BlaBlaBlog.nl

Ik had bedacht dat ik me vandaag niet druk zou maken. Gewoon alles over me heen laten komen en maar zien waar het uitkomt. Dus zo ging dat vandaag in Disneyland Parijs. Ik maakte me geen seconde druk.

Verwonderen deed ik me echter wel heel veel. Over de achteloosheid waarmee tafels vol borden, dienbladen en etensresten worden achter gelaten. Over de zuinigheid van een gezin dat bij het ontbijt in het hotel een enorme lunch voorbereidt en verpakt in servetten meeneemt het park in. Over aso’s die voorkruipen in de rij voor de achtbaan. Over ouders die vinden dat hun kind van amper 1 meter lang best in een attractie mag waarbij de minimumlengte 132cm is. Over rokers die vinden dat een rookverbod ongeldig wordt als je langer dan 15 minuten moet wachten. Over vaders die met duidelijke tegenzin papa-dag doorbrengen (‘straks wel tegen mama vertellen hoe leuk het was’). Over lelijke Belgen met matjes in hun nek. Over dikke meisjes zonder BH. Over vrienden die elkaar in alles kopiëren, dezelfde oorbel, dezelfde trui, dezelfde overbodige handschoenen, dezelfde koptelefoon achteloos in het oor en zelfs hun vriendin kussen als de ander dat ook doet. Over de mensen die het park inrennen zodra de poorten opengaan. Rennen waarheen? En waarom? Ik heb me dus duidelijk niet druk gemaakt vandaag. Ben echt alleen maar een beetje verwonderd geweest.

Kustplaatsen kunnen vaak zo heerlijk droefgeestig zijn. Zo vervallen met barstend hout, bladderende verf en posters van circussen die het vele jaren geleden nog wel de moeite vonden om er langs te gaan. Meestal hebben die plaatsen ook nog een hotel met veel te bombastische naam en heel soms zelfs een camping.

Wij stonden in Maisy op de camping. Maisy is zo’n heerlijk droefgeestig kustplaatsje. Om de boel wat op te fleuren is er kermis op de ‘boulevard’. De geur van rottend zeewier doet je alle trek in popcorn vergeten.

Als kleine jongen speelde ik graag oorlogje; net echt met een tweedehands camouflagejas, camouflagepet en houten geweer. Kinderwagenveren waren mijn handgranaten en als mijn broer niet dood was als ik toch echt rakketak had geroepen kon ik razend worden.

Ik was vandaag op Omaha beach. Hier ging de Amerikaanse 1st division aan land. Gedenknaalden, kapot geschoten bunkers en oorlogskerkhoven herdenken hier nog aan. Oorlog is geen spelletje. Ik wil nooit meer oorlog.

Ik moet echt ff bijkomen van gisteren. Heb het helemaal gehad met k-dagen.

In Normandië praten ze alleen maar over d-dag. Dat zal me goed doen. Dus busje gehuurd en kamperen maar!

Vijf jaar lang was hij niet meer uit de zak geweest; 5 juni 2005 lag ik er voor het laatst in, aan het meer van Genève stonden we toen. Daarna kwam een grotere Eureka-tent en nog weer later een VW kampeerbus. Maar retro is enorm in hè…

Dus afgelopen weekend stond deze stoere, kleine prachttent weer in volle glorie overeind op onze stam-camping in renesse! En omdat niet alleen retro, maar ook reünies enorm in zijn, waren mijn broer met de Eureka-tent en MK met de VW kampeerbus ook weer van de partij. Kei-gezellig!

Er was een tijd dat je niet met goed fatsoen naar Zuid Afrika kon. En er was een tijd dat Oostenrijk uit den boze was, al trok Beatrix zich daar niks van aan.

Na de laatste Tweede Kamer verkiezing is vooral vanuit linkse hoek opgeroepen een complete Nederlandse provincie te boycotten. Nou, ik ben net zo eigenwijs als Bea hoor. Misschien zelfs nog erger. Maar ter voorkoming van hate-mails verklap ik toch maar niet waar we dit weekend zijn. Wat dat betreft ben ik weer net zo gesloten als Bea. Misschien zelfs nog erger.

Naar aanleiding van mijn column in NRC.Next mailde iemand me dat ik een drama queen ben. Want over mij was geschreven: ‘Zijn leven is een lange zoektocht naar bronmateriaal voor het boek dat hij ooit gaat schrijven’. Drama, drama drama, ben ik het helemaal mee eens.

Want wat ik de krant mailde was: ‘Mijn leven is een zoektocht naar bronmateriaal voor het boek dat ik ooit ga schrijven, maar warvan ik de afloop nog niet ken’. Kijk, en dat is wel leuk en grappig en luchtig en typisch Theo. Maar die journalist die mijn column bewerkte vond het dus nodig om er een eigen drama-draai aan te geven. En zo doen die journalisten dat waarschijnlijk met al het nieuws. Je bent dus gewaarschuwd.

Op onze laatste vakantiedag in Oostenrijk gaan we naar het ski-gebied Fageralm in Forstau. Dit hooggelegen gebied op de noordhelling van een berg heeft prachtige, lange en brede pistes waar je heerlijk overheen kunt suizen. Ook als het wat warmer is, zoals vandaag, blijft de kwaliteit van de sneeuw door de ligging redelijk goed. Het enige nadeel is dat de liftinstallaties behoorlijk verouderd zijn waardoor je pas na dik een half uur, en vier liften verder, op de top van de berg staat. Maar vanaf dan is het ook genieten!

