deze trein…

Overbodig om te melden dat de prijs niet gevallen is, denk ik.