BlaBlaBlog.nl

In de winkelschappen zie je dat veel fabrikanten de zorg voor het milieu hoog in hun vaandel hebben staan: steeds meer producten zijn biologisch afbreekbaar, PVC-vrij, ecologisch, CO2-neutraal en energieklasse A. De fabrikant van dit luchtbed overdrijft echter een beetje.

Het groene opblaasbare bed is gemaakt van onschuldig materiaal en verpakt in een doos van gerecycled karton. De drukker maakte echter een foutje en drukte een foto van een blauw bed op de dozen. Een normale fabrikant zou alle dozen hebben laten vernietigen, maar dat deed deze groene fabrikant niet; elke doos is door hem voorzien van een erratum (gemaakt van 75% gerecycled papier).

Die betaalsite was dus een grap. Maar de crisis is dat zeker niet. Ik heb nog steeds geen werk en elke maand komt er hier dus net iets te weinig geld binnen. Eigenlijk alleen wat van die Google-reclames hier rechts en dat is het dan. Lezer LaLa denkt gelukkig met me mee en mailt me een manier om snel wat bij te verdienen. Maar dat wil ik dus eerst even aan jullie voorleggen. Wat denk je, als je dit soort plaatjes drie maanden lang hier op de blog ziet, oppoppend links, rechts, boven onder. Kun je daar tegen?

Als ik het drie maanden vol houd levert me dat in ieder geval een seks-pakket ter waarde van 250 Euro op! En als jullie genoeg besteden bij die winkel moet ik er ook nog wel een aardig belegde boterham aan over kunnen houden. Dat seks-pakket ga ik dan natuurlijk onder jullie verloten. Mij lijkt het wel wat. Maar alleen als jullie er tegen kunnen hoor. Meeste stemmen gelden.

Op 2 januari kondigde ik het al aan en nu is het dan eindelijk zover: vanaf begin volgende maand gaat BlaBlaBlog verder als betaalsite! Gisteren ben ik de hele dag bezig geweest om alle 362 abonnees in te voeren. In de loop van vandaag en morgen ontvangen jullie allemaal je toegangscodes in de mail. Niets lijkt een groot succes nog in de weg te staan. Ik ben er hartstikke opgewonden van!

Mijn doelstelling om ergens begin tweede kwartaal live te gaan is dus gehaald! Begin volgende maand, aanstaande woensdag, de eerste dag van april gaat de knop hier om! 

En als je nu nog niet door hebt dat dit een grap is betwijfel ik of je de rest van deze site ooit wel hebt begrepen.

Ik kan me best voorstellen dat je als redacteur van het Financieele Dagblad een beetje depressief wordt van elke dag maar weer dat slechte economische nieuws. Maar dat mag toch geen reden zijn om dan maar gelijk elk nieuwsbericht super-negatief te benaderen? 

Voor het geval de despressieve redacteur niet meer weet hoe hij dit ANP-bericht wel had moeten brengen zal ik het een keertje voordoen.

Zeg nou zelf, dat klinkt toch veel beter? En mocht iemand van het FD meelezen, ik heb nog wel wat tijd over hoor.

Die nieuwe baan van me hakt er wel in hoor. Elke dag weer sex, drugs en rock & roll heeft er voor gezorgd dat ik de afgelopen twee maanden bijna 3 kg zwaarder ben geworden. En dat ondanks een volle week wintersport!

Dat moet de komende maanden dus echt veranderen want als dit zo doorgaat weeg ik aan het eind van het jaar 100 kg. Vanaf morgen ga ik daarom meer bewegen. Regen of niet!

Dat plaatje hierboven is overigens van mijn Wii-fit. Dat ding heb ik een jaar geleden gekocht en ik wilde er over schrijven zodra ik een mooi dalende gewichtsgrafiek kon laten zien….  Komt misschien nog wel dus.

Het is echt heel erg kut als er bij je is ingebroken (ik kan er over meepraten). Het idee dat er een vreemde door je huis heeft gelopen en misschien wel overal aan heeft gezeten geeft je lange tijd een behoorlijk unheimisch gevoel in je eigen huis.

Mijn inbreker had gelukkig alleen oog voor notebooks, computerschermen en TV’s. Veel heftiger is het als een inbreker dierbare, niet te vervangen spullen ontvreemdt, zoals je dagboek, foto-albums of videobanden met daarop hoogtepunten uit je leven. In het Noorse Kristianslund overkwam dat een familie. 

Ze dachten dat ze die video-beelden voor altijd kwijt zouden zijn. Maar ze hadden gelukkig te maken met een moderne en berouwvolle inbreker want die zette de verloren gewaande film op internet. Da’s toch hartstikke aardig?