Een journalist zou dit vertalen naar: ‘Na een lange tocht via sterk verouderde liften kwam Theo gebroken aan op de top van de verlaten Fageralm’.

Aaf is mama. En daarom was ik in de NRC.Next van vandaag voor 1 dag Aaf. Heb het zelf nog niet gezien want NRC.Next valt in Oostenrijk niet echt in de smaak. Een echte Oostenrijkse krant bevat op minstens elke tweede pagina een foto van een bevallige deerne met ontblote volle boezem. En aan dat format voldoet NRC.Next bij lange na niet.

Ik was vandaag ook voor 1 dag papa. Dus eigenlijk echt 1 dag Aaf. De ouders van die twee rouwdouwers op de foto vonden het wel verantwoord om ze met mij mee de bergen op te sturen; ‘Netjes Theo volgen’.

Dat heb ik geweten. Ze volgen me in alles. Ga ik links, gaan zij links. Maak ik twee bochtjes, maken zij er ook twee. Versnel ik, versnellen zij. Ga ik naar het toilet, gaan zij ook. Wat een verantwoordelijkheid!! De opdracht die me eerst zo eenvoudig leek begint zwaar op mijn schouder te drukken. Hoe hard kunnen ze? Welke pistes kunnen ze aan? Wat als er een boom in de weg staat of een ravijn ons pad kruist? Hoe leg ik de ouders uit waarom ik alleen naar beneden kom?

Toch nog maar een paar extra bochtjes draaien dus. En nog een paar. En nog een paar. Meer bochtjes dan ik alle afgelopen dagen bij elkaar heb gemaakt. Papa zijn is keihard zweten! Gelukkig was ik maar voor 1 dag papa. En helaas ook maar voor 1 dag Aaf.

Ik moet het toch een keer aan jullie kwijt. En een goed moment is het nooit dus daarom nu maar: MK en ik hebben besloten uit elkaar te gaan. Na 11 jaar is het over. Op de schaal van inspiratie tot irritatie dreigde de wijzer door te slaan richting die laatste, en dat is niet wat we willen. Binnenkort gaan we daarom ieder onze eigen weg.

Je kunt daar over treuren, logisch, maar je kunt er ook de voordelen van in zien. En dat is nou net meer mijn ding.

Op de pistes hier in Oostenrijk is er voor de liften bijvoorbeeld een speciale rij voor singles. Handig toch? Je staat toch maar te wachten dus waarom niet gelijk op zoek naar een leuke date. Ik tref het alleen niet zo want het single spur staat eigenlijk altijd vol met mannen. Is dat op datingsites nou ook zo?

En met dit nieuws ga ik de krant eindelijk halen!. Om precies te zijn donderdag 18 februari, NRC.Next, pagina 2, bovenaan. Die krant moet jij ook maar halen. Op naar de sigarenboer!

Wintersport en bloggen blijft een moeilijke combinatie. De woorden komen wel hoor, maar echt zinnig zijn ze niet. De krant zal ik er niet mee halen zal ik maar zeggen.

Misschien wel met deze foto van MK. Tegenlicht kan best fraai zijn.

Het is hier best fris. Heel anders dan op een tropisch eiland bijvoorbeeld. Voordeel daarvan is dat verse spulletjes makkelijker vers blijven. En dan niet alleen ijs.

Maar ondanks dat zijn er hier restaurants waar je maar beter niet kunt gaan eten; Als je geen zin hebt in een paar dagen diarree.

Vandaag was weer een heerlijke ski-dag met een hemels blauwe lucht en stralende zon. We zijn de bergen van Flachau Winkel, Kleinarl en Zauchensee op onze ski’s overgevlogen. Beter dan ooit tevoren. Maar nog net niet goed genoeg om de krant te halen.

Een vliegend hert zou de krant normaal wel halen. Maar hier niet.

Heerlijk geskied vandaag hoor! Godsamme wat lekker! Zon! Sneeuw! Glijden! Gaan!!!! (beetje te dronken voor een echt leuk stukje. Sorry. Wie weet morgen. Vast niet

Op weg naar Oostenrijk. Veel verkeer. Op de vlucht voor carnaval. Dat gezuip en gehos… Moet je van houden hoor.

Dan drink ik liever na het skiën een biertje. En nog één. En nog één. En dan lopen we de bar een keer rond met de handen op elkaars schouder. Pissen we de sneeuw geel en lallen we de Schlagers mee tot we schor zijn.

Vandaag in Obertauern geweest. Echt schitterend! 100 km pistes waarvan 65 blauw. En dan niet lullig lichtblauw maar echt paarsig blauw. Net als mijn neus want in het dal was het al -10.

En dat was het dan helaas alweer. Het was super! Nog een dagje rijden en dan weer werken en uitkijken naar ons volgende weekend in de sneeuw!

Jan is er ook weer bij. Is een soort van traditie. En ook een soort van cadeautje. Voor zijn vrouw. Omdat ze het al 23 jaar met hem uithoudt. Heeft ze nu fijn een weekendje voor haarzelf. Aardig toch van Jan?

Vandaag super geskied op de Reiteralm. Kostte ff wat moeite om die fantastische plek weer te vinden.. Om de een of andere onverklaarbare reden rijden we altijd eerst naar Schladming om dan boven aangekomen te ontdekken dat we fout zitten. Alhoewel onverklaarbaar… Schladminger bier is wel erg lekker!

Het is ons gelukt! Twee weken geleden was de wereld hier nog groen, vandaag kleurde ze wit. En vanuit de dit jaar nieuw geopende Starjet 3 in Flachau ziet dat er dan zo uit.

Natuurlijk hebben ze die lift kunnen laten bouwen door ons jarenlange trouwe bezoek aan deze regio. Erg aardig dus van die Oostenrijkers om er een oranje tintje aan te geven.

Had je het al gehoord? Er ligt weer sneeuw in de Alpen! Nog niet zo veel dus onze hulp is ingeroepen. Wees gerust Oostenrijk, de Hollandse neerslagmakers komen er aan!

En dat we de buien ook vandaag weer aan onze kont hebben hangen mag duidelijk zijn.

Bedacht me vandaag ineens dat ik nog helemaal niet klaar was met Portugal. Ik wilde er nog veel meer over kwijt, maar LowLands kwam er tussen en daarna was ik Portugal al weer helemaal vergeten. Zonde! Want ik had nog niets verteld over de economische situatie in Portugal. Ook daar hebben ze last van de crisis. En net als hier wordt de automotive-branche ongewoon hard getroffen.

Er hangt nog net geen bordje bij dat dit karretje van een oud vrouwtje is geweest. Al zou ik dat onmiddellijk geloofd hebben.

Portugezen zijn matige drinkers. En da’s maar goed ook want ik vermoed dat de biologische bouw van een Portugees zorgt voor een natuurlijk alcoholpromillage van 0,8 in het bloed, zo gedragen ze zich tenminste. Gevolg is dat de Portugees de hele dag door espresso drinkt om te proberen nuchter te worden, zonder resultaat zoals je inmiddels weet. Het is echt waar hoor, als je ‘s avonds in de bar een biertje bestelt ben je de enige. De rest van de bezoekers zit aan de espresso, tot ver na middernacht.

Over matig drinken gesproken, wij staan als jij dit leest ergens in de polder bij Biddinghuizen in een rij te wachten om het kampeerterrein van het Lowlands-festival op te mogen. Vorig jaar viel me op LowLands op dat er zo ontzettend veel Quechua-tentjes op de camping stonden. Ik had ze wel eerder gezien, maar nooit in zo’n grote aantallen. Tot we in Portugal waren want daar was de Quechua ongeveer het enige merk tent dat je zag. En dan niet alleen die kleine handig op te zetten exemplaren, maar ook grote, traditionele gevallen met stokken en haringen. Dat Quechua is goed bezig.

Maar goed, even terug naar LowLands. De komende dagen mag je hier op de blog frequent een kort berichtje verwachten met indrukken vanaf het festivalterrein. Ik heb er ontzettend veel zin in!

Het water in en rond Portugal zit bomvol eetbaars: in Tavira liepen we over een strand dat lag bezaaid met vast overheerlijke kokkels (die door locals geraapt werden), in Lissabon zagen we onderstaand tafereel in de Tejo.

Ieder donker streepje dat je ziet is een vis, echt duizenden vissen die elkaar verdringen voor een punt waar water geloosd wordt. Honderd meter verderop werpen mannen een hengel uit en wachten geduldig. Pak een schepnet zou ik zeggen, of zal dat de sport niet zijn? zijn ze dan te snel thuis, bij moeder de vrouw?

Portugezen zijn gek op gedroogde vis. Deze conserveringsmanier wordt daarom nog steeds heel erg veel toegepast. In supermarkten is de ruimte die gedroogde vis krijgt soms nog groter dan die van de verse vis. Op de foto zie je hoe die gedroogde vis er in de winkel uitziet.

Van de gedroogde kabeljauw maken ze bacalao. Ik heb het tweemaal geproefd, beide keren ongeveer hetzelfde bereid: een rechthoekig gevouwen stuk kabeljauw in de oven bereid met veel vocht, wortel en kool. Vervolgens besmeerd met een enorme laag saus die volgens mij gewoon mayonaise is, aardappelpuree erbij en wat zwarte olijven. De smaak van de kabeljauw is door het drogen een stuk intenser, de structuur is veel vleziger. Door het kunstige gevouw vind ik het alleen erg moeilijk om de vis te ontleden. Je hebt werkelijk geen idee of je nu de kop of de staart voor je hebt liggen. Overal kun je kraakbeen of graten verwachten. Vind ik persoonlijk niet zo heel erg fijn.

Verse vis wordt in Portugal meestal op de grill bereid. Daarbij wordt de vis eerst in de lengte langs de graat doormidden gesneden en dan zowel op de vlees als op de huid-kant gebakken. Soms liggen alle graten aan de linkerkant, soms aan de rechterkant, maar meestal zit er aan beide kanten wat, maar weet je vooral aan de randen niet wat je kunt verwachten. En je voelt hem alweer aankomen, ik vind dat persoonlijk niet zo fijn.