Zou ik ook denken. Maar die familie denkt daar anders over. Ze zijn boos! Het blijkt namelijk dat heel veel mensen naar die video op internet kijken en dat wil die familie niet want het is hun film. Ik vind het een beetje egoïstisch en kortzichtig hoor. Zo blijkt maar weer dat je het als inbreker eigenlijk ook nooit goed kunt doen. Neem je iets mee is het niet goed, breng je het terug is het weer niet goed.

Als je een filmpje maakt is het meestal wel zo leuk om er een muziekje onder te zetten. En als je dat filmpje dan op internet publiceert moet je de muzikant eigenlijk een vergoeding betalen voor het gebruik van de muziek. Ik vind dat best raar want die muziek heb je toch al een keer gekocht? Als een nieuwslezer een pak koopt hoeft hij de kledingzaak toch niet ook nog ‘s extra te betalen als hij dat pak op TV aan heeft? Maar goed, muzikanten zijn vreemde jongens blijkt maar weer en die denken daar anders over.

Veel filmpjes op internet worden via YouTube de wereld in geslingerd en YouTube heeft daarom met de meeste platenmaatschappijen afspraken gemaakt over het gebruik van muziekjes in filmpjes. Alleen met Warner Music komen ze er niet uit en daarom worden nu alle filmpjes waarin muziek van één van de Warner-artiesten voorkomt ontdaan van hun geluid. In totaal gaat het om duizenden filmpjes. En één daarvan is van mij. Ik ben me een boefje…

Het gaat om mijn Carla zuigt-filmpje. Carla zuigt nog steeds heel erg lekker, maar vanaf vandaag doet ze dat dus zonder geluid te maken (fijn voor de buren). En dat alleen maar omdat er een klein stukje van een nummer van The Prodigy in de video voorkwam, potdomme een CD van 12 jaar oud! Wees blij dat ik die cd überhaupt nog wil luisteren. Zolang platenbazen denken dat ze op deze manier geld moeten verdienen kan ik er geen medelijden mee hebben dat ze allemaal naar de kloten gaan. Want dat gaan ze.

Wil je Carla nog ‘s in volle glorie horen zuigen dan kun je in mijn gallery terecht. Daarin heeft Carla zelfs drie verschillende standjes dus daar zit voor jou vast wel een geschikte tussen. Dat het allemaal hartstikke illegaal is maakt het eigenlijk alleen nog maar opwindender. Carla go!

Twitter is helemaal hot. Maar ik vind het huidige Twitter eigenlijk nog te onvolwassen om te gebruiken. Daarom heb ik zelf Twitter 2.0 ontwikkeld!

Twitter 2.0 borduurt voort op Twitter (laten we dat maar classic noemen). Je kunt berichtjes posten die anderen die zich geabonneerd hebben op je twitter dan te zien krijgen. Je kunt je berichtjes vanaf elke met internet verbonden computer versturen, maar ook via mail of via speciale programmaatjes op je mobiele telefoon. Daar verandert niets aan.

Wat Twitter 2.0 bijzonder maakt is dat je getwitter uit een onbeperkt aantal tekens mag bestaan (tegenover 140 tekens in Twitter classic). Ook is het mogelijk om muziek, foto’s of video te twitteren zonder dat je daar een aparte applicatie voor hoeft te installeren.

Wil je ook Twitteren 2.0 dan kun je je hier gratis aanmelden. En wil je Twitter 2.0 berichten kunnen lezen dan zijn er al heel erg veel Twitter 2.0 compatible Twitter-readers op de markt. Met de meeste webbrowsers kun je overigens ook gewoon Twitter 2.0-feeds lezen. Uitzondering is de browser van Google, maar daar wordt driftig aan gewerkt is vandaag bekend gemaakt.

Op verschillende sites wordt mijn Twitter 2.0-feed inmiddels weergegeven. Bijvoorbeeld op deze van Radio Cucina. Ik ben er reuze-trots op!

Als je de 40 gepasseerd bent heb je er echt al een behoorlijk stuk van je leven op zitten, en ik kan het weten. Ik heb echt veel zien veranderen in die 40 jaar. Heineken kratjes werden groen, Raiders werd Twix, kruidenboter is uit en olie met zout is in, Coca Cola werd nieuw en toen weer classic en Omo beloofde elk jaar opnieuw eindelijk wel alle vlekken eruit te krijgen. Maar sommige dingen bleven gelukkig hetzelfde.

Verkade maakt bijvoorbeeld al sinds 1886 allerlei lekkers waaronder Café Noir koekjes. Mijn oma had ze vroeger altijd al in huis en je kunt ze nu nog steeds gewoon kopen. De verpakking is uiteraard gemoderniseerd, maar het koekje wordt nog exact gemaakt volgens het aloude recept. Dacht ik…. 