Eten doe je meestal in een restaurant en daar schiet me nu ineens toch een leuke anekdote te binnen… Het was in een restaurant aan het strand in Tavira. Er stond nogal wat wind en we zagen al dat er links en rechts van het terras behoorlijk wat weggewaaide servetten lagen. Niet echt een net gezicht. De manager had dus weer eens aan taakverdeling gedaan. Één man zette de borden met eten op tafel, een andere man haalde de borden er na het eten weer vanaf, een meisje ruimde het afval zoals blikjes en servetten op en een jongen dekte de tafels vervolgens met schoon servies en bestek. Een gestroomlijnde keten, ware het niet dat het meisje veel liever aan de rand van het terras, verborgen achter een tafel, met haar voeten in het zand zat. Dus wat deed die jongen die de tafels moest dekken? Die gooide al het afval gewoon pats! op de grond. En de wind deed de rest, en zij kwam er mee weg. Een windkracht zouden we zo iemand hier noemen.

Wat erg toch. Heb ik me gisteren weer zo enorm laten gaan. ‘K heb geen oog dicht gedaan vannacht. Sorry, sorry, sorry Portugal, het zal niet meer gebeuren. Jullie hebben zo’n mooi land met inwoners die volgens de gidsjes zulke aardige mensen zijn, hoe kan ik dan toch zo kwaad spreken over jullie? Ik moet wel gek zijn. Klagen is sowieso altijd makkelijk, je bent in den vreemde, het is er anders, dus vreemd, dus gek. Maar dat slaat natuurlijk nergens op. En als ik echt ergens mee zou zitten had ik het ook gewoon gelijk recht in jullie gezicht moeten zeggen. Als dat mogelijk was geweest tenminste want ondanks dat mijn reisgids zegt dat jullie allemaal zo goed Engels spreken was er van een vlotte conversatie zelden sprake. Erger nog, zelfs de medewerkers bij uiterst toeristische attracties spraken geen woord over de grens en keken me alleen maar met holle ogen aan als ik iets in het Engels zei. En als ik dan op het strand lag kwam er om de zoveel minuten een vliegtuigje langs met een onbegrijpelijke zin erachter die ons poogde ergens van op de hoogte te stellen.

Ik snap nu wel een beetje hoe de inlanders zich voelden in de door Portugezen ontdekte landen. Behoorlijk onbegrepen in ieder geval.

Maar laat ik nu niet in dezelfde valkuil als gisteren trappen. Portugezen zijn super-aardig zegt mijn gidsje: ‘Als u kinderen heeft zult u merken dat u snel contact maakt’. Da’s dus net als in Frankrijk, ze zijn dol op kinderen. Onze eerste campingbaas sprak ons vermanend toe omdat we maar met z’n tweeën waren. Of we daar die nacht niet wat aan wilden veranderen… Echt niet. Ze zijn in Frankrijk zo dol op kinderen dat er speciale parkeerplaatsen voor jonge moeders zijn.

Oudere moeders of vaders moeten het maar zelf uitzoeken. Wat dit betreft liegt onze reisgids dus niet. Portugezen zijn net als Fransen gek op kinderen. En ze hebben een hekel aan oudere mensen en aan mannen. Al staat dat er niet met zoveel woorden.

Tot nu toe gaat het geloof ik best goed toch? Dan durf ik het aan om nog iets meer over de Portugese campings te zeggen. We stonden afgelopen nacht in Frankrijk, hadden geen elektriciteit, zagen ‘s nachts een schitterende sterrenhemel (met een vallende ster!), en moesten ons door de duisternis een weg banen naar het toilet. Heerlijk vind ik dat. In Portugal is dat anders. Daar verbruikt een camping ongeveer net zoveel energie als een middelgrote stad. Elke caravan, camper of tent is voorzien van 220 volt, overal hebben de kampeerders grote gloeilampen opgehangen: achter hun auto, onder de parasol, in de tent. En een beetje tent is trouwens voorzien van airco.

Een koelkast is al heel erg normaal, een bakplaat idem dito. Ovens, magnetrons, grill-platen, broodroosters, föhns en stereo-installaties zie je bij elke tent. En die stereo’s staan de hele dag aan, vanaf een uur of acht ‘s morgens. En allemaal afgestemd op een radiozender die voortdurend eenzelfde nummer draait dat gaat van: puddeput puddepút puddeput puddepút puddeput puddepút puddeput puddepút puddeput puddepút puddeput puddepút… Ik dacht soms weleens dat dat eentonige ritme bedoeld was als een soort van pacemaker, zodat het Portugese hart door bleef slaan en niet van luiheid uit zichzelf zou stoppen. Maar dat was natuurlijk niet echt aardig gedacht van me. Sorry daarvoor Portugal.

En oh ja, we zijn weer thuis!

Ik heb een beetje spijt van gisteren. Het was gewoon iets te gemakkelijk, dat Portugees bashen. Ja ze zijn dan misschien niet de snelste mensen op deze aardkloot, maar neem het ze ‘s kwalijk? Met dag-temperaturen van dik boven de 30 graden Celsius doe je het vanzelf wel rustig aan. Ik had dat van gisteren dus niet moeten schrijven, dat was niet aardig.

Op een blauwe maandag rijden we door Frankrijk. Het is stervensdruk op de weg. Onze navigatie geeft aan dat er in totaal 320 km langzaam rijdend tot stilstaand verkeer op onze route staat. In 10 uur leggen we 850 kilometer af. Geef mij dan maar Portugal, gisteren legden we in dezelfde tijd 1150 kilometer af. Zo! weer iets goed gemaakt met Portugal.

Vijfentwintig kilometer onder Orleans stoppen we bij camping Domaine de Ciron op een prachtig landgoed met kasteel. Op een groep schreeuwende gehandicapten na is het hier prima toeven. Ik zou je graag opnames laten horen van het waanzinnige gebrul, maar dat zal wel weer ongepast zijn dus dat laat ik vandaag dan maar. Wat opvalt is het enorm aantal insecten. We worden echt overvallen door vliegen, muggen, horzels en wespen. Ik wil niet slijmerig overkomen, maar in Portugal had je daar dus helemaal geen last van. Vliegen, muggen, wespen en horzels kunnen denk ik niet zo ver vliegen. Zo! alweer iets positiefs over Portugal.

Ik wil echt niet als die boze Portugal-ganger overkomen. Het is daar gewoon heel erg heet en daar heb je last van. En dan zeggen wij als Hollander natuurlijk dat je het in dat geval slimmer moet organiseren, en dat doen ze ook heus wel hoor, heb er verschillende voorbeelden van gezien. Bij de receptie bijvoorbeeld. Daar hadden ze twee ramen waaraan je geholpen kon worden. En omdat het druk was werkten ze met z’n drieën. Alleen hadden de gasten dat niet door dus die derde hielp dan haar collega door met haar hand boven de printer te wachten tot de factuur eruit kwam. Kon ze die gelijk aan de gast geven. Handig toch?

Bij een andere receptie waren er geen ramen, maar was er een balie. Daarachter stonden maar liefst 7 mensen en als je binnen kwam moest je, net als bij de bakker, een nummertje trekken. We trokken 92 en ze waren bij 77. De taken van de baliemedewerksters waren strikt verdeeld. Twee deden het uitchecken, twee het inchecken en eentje zat achter een computer terwijl twee toekeken. Voor het uitchecken bleek je geen nummertje te hoeven trekken waardoor het de hele tijd ging van 77?? Niemand? 78?? 79?? 80? Want er werd heel veel uitgecheckt. Toen alle uitcheckers met voorrang waren geholpen gingen de uitcheck-baliemedewerkers ook naar die man achter de computer kijken. En één incheckmevrouw werd naar buiten gelokt om ergens een sleutel te passen ofzo, waardoor de acht mensen die nog stonden te wachten door één mevrouw werden geholpen, aan de balie waar dus zeven mensen werkten.

In de camping-supermarkt waren de taken ook heel slim verdeeld. Eentje deed de kassa en de ander ruimde op. Maar die van de kassa moest ook de bar doen dus toen ik vijf minuten bij de kassa stond te wachten bleef die ander doodleuk dozen scheuren. Zo was het nou eenmaal afgesproken.

En op het terras was de verdeling ook heel duidelijk, hij deed de linkerhelft, zij de rechter. Maar links zat niemand en rechts zat het vol waardoor zij zich in het zweet liep, en hij rustig op een stoeltje ging zitten. Nieuwe gasten die vonden dat ze wel erg lang moesten wachten stonden op en vertrokken, en hij keek toe.

Het was sowieso wat rommelig op de campings. Er was er niet één die je kon vertellen of er nog plek was, je moest zelf maar ‘s gaan rondrijden. Met als gevolg dat er de hele dag door auto’s over de camping reden. Die reden er trouwens toch wel want de campings zaten vol met Portugezen en die weigeren om een stap te lopen. Naar het campingzwembad gingen ze met de auto, naar de camping-supermarkt gingen ze met de auto en de pisbak van de caravan legen deden ze ook met de auto.

Oeps… Nu doe ik het geloof ik weer, heb ik morgen vast weer spijt van. Sorry alvast.

We moeten maar weer ‘s verder. Als we oud en bejaard zijn kunnen we altijd nog weken achtereen op het strand liggen.

We aten wat, genoten van live Fado-muziek (da’s typisch Portugese muziek met een speciale gitaar en met een enorme berg melancholie, zeg maar Jan Smit, Frans Bauer, André Hazes , André Rieu en Jan Akkerman gecombineerd) en wierpen een laatste blik op ‘ons’ strand….

En nu zijn we alweer bijna in Frankrijk. We staan op camping Itxaspe (what’s in a name) in Itziar (what’s in a name too) even voor St. Sebastian, op het randje van het Iberisch schiereiland. Tijd dus om harde noten te kraken. Mijn tot nu toe voor me gehouden conclusies over de Portugezen… Volgens mijn toeristenboekje zijn de Portugezen vriendelijke, openhartige mensen, ze hebben een melancholische inborst, spreken vrijwel allemaal Engels en praten graag over hun geschiedenis. Wat een fijne mensen moeten dat zijn. Ik heb helaas een ander beeld van de Portugees gekregen. En ik weet bijna niet waar ik moet beginnen, zoveel valt er te vertellen.