Want bij Verkade zijn ze het originele recept blijkbaar kwijt en heeft elke koekenbakker zijn eigen manier voor het maken van Café Noir ontwikkeld. Er gaat in ieder geval altijd tarwe en melk in de beslagkom, maar soms gaan er ook pinda’s, noten, sesamzaad, eieren of soja bij.

Dat wetende is het eigenlijk nog knapper dat dat koekje nog steeds zo smaakt als ik het me van vroeger kan herinneren.

We bezoeken vanavond vis-restaurant Urban Ocean aan de Amstelveenseweg in Amsterdam. Tot voor kort zat in dit pand Indonesisch restaurant Sumatra. Dat was nog een echt ouderwets restaurant met kleedjes op de tafels en veel donker hout. Vorig jaar kreeg Sumatra Indonesische restaurant Blauw als nieuwe buurman. Blauw is strak, snel en vlot en ademt de sfeer van deze tijd uit. Met Sumatra was het vervolgens snel afgelopen. 

Nieuwe restaurants zijn tegenwoordig allemaal zo vlot, snel en strak ingericht. Over alles wordt nagedacht, over de kleuren, het logo, de gewenste sfeer, de verlichting, de site, de kaart. Alles moet kloppen. Het voelt soms wel alsof je een VT-wonen voor de horeca binnenloopt. 

Ook Urban Ocean is deskundig gestyled met een frisse look en heel veel groen. De waterflessen en waterglazen zijn zelfs speciaal door Piet Boon ontworpen. Dit stukje Amstelveenseweg mogen we daarom nu wel de restaurant-design-zone noemen met op een rijtje de hip gedesignde restaurants Blauw, Urban Ocean, Umoja en Sucre.

Een heel erg mooie inrichting staat helaas niet garant voor heel erg lekker eten. En dat bewijst Urban Ocean vanavond. De kwaliteit van de gerechten is wisselend. De oesters zijn lekker (mijn tweede oester en deze keer een traditionele!), de zalmcarpaccio is een rommeltje en smaakt naar niets, de kreeftensoep is waarschijnlijk kant-en-klaar ingekocht, de St. Jacobs schelpen zijn erg goed, de bouillabaisse is te veel soep en te weing vis, de gegrilde dorade  is goed, de tonijn is weinig overtuigend en de toetjes (chocoladetaart, citroentaart en tiramisu) komen duidelijk van de groothandel.

Voor vier personen rekenen we 240 Euro af (inclusief glaasje prosecco, fles witte wijn en exclusief de koffie die we gratis krijgen).

Bij afrit S107 op de ring rond Amsterdam stond jarenlang een enorme reclamebord van de Postbank. Ik was wel benieuwd wat er vandaag de dag voor reclame zou hangen nu ING het merk Postbank aan de straat heeft gezet…. 

Er blijkt een grap van de advertentieverkoper te hangen. Ik vind hem wel leuk!

Over een kleine twee weken gaat de knop hier dan eindelijk echt om. De laatste zaken worden nu getest en het ziet er erg bevredigend uit. Ik had niet gedacht dat het nog zoveel werk met zich mee zou brengen. Vooral de contracten met credit card maatschappijen en PayPal waren waanzinnig moeilijk af te sluiten. Maar het is gelukt!

Ik krijg veel vragen over de nieuwe betaalsite BlaBlaBlog. Of alles nu ineens heel anders zal worden? Of we ook op TV willen? Of er nieuwe redacteuren worden aangetrokken? Wees gerust! BlaBlaBlog blijft in grote lijnen zoals ze is! In eerste instantie zul je alleen wat kleine veranderingen zien. We hebben daarbij goed geluisterd naar jullie wensen! Ik zal een paar tipjes van de sluier oplichten.

Een veel gehoorde klacht gaat over de reclames op deze site. Die moest ik er destijds wel opzetten om het geheel rendabel te maken.

 Als de betaalsite online gaat verdwijnen die reclames weer!

Een andere klacht die ik veel hoor gaat over de foto’s. Op sommige monitoren schijnen ze te donker over te komen. 

Als de betaalsite er dadelijk is zullen alle foto’s een gepatenteerde licht-finish krijgen. Hierdoor zijn ze op alle monitoren even helder!

We hebben trouwens niet met al jullie klachten iets gedaan. Sommige lezers klagen er bijvoorbeeld over dat ze alleen de eerste drie regels van de blog kunnen lezen. Als je een heel erg kleine monitor gebruikt of je hebt je PC ingesteld op een lettertype voor slechtzienden dan komt dit probleem inderdaad voor.