Laten we beginnen bij dat melancholische want daar zit wel wat waarheid in. Het gezicht van een Portugees staat meestal op onweer of hooguit op neutraal. Vriendelijkheid is ze niet aangeboren, net zoals zaken als hoffelijkheid, gastvrijheid en charme. Ze geven je voortdurend het gevoel dat je getolereerd wordt, niet meer en niet minder. Ik heb deze vakantie vaak gedacht dat in vergelijking met een Portugees zelfs een Groninger nog een warm een hartelijk mens genoemd mag worden. Da’s toch erg? Zijn Portugezen zo melancholisch dat ze professionele hulp nodig hebben?

Iets anders dat me aan de Portugees opviel was de lamheid waarmee ze gezegend zijn. Portugezen doen alles supertraag. Zelfs de badmeester schreed over het strand op een manier die ik alleen met een super slow motion camera na kan doen. Op de foto hierboven zie je de badmeester uit zijn stoeltje opstaan. Hij is daar dan al een minuut mee bezig. Goed kijken, dan zie je het wel. De Portugezen nemen bij alles wat ze doen ook heel veel rust. Als een Portugees iets op moet pakken kijkt hij eerst naar links, een minuutje of wat, dan naar rechts, weer een minuut of wat, kijkt dan in het luchtledige vooruit om te bedenken wat hij ook alweer wilde doen en heel soms pakt hij dan op wat hij van plan was op te pakken, maar meestal doet hij iets anders. En dit is dus iets wat je gebeurt bij de kassa van een supermarkt, bij de receptie van een camping en in een restaurant. Als je niet zo super relaxt zou worden door de zon en de zee zou je er knettergek van worden. Het bracht me op een gegeven moment zelfs op het idee om snelheid in P’s uit te drukken. Één P is de snelheid van één Portugees. In Nederland opereren we denk ik allemaal op 10P. Het is toch erg?

Ik heb het wel gehad met cultuur. Maar een cultuurbarbaar mag je me ook nog niet noemen. In mijn nieuwe rol van strandvakantiemens is het alleen andere cultuur die me boeit. En we gaan hier nu niet over hoger of lager lullen want daar doen we hier op de blog niet aan.

We waren gisteravond dus op de uiterst culturele nachtmarkt van het plaatsje hier (ik vergeet steeds hoe het hier heet, hoort denk ik bij mijn nieuwe rol, hulp uit verwachte hoek: MK zegt dat het hier Quarteira heet).

De markt moet je je als volgt voorstellen, langs de boulevard staan links en rechts hel-verlichte kraampjes (hel-verlicht omdat het hier even na negenen al donker is). In iedere kraam staat een mismoedig kijkende verkoper of verkoopster (of soms een verkoper én een verkoopster of soms zelfs een verkoper, een verkoopster, hun kinderen en grootouders) die uitstraalt dat hij of zij de hele week voor nog geen 10 Euro heeft verkocht. Vol schuldbesef schuifelen de marktbezoekers als in processie, met gebogen hoofd, een lang lint vormend over de boulevard. Af en toe voorzichtig links en rechts kijkend, bang dat hun blik wordt opgemerkt.

De koopwaar is al net zo treurniswekkend als de verkopers. Ik tel vijf kramen met zoetigheid die ‘sfeervol’ verlicht zijn met blauw TL-licht. Alsof je al bij de tandarts in de wachtkamer zit. Verder zien we bijna een kilometer lang kraampjes met tweedehands Portugese boeken. Boeken die de Portugezen zelf blijkbaar ook niet meer willen lezen dus, en waarvan de vertaling hopelijk lang op zich laat wachten. Verder vooral veel handwerk waar niemand op zit te wachten, zonnebrillen die iedereen al heeft, plaatselijke drankjes die je lever verwoesten en fluitjes waarmee je kinderen je de oren van je hoofd kunnen fluiten (en van die van mij).

Het enige dat ik nog wel een beetje aardig vond was de kraam met daarin uitgestald de oudste mensen van Quarteira.

Deed me denken aan vroeger toen op kermissen nog negers, lilliputters en vrouwen met baarden tentoongesteld werden. Niet dat ik dat goed wil praten hoor, zeker niet, maar aandoenlijk vond ik het wel.

Ik ben sinds kort een strandvakantiemens (SVM), heb het helemaal gehad met cultuur, wil alleen nog maar bakken. En weet je wat? SVM zijn is afwisselender dan je denkt, ik leer nog elke dag. Ik mag denk ik gerust aannemen dat jullie cultuurreizigers zijn, alles weten van kerken, kathedralen, kastelen en ruïnes, maar niets van SVM’s. Daar ga ik verandering in brengen, Theo doceert! Vandaag gaan we beach-hoppen.

Om te beach-hoppen heb je twee dingen nodig: een auto en een onbekend strand waarmee je mede-SVM’s kunt imponeren. Om over dat strand te beginnen. Wij hadden een tip van iemand dat het strand bij Tavira echt heel anders was. Anders dan andere stranden. Een andere kust, veel rustiger en nog veel meer. Wij blij want met zo’n rustiek strand maak je indruk. Die auto heb je nodig om er te komen. Een strand waar een bus, trein of fietspad naartoe leidt is natuurlijk ongeschikt om te beach-hoppen, daar komen namelijk alle SVM’s al.

Trudt, onze navigatie-dame, staat ingesteld op het strand van Ilha de Tavira, een zandbank voor de kust van Tavira. We rijden Tavira voorbij, een rotonde over, langs een spiksplinternieuw winkelcentrum en dan geheel onverwacht een supersmal weggetje op tussen de zoutpannen door. Hier rijdt niemand! Dit is het ware beach-hoppen! De weg wordt smaller en smaller, de laatste woningen laten we achter ons, in de verte lonkt het onbekende, eenzame, indrukmakende strand… De weg eindigt. Er staat 1 auto, op het strand dat bezaaid ligt met schelpen, algen, zeewier en afval. Trudt begint onzeker te mompelen ‘er is geen route-informatie bekend over de door u ingestelde bestemming’. In de verte zien we de zandbank waar we wezen moeten. Veerboten varen af-en-aan, maar niet vanaf waar wij staan.

Op eigen kracht vinden we de veerboot. Voor een eenzaam, nog niet door de massa ontdekt strandje vinden we het hier toch best wel erg druk.

Als vee worden we een boot in gejaagd en met andere beach-hoppers naar de overkant gevaren. Dit moet je er als SVM die anders wil zijn dus voor over hebben om dat ongerepte strand te bereiken. Op de naar wij dachten verlaten zandbank zien we toch wat bebouwing. Een camping… Een restaurant… Nog een restaurant… Pinautomaat, restaurant, bar, restaurant, restaurant, restaurant, restaurant, restaurant…….

En dan eindelijk is daar het strand. Het paradijselijke stukje zand waar wij vanavond op de camping trots over moeten kunnen vertellen…

En dat valt dus, eerlijk is eerlijk, ik zal er geen doekjes om winden, heel erg tegen. Het is gewoon exact zo’n strand als het strand waar we altijd naartoe gaan en waarvan ik de naam altijd vergeet: dezelfde parasols, dezelfde bedden, dezelfde te kleine, tussen de bilspleet verdwijnende bikini-broekjes, dezelfde te oude topless-dames, dezelfde met bak pinda’s op de buik slapende sufferds van papa’s en dezelfde strandwacht die niet oplet. Alleen de prijzen zijn wat lager en de zee is vies groen door gras en zeewier…

Misschien dat dit niet het strand was waar we als beach-hopper naartoe hadden moeten gaan. Voordat ik een echte SVM ben stroomt er nog heel wat water door de… Euh… Portugese rivier (een echte SVM kent denk ik geen riviernamen).

Speciaal voor de rokers onder ons nog een aanvullend prijsbericht.

Het lijkt of ik er aan gewend raak. Of misschien beter, dat ik het gevonden heb. Strandvakanties waren niets voor mij, dacht ik. Ik wilde er niet aan. Was bang me dood te vervelen. Nee, ik deed liever cultureel… Reed als een bezetene door landen op zoek naar de aard en het verleden. Liet me leiden door reisgidsen en vrienden die die al net zo cultureel waren als ik. Maar zoals je weet komen al die zogenaamd culturele dingen me inmiddels mijn neusgaten uit. Deze reis naar Portugal was de voorlopig laatste poging, en al op dag 2 sloeg de verveling toe. Ik kan werkelijk geen kerk, ruïne, opgraving, puntje of bijzondere toren meer zien. Ze boeien me niet meer. Veel sneller dan verwacht kwamen we daardoor aan de zuidkust van Portugal aan.

Strandaerobics bij 34 graden Celsius. Ze zijn gek!

De Algarve, een streek die we eigenlijk alleen maar wilden zien om het gezien te hebben, weten waar al die andere mensen toch elke jaar weer naartoe gaan. We zouden een nachtje blijven. Nieuwsgierig naar wat al die anderen toch zo trekt in dat strand besloten we daar ook een paar uurtjes te gaan liggen. En dat beviel eigenlijk wel… Dat complete  niets. Die leegte. Alleen dat strand en dat water, en duizenden mensen om je heen om te bekijken. Die ene nacht werden er twee en daarna zelfs drie. En nog vertrekken we niet. Ik ben een strandvakantiemens geworden!

We deden vandaag wat iedereen in de Algarve doet: niets.

Nou ja niets… Noem dat maar niets voor iemand die moeite heeft zijn hoofd uit te zetten en stil te zitten. Het was kortom keihard werken vandaag. Ik deed mijn best en dankzij de gehuurde parasol, het boek en de fles water heb ik me er manmoedig doorheen geslagen. Aan het eind van de dag was ik dan ook best wel trots op mezelf. Morgen meer van hetzelfde!

Ik snap dat dit geen spannende weblog oplevert dus ik begin maar alvast met het trekken van conclusies over Portugal. Het eerste dat me opviel (en waar ik nooit iemand over heb gehoord) is dat het zo vreselijk goedkoop is hier allemaal. Een dure camping doet € 23, een biertje op een terras aan de zee kost € 1,30, een espresso doet € 0,65, een halve liter bier op de camping heb je al voor € 1,80, Vlees voor de barbecue (genoeg voor 2 personen) kostte ons vanavond € 1,74, in het duurste restaurant dat we bezocht hebben betaalden we na de 2 duurste gangen van de kaart, 2 biertjes, 1 fles wijn en een fles water € 60, voor een brood op de camping vragen ze € 0,80 en een literfles Vino Verde hadden we al voor € 1,95. Nu moet ik er wel eerlijk bij zeggen dat die fles grotendeels als vocht voor in de barbecue is gebruikt.