Maar als je goed kijkt zul je zien dat er aan de rechterkant van je browservenster een schuifbalk zit waarmee je door de blog kunt scrollen zodat je de rest van het stukje ook kunt lezen. Simpel toch?

Ik kijk uit naar het moment van lancering en ik hoop de inmiddels 350 abonnees ook! De reageurders die recht hebben op een gratis abonnement ontvangen op de dag dat we live gaan een mail met toegangscodes van me. Niet zenuwachtig worden dus als je nog niets van me hebt gehoord!

Mijn buren hebben kinderen en die kinderen zijn gek op de auto van papa. ‘ik wil in auto van papa!!!!’ schreeuwt de jongste hier elke dag door de straat. Dat papa een lelijke Toyota heeft deert die kleine blijkbaar niet. Vanmiddag zag ik een andere blije papa met koter door de straat lopen. Kotertje liep onzeker stappend naar elke auto toe om daar vervolgens met zijn plakkerige handjes steun te zoeken en ‘auto!’ tegen papa te zeggen. Ik weet niet wat het is, maar kinderen hebben iets met auto’s, ongeacht merk of model. 

Als kinderen ouder worden zijn ze ineens minder willekeurig. Dan is niet elke auto zomaar goed. Dan heb je ineens vrouwen-auto’s, mannen-auto’s en homo-auto’s en daar dien je je dan ineens naar te gedragen. Dan mag je als man(netje) een vrouwen- of homo-auto niet leuk meer vinden, maar word je alleen nog opgewonden van een echte mannen-auto zoals de BMW 6-serie. Ik vind het grote onzin!

Net zoals niet iedereen in dezelfde kleren loopt zo heeft ook iedereen een eigen smaak wat auto betreft. Van mijn laatste vier auto’s staan er drie in de homo-auto top-tien en dat zal me m’n reet roesten! Ik doe niet aan mee aan die onzin.

Alhoewel ik moet toegeven dat ik me bij sommige auto’s wel beter voor kan stellen dat er een vrouw in rijdt dan een man. Bijvoorbeeld bij die Nissan Micra die je hierboven op de foto ziet. Maar hoe dat nou komt dat is me een raadsel.

Theo Maassen staat vanavond in de Kleine Komedie en wij zijn erbij! Althans, we staan voor de kassa en hopen dat er genoeg mensen zijn die hun tevoren gekochte kaartje terug komen brengen…. 

Als de voorstelling begint blijken er 3 afhakers te zijn en da’s dus niet genoeg want wij zijn nummer 19 op de wachtlijst. Beetje teleurgesteld zitten we nu in Café Schiller. En daar wil ik het voor vandaag even bij laten. Morgen is er weer een dag en weer een kans!

Na het iets te vroeg landen van een Boeing van Turkish Airlines in een akkerland vlak voor de Polderbaan, dacht het eveneens Turkse Pegasus Airlines dat het misschien wel slim was om in Amsterdam reclame te gaan maken voor haar vluchten naar Istanbul.

De ingehuurde reclamemaker slaat de plank helaas volledig mis. Ik wil niet goedkoper, maar veiliger naar Istanbul. En ik wil zeker geen enkele reis.

We hebben van alles te vieren: ik heb een nieuwe baan, MK heeft een nieuwe opdracht, dit wordt mijn 233e restaurantrecensie, Kluun complimenteerde me en Saskia Noort zoende me (daarover later meer), ik heb eelt op mijn vingers en mijn bril is weer terug! Dit vraagt om een feestje in stijl!

In Rotterdam heeft Francois Geurds drie weken geleden restaurant Ivy geopend. Geurds heeft een paar jaar gewerkt in het 3-sterren restaurant The Fat Duck in Londen, daarna is hij in Asten neergestreken bij restaurant Puur (dat leverde hem de eerste plaats in SpecialBite 2009 op). Zijn manier van koken is niet alledaags,  moleculaire gastronomie wordt dat genoemd. 

Ivy is een bijzonder mooi en sfeervol restaurant. Alles ziet er even af uit. Mooie banken, mooie stoelen, prachtige lampen, gordijnen, vloer… Een genot voor het oog! Francois regeert vanuit de centraal geplaatste open keuken. Het vakkundige personeel legt je volledig in de watten. Even naar het toilet? Drie paar handen wijzen je de weg. Vraagje over de wijn of het eten? Het personeel zal je verbazen met de parate kennis die ze bezit. We proberen uit hoe ver deze kennis gaat en da’s echt heel erg ver. Zelfs het merk zeeppoeder dat gebruikt wordt om de glazen te spoelen weet onze gastheer te noemen. Zonder ook maar iets geproefd te hebben weet je al dat dit een zeer bijzonder restaurant is. 

We kunnen kiezen uit een 3, 5 of 7 gangen menu. Uiteraard gaan we voor die laatste en daar nemen we een bijpassend wijnarrangement bij. Maar eerst beginnen we natuurlijk met een flesje overheerlijke prosecco en drie bijzondere amuses (waaronder ijs van zwarte olijven met gepocheerde tomaat en een spiesje met appel en komkommer dat op een bbq wordt geserveerd). Om de smaakpapillen daarna weer te neutraliseren lurken we even aan een waterpijp zonder tabak, maar gevuld met mint-thee. Daarna kan het feest beginnen. Op onderstaande foto staan de 7 gangen aangegeven. 

De kreeft in artisjok-bouillon met een stukje op de huid gebakken zeebaars, artisjok, asperge en limoenschil is een fantastische smaakervaring. De erbij geschonken wijn is een echte aanvulling. Super! Over de kabeljauw zijn de meningen verdeeld. Er wordt een lege gamba bij geserveerd die 12 uur heeft gedroogd in zout en daarna nog wat behandelingen heeft gekregen waardoor de normaal harde huls nu eetbaar is en naar kroepoek smaakt. De inhoud van de gamba wordt er als een puree met iets groens erdoor bij geserveerd. De kabeljauw zelf is bedekt met een knapperig laagje kruim. Daarbij ligt er een soort sleepspoor op het bord van champagne-creme waar de bubbels nog zichtbaar in zijn. Een beetje een gekunsteld gerecht. De wijn is wel weer erg lekker, daar zijn we het allemaal over eens (dat geldt voor alle wijnen die we dronken dus dat heb ik dan bij deze alvast gezegd).

De coquille is zeer smakelijk. Hij wordt geserveerd met een moes van pompoen die een week lang is ingedikt (en nu een beetje naar satesaus smaakt). De oester ligt in een soepje van rode biet. Voor de ware oesterliefhebber misschien een gruwel, maar voor mij als niet oester-liefhebber een uitkomst. Ik heb een oester gegeten!!

De zwezerik is heel langzaam bereid (op een graad of 50) en smaakt superlekker! De twee mosselen en het schuim van kerrie is aangenaam verrassend. Het hoofdgerecht is een stukje ossenhaas met lekkere jus en twee gevulde torentjes van aardappel.  Bijzonder smakelijk vlees! Het dessert bestaat uit verschillende  bereidingen met chocolade (het was al laat en dat wijnarrangement hakte er ook wel in dus helemaal precies weet ik het niet meer…).

Ivy is echt een zeer bijzonder restaurant. De sfeer is geweldig, het personeel vriendelijk, betrokken en zeer deskundig en het eten is erg mooi en erg lekker. Het zou me niets verbazen als Ivy al heel snel haar eerste Michelin-ster krijgt. Waar ze dan in ieder geval niets meer aan hoeven te veranderen is aan de prijzen want voor zoveel kwaliteit moet je natuurlijk wel betalen. Voor vier personen rekenen we 640 Euro af.

Als je om je heen kijkt struikel je  bijna over de borden: reclame-, straatnaam-, bustijden-, waarschuwings-, route-, snelheids-, plaatsnaam-, verbods- en nog veel meer borden. Je wordt er weleens moe van van al die signalen. Toch is het vaak wel zinnig. Je zou toch niet per ongeluk dit water in willen duiken?

Of per ongeluk in de garderobe je blaas legen?

Soms zijn bordjes alleen maar informatief. Zoals deze op een boom in het Vondelpark. Dit is een Hollandse linde. Had ik anders nooit geweten. 

De tekst op een bordje moet klip-en-klaar aangeven wat er bedoeld wordt, maar helaas kom je nog weleens foute bordjes tegen. Die zijn dan bijvoorbeeld negatief geformuleerd.

De correcte tekst had natuurlijk moeten zijn: ‘Dit is een boom’. Beetje jammer hoor.

Werkloos zijn is lang niet zo erg als het klinkt, althans niet voor mezelf. MK heeft het er moeilijker mee. Aan haar wordt telkens gevraagd ‘wat doet je vriend eigenlijk?’ en om dan te moeten zeggen dat ik werkloos ben, da’s niet leuk. Zeker niet omdat die vragenstellers dan gelijk heel zorgelijk kijken alsof ik een enge ziekte zou hebben; alsof ik een soort van debiele gehandicapte ben die haar elke dag bij thuiskomst kwijlend vanuit mijn rolstoel vraagt om mijn ondergoed te verschonen. Kom op zeg! Werkloos zijn is big fun! Ik weet van gekkigheid af-en-toe niet eens meer wat ik allemaal zal gaan doen! 