Nu snap ik dat dit nog steeds geen spannende weblog is dus doe ik er speciaal voor vandaag een bonusconclusie achteraan. Volgens mijn toeristengids is bumperkleven op hoge snelheid hier de nationale sport (na voetbal dan). Ik ben dol op sporten dus ik voortdurend vol op het gas en op die bumpers hangen. En wat denk je?

Ze worden boos! Ben ik net lekker aan het sporten trappen ze ineens keihard op de rem! Ik moest een paar keer in de ankers man, hou je niet voor mogelijk. De halve lading lag door de bus geslingerd; MK had het dekbed in haar nek liggen. En dat noemt mijn reisgids dan de nationale sport hier. Ik wed dat ze in de gids van Amsterdam hebben staan dat Amsterdammers er dol op zijn als je ze de weg vraagt… NOT!

We wilden het zelf dus we zullen het weten. We zijn in de Algarve. In Quarteira om precies te zijn. En het is precies zoals we verwacht hadden.

Al is het strand misschien nog wel moeilijker dan we dachten. Links mag je wel met een parasol, rechts ook wel, maar niet eentje die je zelf hebt mee gebracht. En tussen links en rechts in is het verboden gebied en mag je niks. Moeilijke mensen hier hoor.

Net buiten Lissabon ligt het dorpje Sintra. Dit was ooit het zomerse toevluchtsoord voor de koningen van Portugal en daar vind je nog veel sporen van. Je kunt het beste met de trein naar Sintra. Weet ik nu. Want parkeren is Sintra is een onmogelijke opgave. Hoe ik ook probeer de P-bordjes te volgen, een P-plaats vind ik niet. We rijden links, rechts, een piepklein straatje in, bordjes zijn weg, tegenliggers blokkeren de weg, we steken drie keer, gaan rechts omlaag, komen weer boven en zijn op de plek waar we vertrokken. We rijden rechts, dan links, dan weer links, er staat een P-bord, maar geen P te bekennen, borden ontbreken verder, we gaan nog maar ‘s links en staan waar we vandaan kwamen. We rijden nog een keer rechts, dan heel ver omlaag en parkeren maar gewoon ergens voor een huis. Dan maar te voet naar Sintra. Onderweg worden we getrakteerd op een mooi uitzicht op het Palacio National de Sintra. Dat pikken we dan in ieder geval mooi ff mee.

Eenmaal in Sintra aangekomen bezoeken we dit paleis. Het is een koninklijk paleis dat in de 14e eeuw door koning Jao de eerste is gebouwd en tot in de 18e eeuw werd gebruikt en uitgebreid. Het is best mooi, maar niet heel erg bijzonder. Gewoon een oud paleis op een rots. Meest interessante detail is de schoorsteen van de keuken die er uit ziet als twee enorme spitse tieten. Die zijn door een latere koning toegevoegd en ik denk als een grapje. Want Jao bouwde juist een mooie kapel als boetedoening voor zijn seksuele escapades. Tijdens zo’n rondleiding leer je nog ‘s wat.

In het verder vreselijk toeristische Sintra is het een af- en aanrijden van bussen, paardenkoetsen en treintjes. Allemaal op weg naar die andere dingen die je gezien moet hebben in Sintra. Als eerste is daar het Moorse kasteel dat op een heuvel boven SIntra te zien is. We hebben echt geen zin in een ritje in zo’n volgedouwde toeristenbus, maar lopend valt het ons ook zwaar. Zo zwaar dat we omdraaien. We weten het zeker, die Moren liepen zelf vast ook niet. En dus stappen we toch maar in een bus en laten ons naar het derde hoogtepunt brengen, het Palacio de Pena.

Dit paleis torent nog ver boven het kasteel uit, maar is vanaf het dorp niet te zien. Het is gebouwd door de laatste generaties van de koninklijke familie van Portugal en is echt fantastisch! Een sprookjeskasteel, een kasteel van een slagroomtaart, maar toch heel stoer en echt met eromheen een enorme tuin vol bomen en struiken uit de hele wereld. Erg mooi. We kunnen met diezelfde bus ook nog uitstappen bij het Moorse kasteel, maar eigenwijs als we zijn vertikken we dat nu natuurlijk. Laat die Moren lekker het heen en weer krijgen.

We zijn nog steeds in Lissabon. En ook vandaag lopen we als jonge goden (MK altijd al, ik sinds kort) door de stad en doen indrukken op. Te veel om te beschrijven. Genoeg om te bekijken. Dankzij een gratis wifi-verbinding heb ik de mooiste foto’s die we in Lissabon schoten online gezet. Klik hier.

Wat me vandaag vooral opviel was dat zondag nog echt een zondag is. Dus met bijna alle winkels gesloten en zelfs behoorlijk veel restaurants met dichte deuren. Wat ook opviel is dat het best, heel erg, verschrikkelijk, afgrijselijk steil is hier! Je loopt je echt de pleuris op al die trappen. Zeker met die temperatuur hier want wat ook opviel is dat we zowaar een warme vakantie hebben. Zonder regen. En dat door alleen maar langs Fatima op te rijden. Ongelooflijk!