Maar goed, ik moet ook rekening houden met MK dus ik heb mezelf een baan aangemeten; een soort van dekmantel voor het werkloos zijn zeg maar. MK vertelt nu aan iedereen dat haar vriend de hele dag gitaar speelt en veel te veel drinkt. Dat hij in studio’s rondhangt en de vrouwen van zich af moet slaan. Haar vriend is namelijk muzikant! Met dit toverwoord slaan de bezorgde blikken gelijk om in bewondering. Muzikanten zijn toch een soort goden van deze tijd!

Zonder goed materiaal begin je niets dus de eerste stap in mijn nieuwe bestaan is het kopen van een nieuwe gitaar. Tweede stap is het instuderen van een compleet repertoire. Derde stap is het werken aan m’n presentatie. Vooral dat laatste moet de doorslag gaan geven want echt goed spelen kan ik eerlijk gezegd niet en die songs van me blinken nou ook niet echt uit.

Als een soort van research bezoek ik concerten van bands die met dezelfde handicaps worstelen. Jammer dat The Killers gisteren niet doorging, was anders vast een leerzame avond voor me geworden.

De Arenaboulevard in Amsterdam Zuid-Oost is al de hele dag ontruimd vanwege ernstige dreiging. Nederland is in rep-en roer. En ik denk dat het allemaal alleen maar een misverstand is.

Iemand heeft vast ergens opgevangen dat er killers naar de Arenaboulevard op weg zijn en onmiddellijk groot alarm geslagen. Ik geef toe dat het echt wel een aanslag is op je oren zo’n concert van The Killers, maar om daar nou de Ikea en de Mediamarkt voor te ontruimen?

TNT stond met een pakje aan mijn deur. Ik krijg wel vaker pakjes, maar deze was onverwachts. Een pakje uit Oostenrijk van de gemeente Eben…

Ik ben zo benieuwd wat er in dat pakje zit… Jullie ook? Lees dan verder….

Continue Reading »

Het gaat bijna de hele week regenen en dat vind ik helemaal niet erg. Lekker met mijn hoofd diep weggedoken in de capuchon in de plassen stampen. Alleen woensdag schijnt het droog te zijn. En daar baal ik echt van. Woensdag blijf ik daarom de hele dag in bed. Beetje lezen, lekker cocoonen, pizza laten komen…

Heeft iemand overigens enig idee hoe snel de haren aan de zijkant van je hoofd eigenlijk groeien?

Ik heb niet zo heel erg veel haar op mijn hoofd en mensen zijn daardoor altijd verbaasd als ik vertel dat ik elke zes weken naar de kapper ga: ‘Waarom doe je dat niet zelf met een tondeuse? Gewoon hups-hups-hups en klaar?’. Ik hoor dat nu al jaren en vandaag heb ik het daarom eindelijk een keertje zelf geprobeerd. Het ging van hups-hups-hap…. Damn!

Een paar jaar geleden filmde ik in de salon van mijn eigen kapper een parodie op de TV-kapper. Dat filmpje staat nu op YouTube en in een betere kwaliteit in mijn Gallery. Have fun!

Ben er achter hoor: als je het filmpje hebt gekeken is mijn haar inmiddels al weer 0,0003 cm gegroeid!

Vier jaar geleden was mijn buurt in rep en roer vanwege het boomschorshuisje (ik schreef er op deze blog zelfs over). De gemeente wilde het herbouwen op een pleintje dat door een stel truttige bejaarden als tuin werd gebruikt. Ze wilden hun tuin niet kwijt en vreesden overlast van de horeca die in het huisje zou komen. De gemeente ging overstag en het boomschorshuisje werd niet herbouwd.

Bij de bekendmaking van het besluit gaf de gemeente aan dat het bewuste plein wel heringericht zal gaan worden en dat die werkzaamheden afgestemd zullen worden op de werkzaamheden aan de nabij gelegen Amstelveenseweg. Klinkt fair toch? Omwonenden dus blij? Nou, niet echt…. 

Vier jaar later zijn de werkzaamheden aan de Amstelveenseweg begonnen en wordt duidelijk wat de gemeente bedoelde met dat op elkaar afstemmen van de werkzaamheden. Waar ooit de zo gekoesterde tuin lag staan nu de bouwketen van de wegwerkers die aan de Amstelveenseweg bezig zijn. Ik vind het een reuzegoede grap van de gemeente! De verantwoordelijk ambtenaar zal in 2005 al wel in een deuk hebben gelegen toen hij dit zo bedacht. ‘Never fuck with…’ zal hij vast heel stoer geroepen hebben.

Ergens ver weg in het hoge noorden zijn een paar huismoeders een actie gestart om kinderen te bewegen vroeger naar de disco te gaan. Om de één of andere reden stroomt het publiek meestal pas rond middernacht naar binnen waardoor het per definitie dus erg laat wordt. Het idee klinkt eenvoudig. Als iedereen nou gewoon drie uurtjes eerder komt is het om negen uur al gezellig en heb je er rond één uur al wel genoeg van. Maar daarvoor is dus wel een gewoonte-verandering nodig. 

Bij restaurants in Amsterdam komt dit fenomeen ook voor. Om zes uur zit hier niemand aan tafel, pas tegen achten druppelt het vol. Da’s zo de gewoonte hier. Maar da’s niet overal in Nederland zo! 

In Almere bezoeken we restaurant De Kemphaan. We komen om half zeven de zaak binnen en die zit op dat moment al afgeladen vol. We zijn zelfs de laatst arriverende gasten!

De Kemphaan ligt op een fraai landgoed ergens buiten Almere geloof ik (ben er met de navigatie naartoe gereden en had eigenlijk geen idee waar ik was). We gaan voor het 5-gangen verrassingsmenu en dat bevalt prima! Het zijn alleen wel wat veel gangen voor Almere… Rond tien uur zijn er nog maar twee tafels bezet, de andere gasten hangen dan al lang thuis op de bank voor de tv. Het personeel heeft het dan ook duidelijk wel gehad met ons. De muziek gaat uit en we genieten mee van de herrie die de koks maken bij het schoonmaken van de keuken.

Leuke tent dus met prima eten voor schappelijk prijzen, maar je moet er wel vroeg bij zijn!

Ik was gisteren min of meer per ongeluk bij Runnersworld. Ik dacht dat dat een winkel was met van alles voor hardlopers, maar da’s dus niet zo. Ze verkopen er schoenen voor clowns! 

Allemaal van die modellen met felle kleuren en heel veel lelijke lijntjes erop. Als je er zo’n mannetje met een rode neus, oranje pruik en misschien ook nog een raar hoedje bij bedenkt, dan zie je wel dat het een mooi bij elkaar passend geheel is. Maar zo droog en zakelijk uitgestald in een nette winkel doet het bij mij toch een wenkbrauw fronzen.

Het is restaurantweek deze week. Dat betekent dat je bij een flink aantal restaurants voor 25 Euro van een 3-gangendiner kunt genieten. Ik heb er nooit aan mee gedaan. Veel te druk in al die restaurants. Maar eens moet de eerste keer zijn toch? We gaan daarom met vrienden naar restaurant d’Vijf Vlieghen aan de Spuistraat in Amsterdam.

We waren hier een paar jaar geleden ook al ‘s en het eten beviel ons toen prima. Maar van de rekening schrokken we wel een beetje. We zijn erg benieuwd wat d’Vijff Vlieghen ons voor 25 Euro voor gaat zetten.

We beginnen uiteraard met het huisaperitief, een mousserende roze prosecco. Het 3-gangenmenu is type verrassing. Erg leuk maar omdat je geen idee wat je voorgezet gaat krijgen ben je wel bijna verplicht om het bijpassende wijnarrangement erbij te nemen. En omdat 3 gangen in zo’n toprestaurant toch ook wel wat karig is besluiten we ook op het aanbod van een extra gang in te gaan.

De keuken van d’Vijff Vlieghen is Nieuw Nederlands. Dat betekent dat je gerechten uit de Franse keuken krijgt met hier en daar een Hollands tintje (denk aan bietenpuree, schorseneren, bloemkool en jenever). Het smaakt ons geweldig goed en ook de wijnen zijn om van te smullen. Na afloop bestellen we een kopje koffie en de rekening….

Vier keer restaurantweek-menu maakt 100 Euro. Daar komen dan nog wat kleine bedragen bij: 34 Euro voor de extra gang, 22 Euro voor de koffie,  5 Euro voor het water, 33 Euro voor het aperitiefje en 74 Euro voor de wijnen. Totaal ongeveer 270 Euro. Toch weer even schrikken.

Het gaat goed met de ontwikkelingen hier bij BlaBlaBlog. Niet dat we een TV-kanaal gaan beginnen hoor, maar die betaalsite die gaat er komen! Inmiddels heb ik al bijna 300 abonnees. Ben er supertrots op! Dankjulliewel!

Zoals ik al eerder verteld heb is het de bedoeling dat de betaalsite begin tweede kwartaal on-line gaat. Alles ligt nog op schema. Misschien zelfs iets voor op schema (logisch, want ik kan er nu de hele dag aan werken).  Als alles gaat zoals ik nu denk kunnen we over exact drie weken de knop hier omzetten! 

Die foto hierboven had ik eigenlijk twee dagen geleden al willen plaatsen. Maar ja, niet echt opgelet en toen stond die foto dus vergeten op mijn bureaublad. Ik vond het wel een mooi beeld van de enorme hoeveelheid sneeuw die we in Oostenrijk hebben gehad.

Er wordt nogal eens beweerd dat Amsterdam niet gastvrij is; dat toeristen hier afgebekt en weggekeken worden. Ik geloof daar helemaal niets van. Moet je maar ‘s kijken wat ik in het Vondelpark tegenkom.

Het heeft net geregend en alle bankjes in het park zijn nat. Om te voorkomen dat iemand natte billen krijgt zijn er afzettingen voor de bankjes geplaatst met daarop een duidelijke waarschuwing. Da’s toch wel heel erg netjes van een stad die niet gastvrij zou zijn!

We zijn weer in Nederland. Maar wat een ander Nederland dan dat we verlieten! Op mijn deurmat lagen 19 dagbladen die ik allemaal heb doorgenomen. Ik word er niet blij van. Er ligt een Turks vliegtuig in een weiland en de PVV is in peilingen van een hond de grootste partij van het land. Alsof dat nog niet genoeg is sluit de AEX vandaag ook nog ‘s op 208,84 punten. Weet je wat, we gaan gewoon plaatjes kijken vandaag. Plaatjes met een praatje.

‘Ook werkloos’ dacht ik toen ik die foto hierboven maakte.

We hadden over sneeuw echt niet te klagen. Maar je moest wel uitkijken want als je te lang Après-skiede kwam je de Schirmbar niet meer uit.

Op sommige dagen was het echt afzien. Op vrijdag in Flachau bijvoorbeeld. Je zag geen hand voor ogen en bevroor bijna in de lift. Wij in strijd met de elementen, zo voelden we ons.

Ik dacht ook veel na over welk model bril ik zou kopen als ik eenmaal weer thuis was. Is dit iets denk je?

Het rustige dorpje Eben heeft deze zomer een kleine metamorfose ondergaan. Met behulp van 10 miljoen uit Flachau is het ski-gebied enorm opgeknapt waardoor er nu ineens weer veel aanloop is. Iets drukker op de pistes, dat wel, maar echt wel veel gezeliger! Het reclamebureau dat ingehuurd is heeft goed werk verricht Noa maakt op deze foto het Monte Popolo-teken.

Soms maak je ook wel eens een overbodige foto. De situatie bij een grote Nederlandse bank was op een gegeven moment zo kritiek dat ik MK de foto hierboven liet maken. Mocht die bank omvallen dan kon ik deze foto op de blog zetten met de tekst: ‘Aan mij heeft het niet gelegen’. Maar omvallen deed die bank  dus niet. En eigenlijk ben ik daar toch wel heel erg blij om. Ondanks die overbodige foto.

Hier MK weer! Na veel heen en weer gemaild te hebben, is het eindelijk gelukt een datum te prikken om met oud-collega’s eindelijk weer eens bij te kletsen. We gaan eerst tennissen en daarna eten. Dat tennissen gaat echter niet door, omdat er nergens een binnenbaan te huur is en er nog steeds niet buiten getennist kan worden in februari (ondanks de opwarming van de aarde . Niet tennissen, dus ook niet beperkt tot een snelle hap in een cafe/restaurant bij een tennishal. Zodoende staan we voor de vraag: waar zullen we gaan eten?

Dit keer is het de De Jonge Dikkert (020-6433333), het restaurant bij de molen in Amstelveen. Als je er eenmaal binnen bent, is het al snel duidelijk dat het een restaurant is waar veel (oud-)collega’s met elkaar afspreken om wat te eten. De sfeer is enigszins stijf te noemen. De obers passen precies bij deze stijl, zijn allemaal types van hetzelfde slag en zijn allemaal gestoken in eenzelfde soort pak. Heel apart. Niet echt persoonlijk. De werkwijze rondom de menukeuze wordt opgedreund. 1 menu wordt extra aangeprijsd met het verhaal dat we na afloop het onderbord mee naar huis mogen nemen. Wij besluiten juist daarom om dit menu bij voorbaat niet te nemen (bij de Mac nemen we ook nooit het kindermenu). Wij kiezen voor het Molenaarsmenu. Stuk voor stuk heerlijke gerechten. Vooral de kalfssukade is een aanrader. Ouderwets lekker.